Not a member of Pastebin yet?
Sign Up,
it unlocks many cool features!
- Mieszkają pewnie razem z tymi dziadkami, bo np. rodzice zginęli w wypadku jak był małym chłopcem i został wychowany przez parę emerytów. Od najmłodszych lat rozpieszczany i chroniony przed światem, nie mógł wyjść na podwórko, nie mógł grać z kolegami w piłkę, całe dnie przed telewizorem oglądał bajki, babcia podsuwała mu tylko jakieś ciasta i kanapeczki. Mieszkali pewnie w jakimś starym mieszkanku w centrum, bo babcia z dziadkiem kupili je kilkanaście lat po wojnie, gdy było tanie. Wszędzie ekstremalne polactwo i bieda, dywany, aż czarne od brudu, poobgryzane meblościanki i wyblakłe ściany, na wszystkim leżą narzuty, do tego mają starego rubina i unitre w kuchni. Dziadek z babcia nie mają już siły dbać o dom więc wszystko jest zapuszczone, jedzą tanio i chujowo, bo mając po 1000zł emerytury na głowę, po opłaceniu rachunków zostaje im 1400zł na przeżycie na 3 osoby. Pewnie codziennie rano owsianka, do szkoły kanapki z jednym plastrem sera, ewentualnie taniej mortadeli, na obiad wątróbka z ziemniakami, a kolacja twaróg z chlebem. I tak żyli sobie, wnuczek dorastał, patrzył na młodych dynamicznych kolegów z klasy, którzy dostawali od starych fajne ciuchy i plecaki z najnowszymi postaciami z bajek, a ten biedny nazwijmy go Kamil, zawsze chodził ze starym tornistrem z auchana, który zadowolona babcia przywiozła mu kiedyś z zakupów, że udało jej się trafić na taką okazję. Kamil bardzo kochał swoją babcie, dlatego nigdy nie powiedział, że się mu nie podoba czy chciałby mieć inny. I nosił go pewnie całe 8 lat podstawówki.
- Oczywiście ciągle była tylko nauka i troska dziadków, Kamil był zawsze najgrubszy z klasy, do tego niski, brzydko i tanio ubrany na targu, babcia prowadzała go do szkoły aż do skończenia 4 klasy. Co dawało radość innym dzieciom i powody do żartów, które bardzo raniły młodego chłopca. Wszyscy wyśmiewali się z Kamila, że ciągle chodzi z babcią, ale nikt nie wiedział, że jego rodzice nie żyją i to dziadkowie są przyczyną jego spierdolenia.
- Skończył podstawówkę i poszedł do liceum, pewnie dziadkowie byli tacy dumni z wnuczka, kupili mu na targu nowy piękny garnitur, ale taki, żeby starczył do matury, czyli dużo za duży i w pasie i w ramionach i w rękawach. Do tego pantofle dziadka, i razem z dziadkiem pojechali autobusem na rozpoczęcie roku do nowej licbazy Kamila. W okół same dynamiczniaki, a on jeden biedny stoi gdzieś na uboczu cały zestresowany z dziadkiem. Dziadek ma takiego samego stresa jak i Kamil, ale próbuje coś zagadywać i żartować, do sparaliżowanego stresem wnuka. Jakoś udaje mu się znaleźć miejsce w którym stanąć miała jego nowa klasa, podchodzi powoli cały przestraszony, co chwilę odwracając się i zerkając na czekającego dziadka, to jedyny człowiek w którym ma oparcie, chciałby do niego się teraz przytulić, schować przed całym złem świata i przykrościami, które go czekają, a które on sobie wyobraża i jest ich świadom jak Chrystus idący na mękę przed ukrzyżowaniem.
- Jakoś poszło, Kamil przeżył pierwsze dni w szkole, oswajał się z nowymi znajomymi i próbował socjalizować, oczywiście wszyscy lali na niego sage, bo co to za grubasek w okularkach w koszulce
- >Speedo Rajser 1987 Santa Maria Ultra
- Do nich podbija. Pewnie Kamil próbował wyjść do ludzi, poprosił babcię o pieniądze na nowe ubrania, babcia kręcąc głową dała mu całe 40zł i powiedziała, żeby nie wydał na jakieś badziewie co się szybko spieże albo coś, a najlepiej, że ona z nim pojedzie na rynek i razem coś wybiorą. Kamil wiedział, że musi jechać sam i odmówił. Z domu zabrał oszczędności, które nazbierał przez wiele lat, z prezentów na gwiazdkę czy nie kupując sobie drożdżówki na którą brał pieniądze od babci wychodząc do szkoły. Nie wsiadł jednak do autobusu na rynek, a skierował się ku centrum handlowemu. W jego kieszeni było kilka banknotów o nominałach 10 i 20 ZŁ, łącznie około 100zł. Z uśmiechem na ustach wszedł do galerii, liczył, że kupi sobie fajne ubrania, które zrobią wrażenie na jego kolegach i koleżankach. Przebył kilka sklepów, w każdym czuł się nie swojo i strasznie się pocił. Miał wrażenie, że wszyscy się na niego patrzą, i nie pasuje do ludzi w tym sklepie. Znalazł w końcu wymarzoną koszulę, wziął ją do przymierzalni i szybko przymieżył, oczywiście była za mała, ale i tak ją kupił, płacąc prawie wszystko co miał. Uradowany wrócił do domu, pochwalił się dziadkom i rozmyślał o kolejnym dniu w szkole. Następnego dnia ubrał nową koszulę i ruszył do szkoły. Niestety nikt nie zwrócił na niego uwagi, nawet kilka osób śmiało się, że obrabował pewnie bank, albo przepierdolił całą emeryturę dziadka na tą koszulę, w której wygląda jak baleron. Nie wytrzymał do końca lekcji i uciekł wcześniej do domu. Zaszył się w swoim pokoju, podarł koszule i do nocy oglądał anime. Rano nie chciał iść do szkoły, skłamał babci, że boli go żołądek i został w domu.
- Mijały lata, a Kamil, pogłębiał się w spierdoleniu. Nawet nie próbował się socjalizować, ubrania kupowała mu babcia na rynku, z dziadkiem grał w karty, nie miał żadnych znajomych, a na dziewczyny spoglądał z ogromnym pragnieniem i gotów był się zakochać choćby za skinienie palcem.
- Dostał się pewnie w końcu na te robienie kupy z dupy do kibla, dziadkowie byli dumni jak nigdy. Z trudem opłacili wszystkie podręczniki. Dziadek poszedł nawet do pracy, gdzie na równi z młodymi sprawnymi sebkami musiał zapierdalać na magazynie., gdzie był pogardzany i wyśmiewany ze względu na wiek i sprawność fizyczną, ale ignorował to, bo przecież musiał zarobić na ukochanego wnuka.
- Kamil zaczął robienie kupy z dupy do kibla, gdzie uchodził za dziwaka i atrakcję całego rocznika, wszyscy go znali i kojarzyli, ale nikt nie mówił mu cześć, każdy tylko śmiał się, że któraś z dziewczyn z nim chodzi, albo się przelizała, albo któryś z studenciaków pił z nim wódkę wczoraj i upił Kamila do nieprzytomności jednym browarem. Dawało to radość wszystkim na kierunku.
- I pewnie właśnie tak siedział jak na tej fotce sobie ten Kamil, czekał na jakieś zaliczenie, a że miało to długo potrwać to przyszedł z nim dziadek, żeby pomóc mu rozładować stres i pogadać. Oczywiście widząc po minach oboje są tak zestresowani, że nawet nie mają siły mówić, bo jeszcze lada chwila ktoś wyczyta nazwisko Kamila i zaprosi do sali.
- Pewnie po wszystkim wrócą razem do domu autobusem, babcia zrobi im na kolacje placki z jabłkami, będą pili herbatę i oglądali W11, o 21 Kamil położy się spać i znów jak co dzień do uśnięcia będzie myślał o samobójstwie.
Add Comment
Please, Sign In to add comment