aristero ethos

Κι όμως το «αριστερό ήθος» είναι η πηγή όλων των στρεβλώσεων του σοσιαλισμού. Οι λόγοι είναι τρεις:

1. Είναι αυτάρεσκο. Και ο αυτάρεσκος, δηλαδή αυτός που πιστεύει ότι είναι ηθικά ανώτερος από τους άλλους, μπορεί πολύ πιο εύκολα να διαπράξει εγκλήματα υπέρ του σκοπού του. Το έχουμε δει, δεν το έχουμε δει; Και δεν χρειάζεται να πάμε στον Στάλιν. Γνωρίζουμε το υπεροπτικό στυλάκι των ανθρώπων της ελληνικής αριστεράς. Είτε απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους τους, είτε απέναντι στους ίδιους τους πολίτες –την εργατική τάξη- που εκπροσωπούν. Μια τάξη εκλεκτών, πεφωτισμένων working class heroes: έτσι αισθάνονται, έτσι συμπεριφέρονται. Απλώς δεν μπορούν να γίνουν όσο αυθαίρετοι και αυταρχικοί θα επιθυμούσαν.

2. Είναι «ανέκδοτο». Οι αριστεροί –μαρξιστές κυρίως- θεωρούν ότι η εγκληματική φύση του ανθρώπου οφείλεται στο κοινωνικό σύστημα. Οι άνθρωποι είναι άρπαγες, επειδή έτσι τους κάνει ο καπιταλισμός. Για να δικαιολογήσουν λοιπόν τις εγκληματικές συμπεριφορές στον σοσιαλισμό έχουν επινοήσει μια σειρά λατινογενών νεολογισμών. Έχουμε αριβίστες, οπορτουνιστές, σεχταριστές, φραξιονιστές, προβοκάτορες κλπ από τους οποίους βρίθει μια σοσιαλιστική κοινωνία, αλλά οι οποίοι δεν είναι «εγκληματίες», είναι ιδεολογικοί αποστάτες. Όμως αν εξετάσουμε τους όρους θα δούμε ότι ο αριβίστας δεν είναι άλλος από το λαμόγιο, τον αήθη (!), ο οπορτουνιστής είναι ο καιροσκόπος, ο σεχταριστής (δηλαδή αυτός που φτιάχνει μια δική του ομάδα μέσα σε έναν οργανισμό) ένα είδος μαφιόζου, ο προβοκάτορας είναι «παπαγαλάκι», απατεώνας κλπ. Με άλλα λόγια η εγκληματική φύση που υποτίθεται ότι διαπλάθει ο καπιταλισμός, παραμένει ακέραια και στον σοσιαλισμό. Αλλάζουν βέβαια τα εγκλήματα, πχ δεν μπορείς να κάνεις χρηματιστηριακή απάτη σε μια κοινωνία που δεν έχει χρηματιστήριο, αλλά μπορείς κάλλιστα να είσαι ένας γραφειοκράτης που, για να δικαιολογήσει τη θέση του και το μισθό του, «ανακαλύπτει» διαρκώς εχθρούς του καθεστώτος, τους οποίους και διώκει. Ξέρω, ο ισχυρισμός είναι πως όταν ολοκληρωθεί ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός, αυτά θα εκλείψουν. Όμως δεν ολοκληρώθηκε πουθενά, ώστε να ξέρουμε αν ισχύει, και στις υπό μετασχηματισμό σοσιαλιστικές κοινωνίες, αυτές οι «αποκλίσεις» δεν μειώνονται με τα χρόνια.

3. Είναι αντεπιστημονικό, αντι-μαρξιστικό (κι αυτό είναι το σοβαρότερο). Ο σοσιαλισμός είναι ένα κοινωνικό σύστημα. Ένα κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί να βασίζεται στην καλή θέληση, στο «ήθος» των πολιτών, αλλά στη δομή του. Ο σοσιαλισμός θα είναι καλύτερος από τον καπιταλισμό, όχι γιατί οι πολίτες θα είναι άγγελοι, αλλά γιατί η δομή του είναι τέτοια που επιτρέπει σε περισσότερους πολίτες να ευημερούν και να είναι δημιουργικοί. Ειδάλλως και ο καπιταλισμός μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι ένα πολύ καλό σύστημα που το «χαλάνε» οι απατεώνες. Με ένα χριστιανικό «αγαπάτε αλλήλους» και ο καπιταλισμός παράδεισος θα ήταν.

Θέλω να είμαι δίκαιος. Μπορώ να καταλάβω τον ενθουσιασμό των αριστερών στα πρώτα, μεσσιανικά χρόνια του σοσιαλισμού. Όταν δηλαδή αυτοί που εισάγονταν σ' αυτή την ιδεολογία, στην ουσία βαπτίζονταν σε μια πίστη. Όμως πλέον έχει συσσωρευτεί μεγάλη ιστορική εμπειρία. Είναι τελείως απαράδεκτη η επίκληση στο «αριστερό ήθος». Σύντροφοι, ξεκινήστε την αλλαγή του κόσμου από τους εαυτούς σας. «Κάντε την αυτοκριτική σας». Χαμηλά τη μύτη και τη μπάλα.

https://www.facebook.com/hariton.haritonidis/posts/1018862741468204

http://amagi.gr/content/mpolek-kai-lolek