Η φιλανθρωπία και γιατί είμαι εναντίον της

Η φιλανθρωπία χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, σε αυτή που απευθύνεται σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας στη χώρα μας και σε αυτή που απευθύνεται σε αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας που ζουν σε άλλες χώρες, κυρίως υποανάπτυκτες, τις λεγόμενες και χώρες του τρίτου κόσμου. Είμαι εναντίον και των δυο αυτών μορφών φιλανθρωπίας για λόγους που θα εξηγήσω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο σκοπός μιας κοινωνίας ,καθώς και ο λόγος για τον οποίο δημιουργήθηκε ως τέτοια είναι να διευκολύνει την ζωή του ανθρώπου δημιουργώντας μια ένωση ανθρώπων με κοινούς σκοπούς οι όποιοι είναι η ευημερία του κάθε ατόμου του συνόλου, αλλά και του ιδίου του συνόλου ως τέτοιου. Έπαψε λοιπόν ο άνθρωπος να παλεύει μόνος του με τις αντιξοότητες της ζωής και απέκτησε ένα σημαντικό όπλο προς τον σκοπό του που καταρχήν είναι η επιβίωση και η ευημερία του.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο και υπακούοντας στις αρχές της αλληλεγγύης οι άνθρωποι (όσο τουλάχιστον οι κοινωνίες παρέμεναν μικρές) οι άνθρωποι αλληλοβοηθούνταν και συνέδραμαν ο ένας τον άλλο. Για παράδειγμα στις ομάδες ανθρώπων κάποιοι κυνηγούσαν αλλά όλοι έτρωγαν, όταν έχτιζαν κάποιο κατάλυμα βοηθούσαν όλοι και ούτω καθεξής. Ακόμα και εάν κάποιος αδυνατούσε για κάποιο λόγο να προσφέρει το μερίδιο εργασίας που του αναλογούσε οι άλλοι φρόντιζαν για αυτόν. Όταν όμως οι κοινωνίες άρχισαν να μεγαλώνουν σε τέτοιο σημείο που έγιναν απρόσωπες οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχνούν αυτοί τους την υποχρέωση. Ακόμα όταν οι διαχείριση της κοινωνίας πέρασε αποκλειστικά στην αρμοδιότητα μιας κεντρικής κυβέρνησης και οι άνθρωποι έπαψαν ως ένα βαθμό να παίρνουν πρωτοβουλίες για το καλό της κοινωνίας, οι διαχειριστές της εξουσίας άρχισαν να παραμερίζουν την βασική υποχρέωση της κοινωνίας να εξασφαλίζει τα αναγκαία στον κάθε πολίτη της.

Σε αυτό το σημείο μπορεί να αναρωτιέστε, «μα καλά η φιλανθρωπία, αυτό το κενό δεν έρχεται να καλύψει;». Ναι αυτό το κενό έρχεται να καλύψει αλλά δεν κάνει μόνο αυτό. Αναλαμβάνοντας μια υποχρέωση που ανήκει αποκλειστικά στην κοινωνία όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τον μηχανισμό του κράτους δημιουργεί κάποια δεδομένα με αρνητικά συνακόλουθα. Δημιουργεί λοιπόν την εντύπωση στον απλό πολίτη ότι το κράτος δεν είναι υποχρεωμένο να φροντίζει για τον κάθε πολίτη του και κάνει τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας να περιμένουν από τους υπολοίπους και πολλές φορές να εκλιπαρούν αυτούς, πράγματα που αποτελούν αναφαίρετο δικαίωμα τους. Παγιώνει έτσι αυτή την αντίληψη των πραγμάτων και παροτρύνει το κράτος να νοιάζεται περισσότερο για τα ταμεία του και τους ισολογισμούς του παρά για τους πολίτες του ως όφειλε.

Πιστεύω τέλος ότι το κάθε κράτος οφείλει και πρέπει να εξασφαλίζει ένα κατώτερο εισόδημα για όλους χωρίς όρους και προϋποθέσεις δημιουργώντας έτσι μια κοινωνία όπου όλοι θα είναι κοινωνοί στον ίδιο βαθμό, τερματίζοντας τη διάκριση μεταξύ τυχερών και άτυχων και χωρίζοντας την κοινωνία σε τυχερούς και περισσότερο τυχερούς μόνο.

Τώρα θα αναφερθούμε στην διεθνή φιλανθρωπία.

Τους αιώνες που ακολούθησαν τις μεγάλες εξερευνήσεις οι χώρες της κεντρικής και της βόρειας Ευρώπης με σειρά δολίων, απάνθρωπων και πολλές φορές βδελυρών μέσων κατάφεραν να υποτάξουν τις «νέες» περιοχές κάτω από το ζυγό της αποικιοκρατίας Κατ’ αυτών τον τρόπο επί σειρά ετών απομύζησαν τα πλούτη αυτών των περιοχών. Έφτασε η στιγμή όμως που κατοχή, η διατήρηση και η διαχείριση αυτών των περιοχών έγινε οικονομικά ασύμφορη, επίσης, με την εξάπλωση των ιδεών του διαφωτισμού, τα μέσα που πολλές φορές χρησιμοποιούνταν από τους αποικιοκράτες για τη διατήρηση των αποικιών τους έγιναν αντίθετα με το κοινό αίσθημα. Στις αρχές λοιπόν του περασμένου αιώνα, ένα μετά το άλλο τα κράτη της δύσης αποφάσισαν να παραχωρήσουν στις περιοχές αυτές την ανεξαρτησία τους.

Δεν εγκατέλειψαν όμως τον έλεγχο των χώρων αυτών, απλά βρήκαν έναν άλλο τρόπο να τον έχουν. Υπάρχει ένα ρητό του Λένιν που λέει: « Εάν θέλεις να ελέγχεις μια χώρα για πάντα, πίστωσε την », αυτό ακριβώς το ρητό εφάρμοσαν οι αποικιοκράτες. Χορηγήσαν λοιπόν «αναπτυξιακά» δάνεια σε αυτές τις χώρες με αποτέλεσμα σήμερα η αποικιοκρατία να έχει αντικατασταθεί από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια Τράπεζα και την Γενική συμφωνία περί δασμών και εμπορείου (GATT), και οι χώρες αυτές να είναι απόλυτα εξαρτώμενες και να παραμένουν υποανάπτυκτες.

Αυτό λοιπόν που κάνει η διεθνής φιλανθρωπία είναι να επέτεινε και να ενισχύει την εξάρτηση αυτών των χωρών και να ενισχύει το σκοπό των δυτικών κυβερνήσεων, που δεν είναι άλλος από το να ελέγχουν απόλυτα αυτές τις χώρες και να τις εκμεταλλεύονται απόλυτα με την συνδρομή ως επί τω πλείστον των κυβερνήσεων τους.

Ο μόνοι τρόποι να βοηθήσουμε αυτές τις χώρες είναι πρώτον να τις αφήσουμε ήσυχες ώστε να βρουν το δρόμο τους και να γίνουν ανεξάρτητες (όπως το έκαναν τόσους αιώνες πριν ‘ρθουν οι δυτικοί) και να αντιτειθομαστε με κάθε μέσο στους μηχανισμούς έλεγχου αυτών των κρατών και τα όργανα τους.