Powstanie Polskiego Państwa Podziemnego i jego organizacja.

Powstanie Polskiego Państwa Podziemnego i jego organizacja.
Podczas II wojny światowej na ziemiach polskich powstało Polskie Państwo Podziemne (PPP). Celem
powstania PPP było:
koordynacja działań i współpraca konspiracji w kraju z rządem na emigracji
objęcie ziem polskich działalnością administracyjną rządu emigracyjnego
scalenie organizacji zbrojnych w jedną armię podziemną, która podlegałaby Naczelnemu
Wodzowi przygotowanie się do przejęcia władzy w chwili wyzwolenia kraju Polskie Państwo Podziemne zaczęło się tworzyć jeszcze w 1939 r.  Na PPP składały się trzy piony: wojskowy, administracyjny i polityczny.
a) Pion wojskowy tworzyły organizacje uznające zwierzchność Naczelnego Wodza i rządu
emigracyjnego. Pierwszą była  Słu?ba Zwycięstwu Polski (SZP), która powstała jeszcze we
wrześniu 1939 r. Została ona jednak rozwiązana rozkazem Naczelnego Wodza (gen. Władysława
Sikorskiego) w listopadzie 1939 r. Na jej miejsce powołano Związek Walki Zbrojnej (ZWZ) w
grudniu 1939 r. Dowódcą ZWZ został gen. Kazimierz Sosnkowski, który był członkiem rządu emigracyjnego. Jego zastępcą w kraju został  gen. Stefan Rowecki „Grot”. Od początku ZWZ
przyjmowała koncepcję powstania zbrojnego,  za główny cel działalności przyjmując
przygotowanie powstania, które miało objąć swym zasięgiem cały obszar okupacji niemieckiej.
Dlatego te? ZWZ zajmowała się gromadzeniem broni, szkoleniem  ?ołnierzy, wywiadem,
przygotowaniem planów konkretnych działań bojowych. Tylko część sił ZWZ prowadziła  bie?ącą
walkę zbrojną z okupantem: Związek Odwetu, „Wachlarz” – około 10 – 15% stanu. W lutym 1942
r. ZWZ przekształcono w Armię Krajową (AK). AK prowadziła akcje scaleniową gdy? z zało?enia
miała być armią podziemną skupiającą wszystkie wojskowe organizacje konspiracyjne uznające
zwierzchność rządu emigracyjnego.  Na czele AK stała Komenda Główna. Dowódcą AK był gen.
Stefan Rowecki „Grot”, po jego aresztowaniu gen. Tadeusz „Bór” Komorowski, a po upadku
Powstania Warszawskiego gen. Leopold Okulicki „Niedźwiadek”. Swoją działalnością AK
obejmowała cały kraj. Została rozwiązana w styczniu 1945 r.
b) pion administracyjny tworzyła Delegatura Rządu Na Kraj, na czele której Stał Delegat Rządu
na Kraj. Pierwszym Delegatem był Cyryl Ratajski, następnie Jan Piekałkiewicz, a pod koniec
wojny Jan Stanisław Jankowski. Delegat był łącznikiem między krajem a rządem emigracyjnym. W
1944 r. Delegat uzyskał funkcję wicepremiera rządu emigracyjnego, a jego zastępcy zostali
ministrami. Delegatura została utworzona w 1940 r.  Składała się z departamentów, które
odpowiadały ministerstwom (departament oświaty, kultury, spraw wewnętrznych, sprawiedliwości
itd.). Był to najwa?niejszy pion PPP gdy? koordynował działania wszystkich pozostałych. Po
wyzwoleniu Delegatura miała być zalą?kiem przyszłej władzy.
c) pion polityczny – była to reprezentacja partii politycznych, które działały na ziemiach polskich pod
okupacją. Spełniał rolę parlamentu – miał charakter opiniodawczy w stosunku do administracji.
Funkcjonowały 4 partie: Polska Partia Socjalistyczna – Wolność, Równość, Niepodległość (PPS –
WRN), Stronnictwo Ludowe  (SL), Stronnictwo Narodowe  (SN) i Stronnictwo Pracy  (SP).
Członkowie tych organizacji tworzyli organy je reprezentujące: w 1940 r. utworzono Polityczny
Komitet Porozumiewawczy (PKP) przy ZWZ, a w 1943 e. Krajową Reprezentację Polityczną. W
styczniu 1944 r. utworzono  Radę Jedności Narodowej (RJN), która miała być zalą?kiem
powojennego sejmu. Na jej czele stał Kazimierz Pu?ak.