arkas1 - koutsourelis

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου μού έλεγε κάποτε πόσο αρνητική ήταν η αντίδραση πολλών ακροατών του όταν το 2008 συνεργάστηκε με τον Διονύση Σαββόπουλο στον "Σαμάνο". Νομίζω είχαν σημειωθεί ώς και επεισόδια στις κοινές τους συναυλίες (σ' εκείνη του Λυκαβηττού που είχα βρεθεί, προσωπικά δεν θυμάμαι παρατράγουδα). Το παθιασμένο μίσος μιας μερίδας της "καθαρής" και "άσπιλης" Αριστεράς, ιδίως της εξωκοινοβουλευτικής, κατά του Σαββόπουλου, είναι δα γνωστό. Οι αιτιάσεις των οπαδών της εναντίον του ("προδότη" τον ανέβαζαν, "πουλημένο" τον κατέβαζαν χρόνια πολλά) μετά την ιδεολογική στροφή που έκανε στα "Τραπεζάκια έξω", επίσης. Και ώς ένα μέτρο, επρόκειτο τότε για αντίδραση εύλογη, φυσική: έναν στίχο όπως "εφιάλτης ήταν το όραμα", τη δραστικότερη απόρριψη όλου του μεταπολεμικού ιδεολογηματικού τους κόσμου, οι άνθρωποι αυτοί, που ρέπουν πολύ εύκολα (το είδαμε επανειλημμένα όλο αυτόν τον καιρό) στη μισαλλοδοξία και τη δαιμονοποίηση του αντιπάλου, πώς να τη συγχωρήσουν στο πρώην ίνδαλμά τους;

Νομίζω ότι με τις πολιτικές γελοιογραφίες του των τελευταίων μηνών, ο Αρκάς έχει βάλει πλώρη να γίνει ο νέος Σαββόπουλος, το νέο αντικείμενο του μίσους όλων αυτών. Γιατί, όπως δείχνουν και οι ώς τώρα αντιδράσεις, ο ιδιοφυής σκιτσογράφος, γέννημα-θρέμμα της τυπικής ελευθεριάζουσας, αναρχίζουσας κουλτούρας που εξέθρεψαν μεταπολιτευτικά έντυπα όπως η Βαβέλ και το Παρά Πέντε, δεν διακωμωδεί απλώς την παρούσα κυβέρνηση με τρόπο που κανείς αντιπολιτευόμενος ώς τώρα δεν το κατάφερε. Αλλά πάει βαθύτερα, αποδομεί τον ίδιο τον σκληρό πυρήνα του αριστερώνυμου μεταπολιτευτικού λαϊκισμού, την ίδια την αυτοκατανόηση δηλαδή των παλιών θαυμαστών του.

Με την τελευταία γελοιογραφία του, λ.χ., όπου στη δημοσιογράφο που ρωτά «Τι γνώμη έχετε για την κυβέρνηση;», ο ερωτώμενος πολίτης απαντά «Είμαι υπέρ!... Όλα τα κράτη έχουν, γιατί όχι κι εμείς;» ο Αρκάς σατιρίζει βέβαια την τωρινή μας ακυβερνησία και την ανικανότητα των νυν ιθυνόντων, όμως θίγει καίρια και τον ιδεολογικά κυρίαρχο επί δεκαετίες στους χώρους της νεολαίας και της διανόησης "εξαρχειωτισμό". Τη φαντασιώδη πεποίθηση πολλών αναρχοαυτόνομων και αριστερών δηλαδή, αλλά και πολλών κοινοτιστών και οπαδών της καθ' ημάς Ανατολής, ότι η κυβέρνηση, το "κράτος", η "εξουσία" είναι πράγματα καθ' εαυτά κακά, δαιμονικά και απορριπτέα.

Φυσικά, αυτού του είδους ο "αντικρατισμός" εδώ σε μας είναι τυπικά βαλκάνιος. Δεν βασίζεται δηλαδή σε καμιά σοβαρή θεωρητική επεξεργασία, έστω και βασιζόμενη στην πιο ανεδαφική ουτοπία. (Αν τη δεκαετία του 1980, ο τυπικός αναρχοαυτόνομος των Εξαρχείων ήταν διανοούμενος, σήμερα είναι απλώς χουλιγκάνος, θεωρητικά αναλφάβητος όχι λιγότερο από τον χρυσαυγίτη του Αγίου Παντελεήμονα). Οι ρίζες του "αντιεξουσιαστισμού" μας βρίσκονται στην κατακερματισμένη φυγόκεντρη συγκρότηση της νεοελληνικής κοινωνίας που γεννά τους αυτόνομους "αντικρατικούς" πυρήνες, όπως ακριβώς γεννά τις συντεχνίες και τα σόγια και τα τοπικά φέουδα, και όπου oι θερμοκέφαλοι των Εξαρχείων προσομοιάζουν με τους "απροσκύνητους" μαφιόζους των Ζωνιανών και όχι βέβαια με την εκλεπτυσμένη αριστερή μποεμία του Σαιν Ζερμαίν ή του Γκρήνουιτς Βίλλατζ. Παρ' όλα αυτά, ο "εξαρχειωτισμός" παραμένει σε μεγάλο βαθμό, ως διακεχυμένη ιδεολογική σούπα χρήσιμη για να δικαιολογεί την ανομία και την αυθαιρεσία της οργανωμένης βίας, από τα κυρίαρχα ρεύματα της νεοελληνικής αυτοκατανόησης και "κοσμοθεωρίας".

Έχει λοιπόν τη σημασία του ότι ο Αρκάς τον θέτει στο σατιρικό του στόχαστο. Και ακόμη μεγαλύτερη ότι το κάνει διά στόματος ηρώων κοινών, καθημερινών, μικροαστών νοικοκυραίων θα έλεγε κανείς. Εκείνων δηλαδή των ανθρώπων που τους μισούν όσο κανέναν άλλο οι τάχα ανένδοτοι και οι τζάμπα επαναστάτες.

Κώστας Κουτσουρέλης


https://www.facebook.com/kostas.koutsourelis/posts/452983494826501