1234paste4321

Testtest

Sep 14th, 2022 (edited)
74
0
Never
Not a member of Pastebin yet? Sign Up, it unlocks many cool features!
text 21.12 KB | None | 0 0
  1. Ignacy położył pobliźnione dłonie na drewnianym blacie. Wystukał nimi szybki, nieskładny rytm, po czym sięgnął do kieszeni płaszcza. Wyłowił z niej mały, związany skórzanym rzemykiem woreczek i starą fajkę z drewna wiśniowego. Zapach tytoniu, melisy i kilku innych ziół powoli wypełniał powietrze. Wprawnie oporządził fajkę, a następnie odpalił ją drobną iskierką, która wystrzeliła z czubka jego palca. Blado szary dym leniwie uniósł się ku górze.
  2. W oddali zagrzmiało. Pierwsze, ciężkie krople deszczu zadudniły o rudą dachówkę, a podmuch wiatru trzasnął otwartą okiennicą. Zanosiło się na kolejną burzową noc.
  3. Mężczyzna westchnął ciężko. Przez dłuższą chwilę mocował się z okiennicami. Drewniany rygiel był już mocno spróchniały, ale jeszcze jedną noc powinien wytrzymać. Dołożył drwa do kamiennego kominka, po czym rozparł się wygodnie na krześle. Gdy wróci do stolicy, miał zamiar spędzić przynajmniej cztery dni w łaźniach. Rozmarzył się na myśl o gorącej wodzie i delikatnych palcach ugniatających obolałe mięśnie.
  4. To jest życie, co Ricket? - zachichotał.
  5. Łysy mężczyzna posłał mu mordercze spojrzenie. Chciał coś powiedzieć, ale przez knebel był w stanie wydawać z siebie jedynie gniewne pomruki. Leżał związany grubym sznurem, boleśnie wrzynającym się w fioletowe siniaki na nadgarstkach. Jego poplamiona błotem kapa nie przypominała już niczym kapłańskiej szaty, była porwana w wielu miejscach, brakowało jej rękawa, a sznur którym obowiązywał się w pasie, zgubił gdzieś podczas przeprawy przez rzekę.
  6. Nie narzekaj tyle. Pamiętaj, że w każdej chwili mogę wystawić cię na zewnątrz.
  7. Ignacy zamknął na chwilę oczy. Leżał przed nim oprawiony skórą grymuar, którego treść wciąż pozostawała dla niego tajemnicą. Był on bowiem spisany w języku Elfów, a te z tylko sobie znanego powodu odmawiały mu pomocy. Ignatius Tollen był jedynym chyba czarodziejem we wszystkich księstwach i królestwach, który nie potrafił mówić po elficku.
  8. Poczuł nikłą, ledwie zauważalną woń miedzi. Ignacy zareagował błyskawicznie. Ostrze błysnęło, a szabla ze świstem przecięła powietrze. Postać w czarnym płaszczu w ostatniej chwili uchyliła się przed ciosem. Natychmiast uniosła dłonie w górę i dała dwa kroki do tyłu, o mało nie wpadając na ścianę.
  9. Ignacy, Ignacy! Spokojnie, to ja! Niech cię piorun, o mało mnie nie zabiłeś.
  10. Michał, idioto! Nie mogłeś wejść drzwiami jak człowiek?! Kto normalny teleportuje się komuś za plecy?
  11. Nowo przybyły opadł ciężko na podłogę. Otarł pot z czoła. - Możesz to schować? - wskazał brodą na szablę. - W okolicy nie ma żywego ducha, sprawdzaliśmy. Zresztą leje jak z cebra. No, o mało mnie nie zabił. - zadrżał. - Pomóż mi wstać. Jak się masz? Dobrze? Świetnie. Przynoszę wieści, ale może najpierw się czegoś napijemy, co? Świetnie, świetnie. - Michał wyciągnął przed siebie smukłą dłoń. Wymówił jakieś zaklęcie i pstryknął palcami. Z torby podróżnej, leżącej tam gdzie upadł, wyleciał mały imbryczek i dwie porcelanowe filiżanki. - Co powiesz na herbatę? Tak? Świetnie. Swoją drogą, ten to kto?
  12. Ricket von Riling.
  13. Aha. Kto?
  14. Zbiegły morderca.
  15. Kolejny? Tobie chyba tylko tacy się trafiają - Ignacy wzruszył ramionami.
  16. Siedzieli w ciszy dopóki nie zaparzyła się herbata. Jasnoczerwony napar pachniał łąką i nagrzanymi słońcem truskawkami. Ignacy wygrzebał skądś suchary i kawałek suszonego mięsa. Michał odmówił uprzejmie, twierdząc, że nie lubi mieszać smaków, a w jego dłoni zmaterializował się kawałek słodkiej czekolady.
  17. Tak więc. - zaczął niepewnie. - Mam wieści. Ze stolicy. Tak. - odczekał chwilę, po czym powiedział - Każą ci jechać do
  18. Sendes.
  19. Gdzie to jest? - Ignacy zmarszczył brwi.
  20. Na południe od Wichrowego. Stamtąd jakieś trzy, może pięć dni drogi. Wcale nie daleko. Raz, dwa i jesteś na miejscu.
  21. No chyba, że akurat nie będzie czym się przeprawić na drugi brzeg, ale to się ostatnio rzadko zdarza.
  22. Co z resztą? Robert?
  23. Zajęty.
  24. Artur?
  25. Niedysponowany.
  26. Aiden? Lilia, Róża?
  27. Ranny. Ranna, odmówiła.
  28. Jasny szlag. - wziął głęboki wdech. - No dobrze. Co się stało?
  29. Zabito wiedźmę.
  30. Żartujesz?
  31. Chciałbym - przybrał poważny ton. - Rana zadana magicznie, sprawca nieznany. Korona i Gildia chcą utrzymać
  32. całą sprawę w tajemnicy, dopóki nie znajdziemy winnego. Co za czasy - westchnął. - Ponoć mają dosłać ci kogoś do pomocy, ale kogo - wzruszył ramionami - nie wiem. Więcej dowiesz się od kogoś na miejscu, Gildia ma tam kilkoro członków. Nikt kogo znasz.
  33. Ignacy złożył dłonie i wsparł na nich brodę. To tyle jeżeli chodzi o łaźnie, pomyślał.
  34. Zabierzesz go? - skinął na Rickerta.
  35. Jasne. Ale po ciebie już nie wrócę. Konrad od rana zajeżdża mnie jak kobyłę. Ostatni skok i przez tydzień nie wyciągną mnie z łóżka - uśmiechnął się. Wykonał szybki gest ręką, imbryczek i dwie filiżanki zniknęły w jego torbie. - To ja się
  36. zbieram. Przed tobą kawałek drogi, musisz odpocząć. - Michał podszedł do Rickerta. Skrzywił się z niesmakiem, po czym powiedział jeszcze. - A właśnie, Seica kazała mi się zapytać jak ci idzie z grymuarem.
  37. Świetnie… - mruknął pod nosem.
  38. Michał pomachał mu na pożegnanie. Zniknęli, gdy mrugnął, a powietrze znów zapachniało miedzią.
  39.  
  40. ***
  41.  
  42. Pojedyncza chmura sunęła leniwie po niebie, niesiona podmuchami wiosennego wiatru. Powietrze było lekkie, a słońce przyjemnie grzało w plecy. Byłyby to idealne warunki do pieszej wędrówki, gdyby nie błoto zalegające na bocznych traktach. Nawet w podkutych butach Ignacemu ciężko było się przez nie przedzierać.
  43. Po kilku godzinach marszu dotarł do rozwidlenia dróg. Wyciągnął fajkę i zaczął się zastanawiać. Mógł kontynuować na południe. Byłaby to wędrówka krętą i zdradliwą ścieżką, najpewniej pełną niebezpieczeństw czyhających na każdym zakręcie. Gdyby nią podążył, w Wichrowym byłby w ciągu niespełna dwóch dni. Droga na zachód prowadziła do ubitego traktu, którym często podróżowali wędrowni kupcy. Przy odrobinie szczęścia, mógłby się z którymś zabrać i w ciągu tygodnia dojechać na miejsce siedząc wygodnie na czyimś wozie.
  44.  
  45. ***
  46.  
  47. To był dobry dzień dla Ewelsa. O poranku znalazł srebrną koronę, udało mu się w końcu sprzedać ostatni worek mąki, jakiś czarodziej skupił u niego cały zapas miedzianego drutu, a jedwab na który miał zlecenie kupił po okazyjnej cenie. Za zaoszczędzone pieniądze dobrał jeszcze trzy beczki piwa, na które według zaufanego źródła było zapotrzebowanie w Wichrowym z okazji festynu.
  48. Uśmiech zagościł na jego szerokiej twarzy. Pogoda była ładna, a przed nim ani żywego ducha. Jak widać, talizman od poleconego czarodzieja działał bez zarzutu. Miał go chronić przed zbirami, rabusiami i wszelką bandyterką, której zdarza się nawiedzać kupieckie szlaki. Tani nie był, ale dzięki niemu nie musiał już więcej płacić za eskortę. Niestety, nie było przez to z kim pogadać.
  49. Gdy wyjechał zza zakrętu mina zrzedła mu nieco. Na skrzyżowaniu dróg stał mężczyzna z mieczem u boku. Ewels spojrzał za siebie, talizman wciąż dyndał na drągu. Doszedł więc do wniosku, że to nie może być rabuś. Poprawił czerwoną kamizelkę i pomachał do nieznajomego. Nieznajomy dojrzał go po chwili, po czym uniósł dłoń nad głowę i krzyknął.
  50. Pozdrowienia! Działam w imieniu Korony - pokazał złoty pierścień z ciemnym ametystem. - Zabierzecie mnie do Wichrowego?
  51. Kupiec otaksował go uważnie. Krępy mężczyzna z pewnością dobijał trzydziestki, kilkudniowy zarost dodawał mu przynajmniej cztery lata. Gęste, kruczoczarne włosy opadały na szerokie ramiona. Na bladej twarzy lśniły oczy koloru północnego morza. Czerwony, naderwany w kilku miejscach, kontusz przewiązany był grubym, skórzanym pasem. Podwinięte rękawy szarego żupana odsłaniały umięśnione, pokryte bliznami przedramiona. Spodnie miał rozdarte na lewym kolanie, a przetarte buty już dawno powinny być oddane do szewca. Przez ramię przerzucony miał płócienny worek, a lewa dłoń niedbale spoczywała na rękojeści szabli. Jej stalowa pochwa była nienagannie czysta, Ewels podziwiał przez chwilę zdobienia przedstawiające wszystkie fazy cyklu księżyca. Gdzieś już widział podobne, choć nie mógł sobie przypomnieć gdzie.
  52. Zapłacę - dodał po chwili nieznajomy.
  53.  
  54. ***
  55.  
  56. … a wtedy on patrzy na mnie i mówi Panie Ewels, na panu to zawsze można polegać, na co ja mu mówię, że tak mnie
  57. matulka wychowała. A wtedy jemu oczy zaszkliły się od łez, już mi chciał rękę swojej córy wydawać, ale mówię mu wtedy, nie chcąc przypadkiem urazić jego honoru - odchrząknął. - Mówię mu, panie margrabio, wasza córka urodziwa jest niczym śnieżnobiała lilia, dryfująca po tafli jeziora księżycową nocą, mnie niestety przez świat gna zew przygody. A cóż to byłby za mąż, co żony by nie doglądał, ojcu w obowiązkach nie dopomógł. Wtedy to margrabia Friedrich do reszty się rozpłakał, klepał mnie po plecach i zapewniał, że ja u niego więcej cła nie zapłacę. A było wysokie, proszę mi uwierzyć. Tak oto zostałem honorowym podczaszym. Od tamtej pory, mój bratanek co miesiąc dostarcza najprzedniejsze cytrusowe wino i wiśniowe nalewki do marchii Sekundzkiej.
  58. Trakt wiódł ich przez stary dębowy las. Na rozłożystych gałęziach wciąż jeszcze nie było liści, a pierwsze, powracające z południa ptaki dopiero rozpoczynały budowę gniazd. Okolica powoli budziła się do życia, choć wszystko wciąż zdawało się być szaro bure. Wóz ugrzązł kilkukrotnie, trakt w wielu miejscach zamieniał się błotniste grzęzawisko.
  59. Po kilku żmudnych godzinach, dotarli do niewielkiej polany, po środku której stała samotna topola o jasnej, przypominającej zapisane pergaminy, korze. Jej korzenie wystawały z pomiędzy żółtych traw, musiała w swoim życiu stoczyć niejedną batalię z porywistym wichrem, była lekko pochylona, lecz ostała się, stara i jakby wyniosła. Z jednej gałęzi, pośród dyndających baź, zwisało workowe gniazdo remizów o białych piórach i brązowych skrzydłach.
  60. Urządźmy tu postój. Dochodzi południe. - Ignacy posłał mu pytające spojrzenie. - W księstwie Reino, za Białym
  61. Morzem, panuje zwyczaj, by czas koło południa spędzić na krótkiej drzemce. Upały w tamtych rejonach są naprawdę nieznośne, proszę mi wierzyć. Och cóż to był za widok, każdego dnia w południe stolica pustoszała, można wtedy w spokoju przyglądać się wszystkim rzeźbom i pomnikom. Miejscowi możni mają hopla na punkcie sztuki, co ja osobiście popieram, i prześcigają się w tym, który zasponsoruje piękniejsze dzieło.
  62. Kupiec znalazł na wozie dużą, szarą płachtę, którą rozłożył w cieniu samotnego drzewa. Twierdził, że był to fragment żagla ze statku, którym pływał po dalekim Morzu Mgieł. Rozsiedli się wygodnie. Ignacy oczyścił buty z zaschniętego błota, po czym ściągnął spodnie. Wyciągnął z worka igłę i trochę nici.
  63. W wielu miejscach byłem i wiele widziałem, ale jeszcze nie miałem okazji oglądać królewskiego urzędnika bez spodni,
  64. ho-ho! - zachichotał, trzymając w zębach źdźbło trawy. - Gdzie się podział waszmości kapelusz? - posłał Ignacemu badawcze spojrzenie. Ten jednak nie unosił wzroku znad zszywanej dziury.
  65. Kapelusz straciłem dwa dni temu. Jasny szlag - nadział palec na igłę. - Trafił mi się wyjątkowo wyrywny delikwent, a
  66. pogoda nie dopisywała. Kupię nowy w Wichrowym, nie wybieram się w najbliższej przyszłości na żadną audiencję, więc nie ma pośp- Szlag!
  67. Ależ to nie przystoi! - krzyknął udając oburzenie. - A tak się składa, że powinienem mieć jakiś na zbyciu. Poczekajcie
  68. chwilę.
  69. Nygdze sze nie wyberam - przegryzał właśnie nić.
  70. Proszę bardzo! - wyciągnął przed siebie ręce. - Klasyczny, o szerokim rondzie. Brązowy, więc będzie pasował do
  71. waszego kontusza. A do tego w przystępnej cenie. Jako, że się przyjaźnimy… Powiedzmy, że… Niech stracę, co powiecie Panie Ignacy na srebrną koronę i historię z polowania na jakiegoś wyjątkowo przebiegłego i groźnego czarnoksiężnika - puścił mu oczko.
  72. Stoi - kupiec zamrugał lekko zaskoczony. Pierwszy raz spotkał kogoś, kto nie zamierzał się targować.
  73. Ignacy nabił fajkę. Zgodnie z umową, opowiedział historię o tym, jak pewnego razu ścigał czarodzieja który dokonał słynnej rzezi w Łukowie. Była to krótka opowieść, dopadł go jeszcze tego samego dnia, ale dokładny opis tego co zastał na miejscu sprawił, że Ewels przez cały czas wytrzeszczał oczy z niedowierzenia.
  74. To straszne. I-i co się z nim w końcu stało?
  75. Spłonął na stosie.
  76. Hm. Tak. Zasłużenie. Ruszamy? - dodał po chwili, wyraźnie poruszony.
  77. Doszedł do siebie jakąś godzinę później. Znów żartował, śmiał się i opowiadał historie o swych podróżach w
  78. najdalsze zakątki świata. Opowiadał o tym jak przekonał bandę piratów by poszli w służbę Koronie, o tym jak namówił wiedźmę z Bremy do zdjęcia uroku z córki biednego młynarza, i o tym jak pogodził ze sobą dwa skłócone rody - Kapuścińskich i Monieckich. Ignacy uważnie wsłuchiwał się w słowa nowopoznanego kupca. Z całą pewnością były podkolorowane, ale od zawsze miał słabość do opowieści o dalekich podróżach, morskich zmaganiach i pustynnych przeprawach. Zadania zlecane mu przez Koronę przeważnie kończyły się na bagnach. Myślał czasem, że gdyby je wszystkie osuszyć, czarodzieje-renegaci nie mieliby się gdzie ukrywać.
  79. Wyjechali z lasu po dwóch dniach. Szarobury bór zastąpiły równie szare i równie bure pola, na których od świtu, w pocie czoła pracowali chłopi.
  80. Im bardziej zbliżali się do widocznych w oddali murów miasta, tym zabudowania robiły się coraz gęstsze, a trakt szerszy i bardziej zadbany. Chłopskie chałupy ustępowały miejsca skromnym rzemieślniczym warsztatom, a na drodze spotkać można było patrole straży miejskiej, wyróżniające się z oddali czarno zielonymi tunikami narzuconymi na kolcze koszule. Na każdej wyszyty był herb przedstawiający sikorkę przelatującą nad otwartą, kamienną bramą.
  81. Za drewnianą palisadą, stanowiącą pierwszą linię obrony miasta, warsztaty stawały się coraz okazalsze. Minęli sporą kuźnię, w której niedźwiedziowaty kowal wrzeszczał na kulącego się przed nim młodego czeladnika; minęli kolorowy warsztat czapnika, prezentującego swoje wyroby odzianemu w zadbaną sukmanę chłopu; gdzieś między domostwami dostrzec można było nawet piekarnię, przed którą w tę i we wtę maszerowała niecierpliwie pyzata kobieta. zapachy
  82. Pod murami stanęli dopiero po zmierzchu, gdy dzwony, zwiastujące rychłe zamknięcie bram, zabiły po raz drugi. Ewels ustawił wóz w kolejce do mytnika. Choć przed nim stało jeszcze dwóch innych podróżnych kupców, nie przejmował się tym zanadto, był pewien, że uda mu się dostać do środka. Na pożegnanie, zasugerował Ignacemu, by zaszedł do znajomego szewca, którego warsztat mieścił się po drugiej stronie miasta, tuż przy bramie kupieckiej.
  83.  
  84. Przed ciężką, drewnianą bramą stało dwóch strażników. Jeden trzymał pochodnię, drugi zaś wspierał się ciężko o halabardę, obaj wyglądali na zmęczonych i oczekujących na zmianę warty.
  85. Ignacy ruszył w ich kierunku, lewą dłoń luźno opierając o rękojeść szabli, tak aby pierścień z ametystem był łatwy do spostrzeżenia.
  86. Dobry wieczór, jaśnie wielmożny panie - powiedział ochrypłym głosem strażnik o jastrzębim nosie.
  87. Dobry wieczór, przyjacielu. Czy miłościwy szanowny pan wojewoda jest na zamku?
  88. Mężczyzna pokręcił głową. - Jaśnie wielmożny pan wojewoda wyjechał dwa dni temu na posiedzenie sejmu.
  89. A czy - powiedział po chwili namysłu. - jaśnie wielmożny pan wojewoda Jan jest w mieście?
  90. Wielce miłościwy powinien być w swoim domu przy rynku, naprzeciw ratusza. Jeżeli jaśnie wielmożny pan zechciał by zaczekać, zaprowadzę.
  91. Nie trzeba - machnął ręką. - Znam drogę.
  92.  
  93. Wichrowe układało się do snu, ostatni przechodnie prędko wracali do domów, by zdążyć przed trzecim dzwonem. Słychać było trzaskanie zamykanych okiennic, a w powietrzu unosił się zapach przepływającej obok miasta rzeki. Księżyc i gwiazdy skryły się za ciemnym puchem chmur, pozostawiając miasto w niemal kompletnej ciemności. Ignacy szedł żwawo, głośno stukając podkutymi butami o ścielące drogę kamienie. Pod drzwi domu wojewody dotarł, gdy wybijał właśnie ostatni dzwon. Poprawił kontusz, zapukał po czym odstąpił na krok.
  94. Drzwi otwierały się z wolna, stopniowo odsłaniając stojącego za nimi starszego mężczyznę w bogato zdobionym, jedwabnym żupanie. Spojrzenie zimnych błękitnych oczu przeszywało na wskroś. Dłuższą chwilę obserwował stojącego na ganku czarodzieja. Gdy tylko go rozpoznał, na pobrużdżonej twarzy zagościł szczery uśmiech.
  95. Ignacy? - powiedział, odstawiając coś ciężkiego.
  96. Witajcie szanowny jaśnie panie Ochmistrzu! - czarodziej odwzajemnił uśmiech. Skłonił się nisko, zamiatając ziemię kapeluszem. - Czy przyjmiecie w gościnę?
  97. Och, daj spokój. Wchodź prędko do środka, robi się zimno - popędził go gestem dłoni. - Bogowie, chłopcze, jak ty wyglądasz? - powiedział gdy Ignacy znalazł się w oświetlonym lampą przedsionku. - Zaparzę herbatę, każę Irenie przygotować kąpiel. Zdawko - kędzierzawy służący pojawił się znikąd. - Przygotuj alkierz. Chodź, w sieni wciąż pali się kominek. - Ignacy rzucił jeszcze okiem w kierunku drzwi wejściowych, obok nich, obuchem do dołu, stał wsparty o ścianę ciężki buzdygan.
  98. Spodziewacie się kogoś?
  99. Znasz powiedzenie, strzeżonego…
  100.  
  101. Stanisław usadził go na wygodnym fotelu o czerwonym obiciu, po czym sam zniknął za drzwiami do kuchni. Czarodziej wodził zmęczonym wzrokiem po przestronnym przytulnym wnętrzu. Minęło ponad dziesięć lat od czasu gdy był tu ostatnim razem, a jednak niemal nic się nie zmieniło. Nad kominkiem wciąż wisiały skrzyżowane miecze; patriarchowie rodu Sikorskich ze swych portretów wciąż spoglądali na niego z dezaprobatą. Ignacy zauważył, że Jan postanowił w końcu zlecić namalowanie swojego wizerunku, a zwlekał z tym przez lata; wisiał teraz po prawicy swego ojca, Zygmunta. Czarodziej przyglądał mu się przez chwilę, nie był jednak w stanie określić, co mówiły do niego zielone oczy odzianego w niedźwiedzie futro wojewody. To samo futro leżało przed fotelem, ustawionym przy wychodzącym na ogród oknie. Plotki mówiły że za młodu, wojewoda powalił bestię gołymi rękami; dziury po strzałach twierdziły inaczej.
  102. Ochmistrz postawił przed nim filiżankę z gorącą, aromatyczną herbatą, po czym sam opadł na stojący naprzeciw fotel.
  103. Zostajesz na długo?
  104. Jutro wyjeżdżam - odpowiedział kręcąc głową. - Mam sprawunki do załatwienia kilka dni drogi stąd. Ale, to dopiero jutro. Co u was słychać? Gdy pytałem przy bramie o wojewodę, śledź powiedział, że wyjechał na sejmik. Artur przejął w końcu stery?
  105. Jan ma za sobą już pełną kopę lat - jego wzrok pobiegł ku zdobiącym ściany portretom. - Stwierdził pewnego ranka, że nie ma już siły biegać po zamku, kazał posłać po Artura po czym zamknął się z nim w swoim gabinecie. Siedzieli tam bitą godzinę - westchnął. - Reszty możesz się domyślić.
  106. Szlachta wyraziła sprzeciw.
  107. Nikt ważny - machnął ręką. - Urodzone podlotki, którym wydaje się, że są wielkimi paniskami. A ty jak się miewasz? Mianowali cię łowczym koronnym już przeszło dekadę temu, a wyglądasz jakbyś od tamtej pory nie zaznał dnia odpoczynku. Do tego te blizny - przejechał palcem po swojej szyi, odzwierciedlając białą linię na skórze Ignacego. - Cud, że jesteś w jednym kawałku.
  108. Taka już moja dola - z uniesionego w górę palca wystrzeliły iskierki.
  109. Nic się nie zmieniłeś - prychnął. - To dobrze, Anna się ucieszy. Panienka na pewno będzie się chciała z tobą potykać nim wyjedziesz, przygotuję rano broń sparingową, będzie czekać na was w ogrodzie. Jakieś preferencje?
  110. Szabla - poklepał leżący obok niego miecz.
  111. Wedle życzenia. Kąpiel powinna być już gotowa, zmykaj do pokoju. Wystaw odzienie przed drzwi, odświeżymy je trochę przed twoim wyjazdem. Gdybyśmy mieli więcej czasu, zabrał bym cię do krawca, ale… Śniadanie podajemy skoro świt. Spokojnej nocy, chłopcze. Dobrze cię widzieć.
  112.  
  113. Naprawdę, mogę to zrobić sam! - krzyknął Ignacy, próbując wyrwać szczotkę Irenie.
  114. Cichaj - pulchna kobieta chwyciła go za kark. - Nie wyrywaj się, bo zachlapiesz podłogę. Stasiu mówił, że wyglądasz jakbyś się z grobu wygrzebał. Do tego wszystkie te ślady, jakbyś cały wpadł w pajęczyny. Gdzie ty się włóczysz, chłopcze?
  115. Ale! - spróbował wstać.
  116. Nie ruszaj mówię.
  117. Woda przyjemnie parzyła; i na pewno będzie czuł się czysty, ale nie tak wyobrażał sobie swoją pierwszą od tygodnia kąpiel. Irena była kobietą o złotym sercu, ale ciężko nazwać ją delikatną.
  118.  
  119.  
  120.  
  121.  
  122.  
  123.  
  124.  
  125.  
Advertisement
Add Comment
Please, Sign In to add comment