Aby prawidłowo odpowiedzieć na pytanie postawione w treści pracy, należy najpierw zdefiniować pojęcie miłości. Czym to czucie jest? To rzecz ciężka do wyjaśnienia, teoretycznie jest to pragnienie, aby bliska nam osoba była z nami szczęśliwa i dostała wszystko to co dla niej najlepsze? Nałkowska prezentuje w swojej powieści miłość seksualną, natomiast Prus ukazuje miłość romantyczną.
	Zenon Ziembiewicz, główny bohater powieści „Granica”, jest synem szlachciców, Joanny z Niemierów i Waleriana. Jego ojciec rządził folwarkiem, którym gospodarował nieumiejętnie. Zenon był chłopcem dość przystojnym, o zaczesanych włosach, które miały dziwny niejednoznaczny kolor, ciemny i jasny. Elżbieta Biecka jest córką pani Niewieskiej . Kiedy ją poznajemy jest zła, niechętna, mała i złośliwa. Elżbieta jest wówczas zakochana w starszym od siebie Awaczewiczu i poprzez pryzmat tej miłości, postrzegała świat. Justyna Bogutówna jest córką Karoliny Bogutowej, wdowy, która pracowała jako kucharka. Jest bardzo ładna, ma jasną skórę, oraz proste jasne włosy. Stanisław Wokulski jest głównym bohaterem Lalki jest bohaterem dynamicznym. .  Jest to czterdziestopięcioletni mężczyzna, jako młody subiekt marzył o zdobyciu wykształcenia, ale to było trudne dla ludzi w jego położeniu. Izabela Łęcka jest bohaterka powieści Bolesława Prusa. Ma dwadzieścia parę lat,  należała do tych kobiet, obok których żaden mężczyzna nie przejdzie obojętnie. Izabela była  piękną kobietą, była oryginalna i doskonała.
	Zenon kochał Justynę miłością seksualną, traktował ja jako obiekt pożądania, który potrafił zadowolić i usatysfakcjonować jego osobę. Uważał, że jest to przeciwieństwo Elżbiety, która była dla niego oziębła i trzymała go na dystans. W kontaktach z Justyną Zenon wykształcił sobie świetny samousparawiedliwiający system, którym tłumaczył swoje zachowanie, skutkiem tych spotkań, było przesunięcie granic moralnych przez Zenona. Upodabniał się on do ojca, mimo że chciał się tego ustrzec, nie chciał powielać jego błędów. Spotkania z Justyną uświadomiły mu, że ugrząźł w tym jak w bagnie, romans go niszczył, nie mógł jej zostawić, ona zawsze powtarzała mu, że i tak do niej wróci. Nie widział w tym co robi nic złego, przecież kiedy kochanka straciłą matkę, to on zadbał o to, żeby nie była sama i ją tylko pocieszył. Justyna, wiedziała że związek z Zenonem jest bez przyszłości, przecież Zenon traktował ją jak zabawkę, a mimo to nie potrafiła mu odmówic spotkania. Mężem Elżbiety rządził instynkt, nad którym nie potrafił zapanować, ten związek na obu działał wyniszczający od środka, zmienił ich psychikę tak, że Justyna odwazyła się wtargnąć na życie Zenona. Dla kochanka Justyny był to uczucie destrukcyjne, mimo tego, że kochał Elżbietę nie potrafił się zebrać i zakonczyć przygody z Justyną raz na zawsze. Stawał się nieufny wobec ludzi i tchórzliwy, łatwo było nim manipulować.
	Elżbieta w pewnym stopniu winiła siebie za zachowanie Zenona, uważała że to przez to, że była dla niego chłodna, nie dawała mu tego co potrzebował, nie spełniała jego zachcianek, dlatego zdradzał ją. Narzeczony odkładał panne Biecka na później, traktował ją jako swoiste wyjście awaryjne. Nie potrafił zdecydować się na jedną kobietę, przez co ranił obie. Elżbieta upodobniała się do matki Zenona, nie potrafiła z nim zerwać kontaktu raz na zawsze, tęskniła za nim, wracała do niego. Można powiedzieć, że w pewnym sensie tolerowała Justynę, gdyż chodziła i załatwiała dla niej pracę, kiedy tylko poprosił ją o to narzeczony. Był to toksyczny związek dla Elżbiety, gdyż taka piękna kobieta pochodząca z dobrego domu, zmarnowała sobie życie żyjąc obok Zenona, który ją notorycznie zdradzał. Elżbieta pogrążała się w tym związku coraz bardziej
	Wokulski był nieszczęsliwie zakochany w Izabeli Łeckiej, była to miłość romantyczna. Jednocześnie było to dla niego uczucie budujące jak i niszczące. Aby zdobyć serce swojej lubej, zmarnował część swojego majątku na jej rzecz, wydał go na przyjemności, odkupił weksle, kupił kamienicę. Jednak w żaden sposób nie mógł zdobyć klucza do serca panny Łęckiej, mimo to, że inne panny szalały za nią i uważały go za ideał. Stanisław był gotowy dla niej poświęcić swój majątek. Niestety nieszczęśliwa miłość zamieniła Wokulskiego w zakochanego do szaleństwa romantyka. Stał się człowiekiem rozdartym wewnątrz, co przyczyniało się do ciągłego konfliktu z otoczeniem. Jego celem w życiu stało się zdobycie Łęckiej, stawał się tym zmęczony i rozgoryczony. Nieodwzajemniona miłość panny Izabeli zmieniła życie bohatera "Lalki", gdyby nie ona mógłby być kimś innym, mógłby stać się kimś znanym, wielkim człowiek, ale niestety niespełniona miłość doprowadziła go do myśli samobójczych, które w końcu zrealizował. Miłość Wokulskiego była dla niego wyniszczająca.
	Miłość dla ludzi może mieć dwojakie skutki, może niszczyć i budować, Wokulskiemu momentami dodawała skrzydeł, ale zaraz potem podcinała mu je. Wszystko zależy od społeczeństwa w jakim człowiek się wychował, jeżeli za młodu obserwował złe traktowanie kobiet, bycie nie fair wobec nich, to na startość powieli ten błąd, jak Ziembiewicz. Należy jednak pamiętać, że na wszystko mamy wpływ i wszystko można zmienić jeżeli zareaguje się wystarczająca szybko, gdyby Elżbieta w porę odeszła od Zenona, może ten by dostrzegł problem i ograniczył się do jednej kobiety. "Granica" jest doskonałym przykładem na to, że wiele zależy od tego gdzie się wychowujemy, "jeżeli wlecisz między wrony musisz krakać tak jak one" , ale możemy w porę odlecieć i uchornić się przed złym działaniem środowiska.

							Bartłomiej Sójka, III D