Aravel

Bajka bejczka

Nov 4th, 2015
263
0
Never
Not a member of Pastebin yet? Sign Up, it unlocks many cool features!
text 8.25 KB | None | 0 0
  1. <html>
  2. <head>
  3. <title> Ciekawa bajka dla dziecka </title></head>
  4.  
  5. <body>
  6. O smoczycy w zamkniętej wieży. <br>
  7. Dawno dawno temu, tak dawno że tym którzy określali datę w połowie odechciało sie dalej liczyć, pewien król cierpiąc na chroniczną nudą postanowił zbudować wieżę.
  8. Nie zważając na niechęć budowniczych i nadszarpnięty budżet królestwa, sam postawił pierwszy kamień węgielny.
  9. Zmęczywszy sie tą jakże wybitnnie męczącą pracą poszedł w dlugą pozostawiwszy praconików samych sobie.
  10. Jako że praca robotnika przypominała w tamtych czasach prace niewolnika, a związki zawodowe nie śniły sie nawet najbardziej bezczelnym wojownikom o prawa pracownika, ludzie zebrali sie w sobie i zaczeli pracować.
  11. Przez pierwsze kilka miesiecy nie wydarzyło sie nic ciekawego.
  12. Kilka zgonów spowodowanych nieuwagą, kilkanaście innych spowodowanych wadliwym sprzętem.
  13. Nic nowego.
  14. Kiedy minał pierwszy rok pracownicy doszli do ciekawej konkluzji.
  15. Nie mieli planów budowy.
  16. Co ciekawsze, nie mieli ich od samego rozpoczęcia prac.
  17. Efektem było coś czego wieżą nie możnaby było nazwać przy najszczerszych chęciach.
  18. Nie zrażeni tym pracownicy kontynuowali pracę, w myśl zasady że im dłużej trwa praca tym dłużej będą dostawać za nią pieniądze.
  19. Tak swoją drogą powstali pierwszy polacy ale to historia na inny dzień.
  20. Minęły trzy lata i budowa była prawie na ukończeniu.
  21. Ilość zmarłych przerosła ilość żywych ale nikomu to nie przeszkadzało.
  22. Co mądrzejsi budowniczowie zaczynali mieć niepokojące przypuszczenia, jakoby kąt 40 stopni nie jest odpowiedni dla z reguły pionowych wież.
  23. Ale jako że ilość robotników inteligentnych wynosiła równe jeden, nikt nie zwracał na te mysli uwagi.
  24. Zwłaszcza że tym pracownikiem był jeden ze wcześniej zmarłych.
  25. Radośnie kontynuowano więc pracę.
  26. Pewnego dnia trzeciego roku budowa została ukończona.
  27. Wysoka na sto metrów wieża górowała nad polami na których została zbudowana.
  28. Nawet ptaki najwyraźniej cieszyły sie z zakończenia budowy, radość tą okazując owydatniając na drugi dzień wieżę o starannie wykonane grafiti z odchodów.
  29. Wykazując sie szczytami rezolutności ostastni z robotników który jeszcze pozostał na budowie, zainstalował na ścianach wieży kilka strachów na wróble.
  30. Nie pomogło.
  31. Kilka dni potem oddbyło sie oficjalne otwarcie.
  32. Przyszedł król i jego świta, oraz cała śmietanka towarzyska królestwa.
  33. Komicznym widokiem było oglądanie króla chwalącego pod niebiosa krzywą w nielogiczny sposób, obsraną wieżę z walającymi sie wszędzie strachami na wróble.
  34. Najwyraźniej ignoranji szlachty nic nie wyleczy.
  35. Strapił sie jednakowóż król podziwiając swoją nową wieżę.
  36. Otóż, jaki był cel jej powstania?
  37. Zamek już miał, więc na pewno nie miał zamiaru tam mieszkać.
  38. Kto zresztą chciałby mieszkać w takiej ruinie.
  39. Poradziwszy sie wiec swoich doradców, ostatecznie uznano że zamkną w wieży księzniczkę.
  40. Plan był w sumie dobry.
  41. Z wykonaniem już gorzej.
  42. Po pierwsze, w królestwie panował niepokojący deficyt na księzniczki.
  43. Jedyna którą mogła za to uchodzić była córka króla, która jednak w myśl zasady "jestem dorosła robie co chce" uciekła z królestwa z jakimś bardem o dziwnie brzmiącym imieniu troche podobnym do jakiegoś kwiatka.
  44. Poszukiwano więc wzdluż i wszerz kogokolwiek kto mógłby uchodzić za księżniczkę, jednak ostatecznie poszukiwania spełzły na niczym.
  45. Łapali sie za głowy doradcy króla, szukając innego sposoby na spożytkowanie nowej budowli.
  46. Ostatecznie uznano że skoro nie ma księżniczki do zamknięcia, zamkną w wieży najgorszych z najgorszych przestępców brutali i morderców.
  47. Tym razem znalazło sie dość psoro kandydatów.
  48. Wytrzymali z sobą tydzień.
  49. Kiedy ostatni z przestępców został wypuszczony, majaczył coś o masowych samobójstwach spowodowanych ciasnotą i gorącem.
  50. Czując w sobie za młodu powołanie detyktywistyczne, sam król postanowił przez jeden dzień zamieszkać w wieży.
  51. Dnia następnego wyciągnięto go na wpół żywego, ociekającego potem i ogólnie nie wyglądającego jak twarz która przedstawia królestwo na arenie międzynarodowej.
  52. Okazało sie że z racji błędów w budowie, w środku panowały nieludzkie temperatury.
  53. Nie ważna pora roku, nie ważna warunki atmosferyczne.
  54. 40 stopni celcjusza było zwykłym minimum.
  55. Więzienie-piec stało przez jakiś czas opuszczone.
  56. Nikomu nie widziało sie tam spędzać czas, tym bardziej zamieszkać.
  57. Stała więc biedna krzywa obsrana wieża, oblegana codziennie przez tłumy ptaków i innych zwierząt którym akurat nie przeszkadzały niemiłosierne temperatury.
  58. Głownie jaszczurki.
  59. I karaluchy.
  60. Karaluchy przetrwają wszędzie.
  61. Wszyscy mysleli że pozostanie już tak na zawsze.
  62. Króla obalono gdyż jak sie okazało na budowę wieży poszło większość oszczędności królestwa.
  63. Bieda i smutek zapanował w królestwie, a symbolem tego stała sie bogu ducha winna wieża.
  64. Lecz, pewnego dnia coś sie zmienilo.
  65. Pewnego dnia przybył smok.
  66.  
  67. Dziwne były żądania strasznego smoka.
  68. A właściwie smoczycy, jak zauważył jeden z smokologów zanim został pożarty przez wyżej wymienioną.
  69. Dajcie mi miejsce do zamieszkania lub spalę całe królestwo, groziła, przy okazji spospielając kilku wieśniaków.
  70. Jeden z niewielu pozostałych rozsądnych którzy nie dołączyli do zbiorowej depresji przypomniał sobie o głupiej wieży która wciąż stała niespożytkowana.
  71. Smoczyca zamieszkała więc w wieży, wypędzając na stałe ptactwo i zwierzątka.
  72. Rozwaliła strachy na wróble, wypaliła odchody i zawiesiła gdzieniegdzie firanki.
  73. Smok w dom bóg w dom, powiedziała sama do siebie i rozłożyła sie wygodnie w głównej sali wieży, zasypiając twardym smoczym snem.
  74.  
  75. Przenieśmy sie kilka lat do przodu.
  76. Królestwo, przez dłuższy okres pozbawione króla ostatecznie rozpadło sie, pozostawiając jako pamiątkę swojej dawnej świetności krzywą wieżę.
  77. Obecnie dzikie tereny zostaly opanowane przez przeróżne zwierzęta i bestie, przez co stały sie wakacyjnym kurortem dla wszystkich łowców potworych którzy tylko znaleźli sie w pobliżu.
  78. Legenda o smoku mieszkającym w wieży przyciągała wielu smiałków, jednak żaden nie powrócił.
  79. O, patrzcie, kolejny błędny rycerz staje u bram wieży.
  80.  
  81. Rycerzyk krzywym wzrokiem spojrzał na jeszcze krzywszą wieżę.
  82. Ktokolwiek to zbudował, pomyślał rycerz, miał bardziej pokręcony błędnik niż mój durny koń.
  83. Dodajmy ze rycerz nie znalazł sie tutaj z własnej woli.
  84. Konik z gatunku tych psychicznie niedorozwiniętych przywiódł tutaj rycerza, samemu nie będąc do końca pewnym czemu szedł w tym kierunku.
  85. Zadarłwszy głowę wysoko do góry rycerz zauważył wystającą z okna głowę smoka który z zaciekawieniem przyglądał sie małemu punkcikowi jakim byl dla gada rycerz.
  86. Ich dialog wasz kochany narrator zapisuje poniżej
  87. - Ty jesteś moim obiadkiem? - zapytała uradowana smoczyca.
  88. - Zależy, gustujesz w blaszanych puszkach w których po otworzeniu znajdujesz tylko żyły i kości? - odpowiedział pytaniem na pytanie rycerz wykazując sie zdroworozsądkowym podejściem osoby która już z niejednego pieca chleb jadła.
  89. Smoczyca wyraźnie strapiona była jego odpowiedzią.
  90. - Niekoniecznie, - powiedziała w końcu. - Aczkolwiek odnosze wrażenie że tylko udajesz chuderlawego by zniechęcić mnie do zjedzenia cie.
  91. Rycerz niechętnie kiwnął głową przyznając jej rację.
  92. - A więc jednak jesteś moim obiadkiem - Uśmechnęła sie uradowana smoczyca. - choć tu słońce to nie będę nawet przeżuwała.
  93. Rycerzyk wyciągnął miecz na znak buntu.
  94. - Wybacz smoku ale nie dam sie zjeść tak łatwo. Będę walczył do ostatniej kropli krwi cośtam cośtam.
  95. Smok westchnął ciężko jedynie i porządnym chłapnięciem pożarł w całości niedoszłego rycerzyka.
  96. - Bleh, rzeczywiście niestrawny - rzekła niechętnie, wypluła pustą zbroję i dziarsko powróciła do wnętrza swojej wieży.
  97. I jako że nikt inny nie był już nigdy na tyle głupi by podchodzić do krzywego pomnika architektury dawnej, nasza historia tutaj sie kończy.
  98. Smutny sztucznie przyspieszony koniec.
  99. The end.
  100.  
  101. </body>
  102. </head>
  103. </html>
Advertisement
Add Comment
Please, Sign In to add comment