stamatiou1

Ας το δεχτούμε επιτέλους : Οι Ελληνες ψήφισαν Σύριζα (και ΑνΕλ, και ΚΚΕ, και Χρυσή Αυγή, και Ανταρσύα κλπ κλπ) επειδή ΔΕΝ θέλουν να βγουν από την κρίση. Το να βγουν από την κρίση με την ευρωπαϊκή συνταγή (που είναι η μόνη διαθέσιμη) θα σήμαινε ότι σταδιακά η Ελλάδα θα γινόταν ένα άλλο κράτος, αφήνοντας απ΄έξω μικρά και μεγάλα συμφέροντα, την περιφρόνηση των νόμων, την απουσία προσωπικής ευθύνης, τον θηριώδη ατομισμό, το σνομπάρισμα της παραγωγής, τη δαιμονοποίηση της επιτυχίας, τα ιερά πρότυπα της προσοδοθηρίας, της πελατοκρατείας, της ήσσονος προσπάθειας, της εύνοιας του ενός ή των λίγων σε βάρος του συνόλου, της διαρκούς κάτω από το τραπέζι συναλλαγής, και λοιπά και λοιπά που όλοι γνωρίζουμε.

Ξέρουν βέβαια ότι τώρα πιά δεν υπάρχουν χρήματα γιά να λειτουργήσει το στρεβλό μοντέλο όπως άλλοτε, παρά ταύτα προτιμούν να μείνουν φτωχοί και εξαθλιωμένοι βρίζοντας τους ξένους (και ελπίζοντας ακόμα, σε πείσμα της πραγματικότητας αλλά και της κατάστασης των συμπατριωτών τους, ότι ειδικά εκείνοι "κάπου θα χωθούν, κάπως θα τα καταφέρουν") παρά να χρησιμοποιήσουν την βοήθεια των ξένων γιά να μεταλλαχθούν, ώστε από την φτώχεια που έτσι κι αλλιώς θα περάσουν να βγει κάτι θετικό, μία καλύτερη Ελλάδα γιά να παραδώσουν στα παιδιά τους.

Η επιλογή αυτή είναι πιά συνειδητή. Οχι στην ανάσταση με τον τρόπο των ξένων, ναι στην καταστροφή με τον τρόπο των Ελλήνων, με το ίδιο στείρο και αδιέξοδο σκεπτικό που αντηχεί μερικές από τις πιό σκοτεινές στιγμές της ιστορίας μας. Ψηφισαν ειδικώς Σύριζα όταν όλα άρχισαν πραγματικά να πηγαίνουν καλύτερα, γιά να ακυρώσουν την έξοδο από την κρίση, να διαψεύσουν εμφατικά την όποια πιθανότητα επιτυχίας του "ξενόφερτου μνημονίου", ουσιαστικά δηλαδή της ευρωπαϊκής συνταγής, που αν κατάφερνε τον σκοπό της θα έφερνε τεράστια υπαρξιακή και ταυτοτική κρίση στους μισούς (και βάλε) Ελληνες, ενώ θα άφηνε χωρίς δουλειά και λόγο ύπαρξης ένα σωρό ντόπιους απατεώνες, με πρώτους-πρώτους τους αντιμνημονιακούς πολιτικούς και τα πολυπληθή τσιράκια τους.

Καλύτερα λοιπόν η "γνώριμη κρίση", το δικό μας τέρας που άρχισε επιπλέον να λειτουργεί ως ένα ωραιότατο άλλοθι του βαλκανικού κατσαπλιαδισμού που αναπνέει όλο και πιό ελεύθερα σκίζοντας το ασφυκτικό "ευρωπαϊκό κοστούμι", με την σταδιακή ιδεολογικοποίηση της μιζέριας ως κάτι που σιγά σιγά εννοείται αξιακά ως "αληθώς ελληνικό" (και αν τα πράγματα στραβώσουν κι άλλο, θα καταλήξει να επικοινωνείται ως "θείο δώρο") παρά το άγνωστο της εξέλιξης σε κάτι άλλο, που ακόμα κι αν είναι καλύτερο θα σημάνει την, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, απώλεια του παρόντος εαυτού. Φυσικά η εξέλιξη είναι ζητούμενο στους πάντες - άτομα και έθνη εξ ίσου - όμως τρομάζει βασικά εκείνους που ο εαυτός τους είναι ακόμα ασχημάτιστος και η ταυτότητα τους προβληματική, οπότε αναγκάζονται να την χτίσουν πάνω σε πλήθος από σύμβολα που, σαν τέτοια, πρέπει να μένουν ακίνητα και απαράλλαχτα στον χρόνο, ιδίως όταν πρόκειται γιά ιδιοτελείς, τεχνητές και απελπισμένες κατασκευές, που με ένα φύσημα ή ένα τράνταγμα μπορεί να καταρρεύσουν.

Ειδωμένα μέσα από το πρίσμα ενός ελλειμματικού, κατακερματισμένου και ανεπεξέργαστου εθνικού εαυτού που προσπαθεί πανικόβλητος να αυτοπροσδιοριστεί με εφευρήματα, οι κωλοτούμπες και τα δημοψηφίσματα και τα ψέμματα και οι δημιουργικές ασάφειες και η ανικανότητα και οι αντιδημοκρατικές αλητείες, όλα αυτά γίνονται αυτόματα αποδεκτά, αφού συντείνουν στην ιδανική μη-λύση της διαιώνισης του προβληματικού εαυτού και καθησυχάζουν πως το πρόβλημα δεν βρίσκεται μέσα, αφού μέσα υπάρχουν μόνο σύμβολα και ξόανα ιερά, που δεν επιδέχονται βελτίωσης, αλλά έξω, πάντα έξω, οπότε μετατίθεται και το καθήκον από την οδυνηρή εσωτερική εξέλιξη στην ανακουφιστική καταγγελία και, ακόμα καλύτερα, στην μυθική ψευδοϊδεαλιστική σταυροφορία γιά αλλαγή "των άλλων" (παρ΄ότι γνωρίζουμε και δεχόμαστε πως είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από εμάς, κάτι σχεδόν κωμικά παράλογο).

Η, παρ΄όλα αυτά, ταυτόχρονη αδιάλειπτη προσκόλληση στους (και εξάρτηση από τους) "κακούς ξένους" επιτείνει μεν το εσωτερικό αδιέξοδο μα βοηθά την "εθνική κατασκευή": η αληθινή αυτονόμηση προϋποθέτει και πλήρη προσδιορισμό του εαυτού, ανάληψη ευθύνης και χάραγμα προσωπικής πορείας, διαδικασίες ουσιαστικές και διόλου σχηματικές. Οπότε, οι "ξένοι" λειτουργούν ως απαραίτητοι πυλώνες ενός παμπόνηρου ατέρμονου αρνητικού ετεροπροσδιορισμού ("τι δεν θέλουμε, τι δεν είμαστε"), που μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα από μία σχέση αλληλεπίδρασης, και μάλιστα εθελοντικά ετεροβαρή (με την Ελλάδα "παγωμένη" στο ρόλο της μικρής χώρας που είναι όχι ιστορικά μα μεταφυσικά καταδικασμένη στη φτώχεια και στην αναζήτηση προστατών και δανεικών) μαζί τους, ώστε τα προκάτ ξόανα και όχι οι δύσκολες αλήθειες να γίνονται τα βασικά εργαλεία βιώματος αυτής της σχέσης, που είναι απόλυτα υπαρξιακή μέσα στην διαρκή, χαμηλής έντασης αυτοκαταστροφή της. Ολοι και όλα, λοιπόν - και οι πολίτες και ο Σύριζα και τα περισσότερα κόμματα - υπηρετούν αυτό το νοσηρό μοντέλο, μέχρι το τέλος (του ή μας).
Γιά αυτούς, η κρίση είναι κι αυτή μία κάποια λύσις.

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=10154075969414073&id=662849072