MobuSeka Leon confess to Milaine

***เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตอนช่วงเวลางานแต่งงานของเอริกะ ระหว่างบทที่มิเลนจิตตกก่อนหน้ากับบทนี้จะมีบทการปฏิวัติเกิดขึ้นระหว่างนั้น (ถอนหมั้นเอริกะ --> มิเลนจิตตก --> ปฏิวัติ --> ไทม์สคริปมางานแต่งงานของเอริกะ)

ในช่วงเวลาที่เงียบสงบ เหล่าสาวใช้ได้โค้งคำนับโดยแผ่นหลังยังคงตั้งตรงทันทีเมื่อประตูถูกเปิดอย่างกระทันหัน

คนที่เข้ามาคือมิเลนนั่นเอง

“ขอเวลาให้ฉันกับเอริกะได้หรือเปล่า พอดีฉันอยากพูดคุยแบบแม่-ลูกเป็นการส่วนตัวน่ะ”

เมื่อเธอกล่าวเช่นนั้น ลิเวียและโนเอลจึงไม่สามารถปฏิเสธคำขอของเธอได้และออกจากห้องไป

เอริกะอยู่กับมิเลนเพียงลำพังในตอนนี้

มิเลนกล่าว

“เอริกะ ลูกทำได้ดีกว่าที่แม่คาดหวังไว้มากเลยนะ”

“ท่านแม่?”

มิเลนสวมกอดเอริกะจากทางด้านหลัง เธอมองไปยังเอริกะผ่านทางกระจกด้านหน้า

“สุดยอดมากเลยนะที่ลูกประสบความสำเร็จในเรื่องต่างๆมากมายโดยที่ไม่ได้แต่งงาน แม่น่ะอิจฉาที่ลูกทำให้ดยุกบัลฟอร์ทมาอยู่เคียงข้างได้และยังได้แต่งงานกับเอริยะ คนที่ลูกรักด้วยน่ะ”

มันมีอารมณ์ขุ่นมัวของหญิงสาวในความรู้สึกนั้น

เอริกะสามารถเดาออกได้เมื่อเธอเห็นสีหน้าของหญิงสาวที่แสดงทั้งความรักและความอิจฉาต่อลูกสาว

เธอวางมือบนแขนของมิเลนที่โอบกอดเธอแน่นเกินปกติ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“หนูต้องขอบคุณท่านแม่ค่ะ”

“มันเป็นความสามารถของลูกต่างหาก ลูกสามารถเปิดเผยความรู้สึกจริงๆออกมาได้ ไม่เหมือนแม่ที่ไม่สามารถทำได้แม้จะอยากทำก็ตาม แม่อยากรู้จริงๆว่าลูกทำได้ยังไง แม่เองก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอลูกอีกทีตอนไหน”

“ท่านแม่ หนูน่ะไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ”

“ในฐานะแม่คน แม่มีความสุขมากเลยล่ะที่มีลูกสาวที่งดงามเช่นนี้ แต่ว่านะเอริกะ ในฐานะของผู้หญิงแล้ว แม่น่ะรู้สึกผิดหวัง”

น้ำตาได้ไหลออกมาอาบหน้าของเธอด้วยความเสียใจเมื่อเธอตระหนักได้ถึงคำพูดที่เธอกล่าวกับลูกสาว

เอริกะกุมมือของมิเลนอย่างอ่อนโยน

“ท่านแม่ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกค่ะ มันแค่เพียงเพราะว่าคุณลีออนไม่ได้ต้องการตัวหนูแค่นั้น”

“น่าอิจฉาจังเลยนะ นั่นคงแสดงถึงความรักที่เขามีต่อพวกแองจี้สินะ แม่น่ะไม่เคยถูกรักเลย”

“หนูรักท่านแม่ค่ะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น มิเลนจึงค่อยๆคลายแขนเธอลง

“แม่ขอโทษนะ ที่ทำตัวดูแย่ในวันสำคัญของลูกแบบนี้”

“หนูไม่คิดอะไรหรอกค่ะ ถ้าเทียบกับสิ่งที่ท่านแม่ต้องเผชิญมาตลอดแล้ว”

เอริกะนั้นเข้าใจดีว่ามิเลนเลือกที่จะให้ความสำคัญในเรื่องการเมืองอย่างแน่วแน่เพราะจุดยืนของเธอ

นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิด

เพราะว่าจริงๆแล้ว ถ้ามองในทางการเมืองแล้วนั้นคนที่ผิดคือลีออน

แต่อย่างไรก็ตามถ้าความเห็นของแต่ละตัวบุคคลเป็นสิ่งสำคัญ มิเลนก็คือคนที่ผิด

(ถ้าในโลกเดิม มันก็คงเหมือนการที่พ่อกับแม่ตัดสินใจหาคู่หมั้นให้กับลูกสาว?)

มิเลนปาดน้ำตาด้วยนิ้วของเธอ

“เอริกะ ลูกจะต้องมีความสุขนะ”

เอริกะรู้สึกถึงการตัดสินใจของมิเลนจากคำพูดนั้น

“ท่านแม่คะ คือว่านะ!”

ถ้าขอให้ลีออนช่วยล่ะก็ ทันทีที่เธอกำลังคิดจะตะโกนเช่นนั้น เธอกลับตัดสินใจที่จะหยุดเงียบ

(ไม่ได้ ฉันจะขอให้คุณลุงช่วยอีกไม่ได้แล้ว)

ลีออนเร่งรีบเข้ามาในห้อง

เมินเสียงห้ามของเหล่าคนใช้ที่ร้องเรียกอยู่ข้างนอกห้อง เปิดประตูอย่างรุนแรงและเข้ามาในห้อง ตรงเข้ามาหาเอริกะ

“เอริกะ เป็นอะไรหรือเปล่า?”

“เอ๊ะ? ทำไมกันล่ะ? แล้วการทักทายล่ะ?”

“แคลร์บอกว่าเธอกำลังเจอปัญหา ฉันเลยให้แองจี้จัดการเรื่องการทักทายแทน”

ขณะที่กำลังสับสนเรื่องที่ลีออนเป็นห่วงเกี่ยวกับตัวเธอ เอริกะมองไปยังสายตาที่เย็นชาของมิเลนในกระจก

เธอมองมาที่ลีออนที่แสดงความเป็นห่วงต่อเอริกะ ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกทั้งรักทั้งเกลียดผสมกัน

(ทำไมคุณลุงถึง)

เอริกะกำลังเจอกับปัญหาความสัมพันธ์ระหว่างคุณลุงในชาติก่อนและคุณแม่ในชาตินี้

เมื่อเห็นเอริกะที่รู้สึกเป็นห่วงมิเลน ลีออนจึงหันไปเผชิญหน้ากับเธอ

“คุณมิเลน คิดจะทำอะไรกันแน่ครับ?”

“ฉันก็แค่อยากพูดคุยกับลูกในวันสำคัญของเธอแค่นั้น ว่าแต่เธอน่ะชอบเอริกะมากจริงๆเลยนะ ดีใจจริงๆ”

มิเลนมีรอยยิ้มที่แข็งตึง ลีออนลดระยะห่างระหว่างเขาและเธอลง

ระหว่างที่ผลักดันอีกฝั่งไปเรื่อยๆจนติดกำแพง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่กำปั้นเดียวเท่านั้น

(โอ๊ะ คุณลุง?)

“เธอน่ะ คิดจะทำอะไรถึงส่งลูกสาวมาให้ฉัน? นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการซักหน่อย”

มิเลนออกอาการสับสนเล็กน้อย แต่เธอก็ดึงสีหน้ากลับแล้วตอบกลับมา

“ฉันคิดว่าท่านดยุกจะเลือกเส้นทางที่นองเลือดน้อยกว่านี้ซักหน่อย แต่เผอิญว่าฉันคิดผิดเอง และฉันยอมรับ”

สาเหตุที่มิเลนส่งลูกสาวสุดรักไปให้ลีออนอาจจะเป็นเพราะเหตุผลทางการเมือง แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเธอคิดว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดแล้วที่เธอจะตอบแทนลีออนได้

เธอรู้สึกผิดกับแองจี้ แต่ยังไงตระกูลของแองจี้ก็คือเรดเกลฟ

ถ้าพวกเขาต้องการลีออน ยังไงทางนั้นก็ไม่สามารถห้ามได้

ดังนั้นเพื่อการประนีประนอม เธอจึงเสนอความคิดที่ว่าให้เอริกะเป็นเมียหลวงแล้วให้แองจี้เป็นเมียน้อยแทน

ลีออนกดนิ้วชี้ไปที่หน้าอกของมิเลน

“เรื่องที่เธอเข้าใจผิดมันไม่ใช่เรื่องนั้น! เอริกะไม่ใช่คนที่ฉันต้องการ เธอต่างหากล่ะ”

“เอ๊ะ”

สีหน้าของมิเลนค่อยๆลดลง และใบหน้าของเธอเริ่มแดงจนลามไปถึงหู

“พ...พูดอะไรของเธอน่ะฉันเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วนะ และก็ยังเรื่องความต่างของอายุระหว่างเราอีก ฉันคิดว่าเอริกะเป็นคนที่เหมาะสมกับเธอแล้ว”

มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ที่มิเลนจะสามารถแต่งงานกับลีออนได้ตั้งแต่แรกแล้ว

มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่แม้กระทั่งทางเลือก

ลีออนยิ้ม

“มันไม่สำคัญ สิ่งที่ฉันต้องการคือคุณมิเลน คือตัวเธอ”

“ลีออนคุง”

เอริกะคิด

(นี่เรากำลังดูอะไรอยู่เนี่ย?)

ลีออนออกจากห้อง ทิ้งมิเลนที่ตอนนี้มีสีหน้าราวกับหญิงสาวบริสุทธิ์ไว้

“เรื่องต่างๆที่เหลือ ฉันจะจัดการให้เอง”

มิเลนพยักหน้าโดยที่ยังใช้มือจับที่แก้มไว้ด้วย

เอริกะเข้าใจความรู้สึกนี้ได้

(ท่านแม่เป็นคนที่มีความสามารถ นั่นจึงทำให้เธอมักเป็นคนที่คอยเป็นที่พึ่งให้กับคนอื่น และเพราะแบบนั้นเธอจึงอ่อนไหวเวลามีผู้ชายที่ให้เธอพึ่งได้)

ลีออนในวันนี้ดูเหมือนเป็นคนละคน

เทียบกับก่อนวันหยุดฤดูร้อนแล้ว เหมือนเขาเปลี่ยนไปตอนไหนซักแห่ง

มันเหมือนคุมตัวเองไม่ได้

มิเลนรู้สึกอายมากเมื่อเธอมองไปยังเอริกะ

“ย...ยังไงก็ขอโทษนะ เอริกะ”

เอริกะมองไปยังสีหน้าที่มีความสุขมากๆของท่านแม่ เธอปิดหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง

คุณแม่ของเธอในชาตินี้ถูกตามจีบจากคุณลุงในชาติก่อนของเธอ และก็ยังรู้สึกมีความสุขในเรื่องนี้

ยิ่งไปกว่านั้น คุณลุงในโลกนี้ยังเป็นแค่วัยรุ่นอยู่เลยด้วย

สถานการณ์มันซับซ้อนเกินไปและเอริกะก็ได้รับผลกระทบไปด้วย

(ไม่เห็นจะเข้าใจความคิดของคุณลุงเลย)



穏やかな空間で、急にドアが開くと侍女たちが背筋を伸ばしてお辞儀をする。

　入室してきたのはミレーヌだ。

「――エリカと二人きりにさせてもらえるかしら。親子だけで会話がしたいの」

　そう言われて、リビアもノエルも拒否できずに部屋を出ていく。

　エリカがミレーヌと二人きりになる。

　ミレーヌは言うのだ。

「エリカ、貴女は私の期待以上の働きをしてくれたわ」

「母上？」

　ミレーヌがエリカの後ろから抱きつくと、鏡越しにエリカを見ていた。

「婚姻を結ばずに、これだけの成果を出せたのは凄いわよ。バルトファルト公爵を手玉にとって、自分は大好きなエリヤ君と結婚も出来て――羨ましいわ」

　女のドロドロとした感情がそこにあった。

　娘への愛情やら嫉妬が入り交じった顔を見て、エリカは察する。

　自分を必要以上に強く抱きしめるミレーヌの腕に、手を置いて優しく語りかけるのだ。

「母上のおかげです」

「――貴女の実力よ。私が欲しても手に入らないものを、貴女は袖にしても許される。どんな手を使ったのか、是非とも聞いておきたいわね。もう、いつ会えなくなるのか分からないもの」

「母上、私は何もしていません」

「魅力がある娘を持って、母として嬉しく思うわ。でもね、エリカ――女として、私はとても悔しいのよ」

　涙を流すミレーヌは、娘に何を言っているのだという後悔が顔に出ていた。

　エリカはミレーヌの手を優しく抱きしめる。

「母上は間違っていませんでした。ただ、リオンさんは、私を望んでいなかったんです」

「――羨ましいわ。それだけアンジェたちを愛していたのね。私は愛されなかったのに」

「私は母上を愛していますよ」

　そう言われて、ミレーヌは腕の力を弱めるのだった。

「――ごめんなさいね。晴れの日に酷い姿を見せてしまったわ」

「いえ、母上の苦労を考えれば、これくらい平気です」

　エリカは、ミレーヌは立場的に政治を優先する傾向が強いと理解している。

　それは間違ってはいない。

　何しろ、政治を考えるなら、間違っているのはリオンたちだ。

　ただ、個人的な意見を重視するなら、ミレーヌは間違っていただけだ。

（女尊男卑――元の世界なら、男親が娘のためを思って婚約者を決めるようなものかな？）

　ミレーヌが涙を指で拭う。

「エリカ、貴女は幸せになりなさい」

　エリカは、貴女“は”というところに、ミレーヌの覚悟を感じるのだった。

「母上、あ、あのね！」

　リオンに頼めば――そこまで声が出そうになって、飲み込んでしまうのだった。

（駄目。伯父さんには頼れない。これ以上は駄目）

　そこに、慌ただしく乱入してくるのはリオンだった。

　部屋の外で待機していた侍女たちが止める声を無視して、乱暴にドアを開け入室してくるとエリカに近付いてきた。

「エリカ、大丈夫か？」

「え？　な、なんで？　挨拶があるって」

「クレアーレがお前のピンチを知らせてくれたんだ。挨拶はアンジェに任せてきた」

　自分を心配しているリオンに困惑するエリカは、鏡に映る冷めた目をしているミレーヌを見た。

　エリカを心配するリオンを見て、愛憎入り交じった顔をしている。

（どうして伯父さんは）

　前世の伯父と、今世の自分の母の関係にエリカは悩むのだった。

　エリカがミレーヌを気にしているのを察したリオンは、そちらへと向き直るのだった。

「ミレーヌさん、どういうつもりですか？」

「――娘の晴れ姿を見て、声をかけたくなっただけよ。それにしても、随分とエリカを気に入ってくれたのね。――嬉しいわ」

　張り付けたような笑顔のミレーヌに、リオンが距離を詰めた。

　壁際まで追い込むと、互いの顔が拳一つ分程度の距離まで近付く。

（お、伯父さん？）

「あんた、娘を俺に押しつけてどうしたかったんだ？　俺はそんなことを望んじゃいなかった」

　少し慌てるミレーヌだが、すぐに顔を引き締めて言い返す。

「もっとも血が流れない方法を、公爵も選んでくれると思っていたのよ。私の勘違いだったわ。そこは認めましょう」

　ミレーヌがリオンに愛娘を託した理由だが、政治的な意味合いもあるが――それ以上に、自分が出来る精一杯のお礼でもあった。

　アンジェには申し訳なく思う気持ちもあったのだろうが、アンジェの実家はレッドグレイブ家だ。

　リオンを奪われてしまえば、自分たちは抵抗すら出来ないのだ。

　だから、妥協できるラインとして、エリカを正妻にしてアンジェを側室にするという考えを提示したのである。

　リオンがミレーヌの胸元に、人差し指を押しつける。

「あんたの勘違いはそこじゃない！　俺が欲しかったのは――エリカじゃない。あんただよ」

「――え」

　ミレーヌの表情が徐々に崩れて、耳まで真っ赤にしてしまった。

「な、何を言うの！　私は人妻で、貴方とは歳の差があるのよ！　エリカが相応しいと思ったから！」

　そもそも、ミレーヌがリオンに嫁ぐなど不可能だ。

　不可能と言うよりも、選択肢にもならない。

　リオンが微笑む。

「関係ない。俺が欲しかったのは――ミレーヌさん、貴女だ」

「――リオン君」

　エリカは思う。

（私は一体何を見せられているんだろう）

　乙女の顔をするミレーヌを残して、リオンは部屋を去っていく。

「後は任せてください。俺が何とかしますから」

　ミレーヌは、頬に手を当てて頷くのだった。

　エリカはその気持ちを察する。

（母上、能力はあるから、今まで頼られる側だったのよね。だから、頼りになる男性がいると弱いのよ）

　今日のリオンは見ていて別人のようだ。

　夏期休暇前から、どこか一皮むけたような気がする。

　というか、調子に乗っていた。

　ミレーヌがエリカを見て、恥ずかしそうにしていた。

「な、なんだかごめんね、エリカ」

　とても嬉しそうな母上の顔を見たエリカは、両手で顔を覆うのだった。

　何しろ、今世の母親が前世の伯父に口説かれて、嬉しそうにしているのだ。

　しかも、今世の伯父は、まだ十代だった。

　複雑すぎる事情に、エリカも苦悩する。

（伯父さんが、何を考えているのか分からない）