1. wstępne rozpoznanie fragmentu (autor, dzieło, epoka, ogólna fabuła)
2. krótka charakterystyka Zenona, Elżbiety, Justyny
3. uczucia i relacje Zenona z Justyną, uczucia i relacje Zenona z Elżbietą - to wszystko musi być na podstawie fragmentu (ująć na pewno tę jego głupotę, brak decyzji, brak chęci rezygnacji, zatracenie zamiarów nie zachowywania się jak ojciec)
4. postać Wokulskiego (krótka charakterystyka i wpływ miłości na niego)
5. wnioski (prawdopodobnie powinno być to porównanie obu postaci i wyciągnięcie wniosków ogólnych dotyczących wpływu miłości na ludzi, społeczeństwo)

	Aby prawidłowo odpowiedzieć na pytanie postawione w treści pracy, należy najpierw zdefiniować pojęcie miłości. Czym to czucie jest? To rzecz ciężka do wyjaśnienia, teoretycznie jest to pragnienie, aby bliska nam osoba była z nami szczęśliwa i dostała wszystko to co dla niej najlepsze? Nałkowska prezentuje w swojej powieści miłość seksualną, natomiast Prus ukazuje miłość romantyczną.
	Zenon Ziembiewicz, główny bohater powieści „Granica”, jest synem szlachciców, Joanny z Niemierów i Waleriana. Jego ojciec rządził folwarkiem, którym gospodarował nieumiejętnie. Zenon był chłopcem dość przystojnym, o zaczesanych włosach, które miały dziwny niejednoznaczny kolor, ciemny i jasny. Elżbieta Biecka jest córką pani Niewieskiej . Kiedy ją poznajemy jest zła, niechętna, mała i złośliwa. Elżbieta jest wówczas zakochana w starszym od siebie Awaczewiczu i poprzez pryzmat tej miłości, postrzegała świat. Justyna Bogutówna jest córką Karoliny Bogutowej, wdowy, która pracowała jako kucharka. Jest bardzo ładna, ma jasną skórę, oraz proste jasne włosy. Stanisław Wokulski jest głównym bohaterem Lalki jest bohaterem dynamicznym. .  Jest to czterdziestopięcioletni mężczyzna, jako młody subiekt marzył o zdobyciu wykształcenia, ale to było trudne dla ludzi w jego położeniu. Izabela Łęcka jest bohaterka powieści Bolesława Prusa. Ma dwadzieścia parę lat,  należała do tych kobiet, obok których żaden mężczyzna nie przejdzie obojętnie. Izabela była  piękną kobietą, była oryginalna i doskonała.
	Zenon kochał Justynę miłością seksualną, traktował ja jako obiekt pożądania, który potrafił zadowolić i usatysfakcjonować jego osobę. Uważał, że jest to przeciwieństwo Elżbiety, która była dla niego oziębła i trzymała go na dystans. W kontaktach z Justyną Zenon wykształcił sobie świetny samousparawiedliwiający system, którym tłumaczył swoje zachowanie, skutkiem tych spotkań, było przesunięcie granic moralnych przez Zenona. Upodabniał się on do ojca, mimo że chciał się tego ustrzec, nie chciał powielać jego błędów. Spotkania z Justyną uświadomiły mu, że ugrząźł w tym jak w bagnie, romans go niszczył, nie mógł jej zostawić, ona zawsze powtarzała mu, że i tak do niej wróci. Nie widział w tym co robi nic złego, przecież kiedy kochanka straciłą matkę, to on zadbał o to, żeby nie była sama i ją tylko pocieszył. Justyna, wiedziała że związek z Zenonem jest bez przyszłości, przecież Zenon traktował ją jak zabawkę, a mimo to nie potrafiła mu odmówic spotkania. Mężem Elżbiety rządził instynkt, nad którym nie potrafił zapanować, ten związek na obu działał wyniszczający od środka, zmienił ich psychikę tak, że Justyna odwazyła się wtargnąć na życie Zenona.
	Elżbieta w pewnym stopniu winiła siebie za zachowanie Zenona, uważała że to przez to, że była dla niego chłodna, nie dawała mu tego co potrzebował, nie spełniała jego zachcianek, dlatego zdradzał ją. Narzeczony odkładał panne Biecka na później, traktował ją jako swoiste wyjście awaryjne. Nie potrafił zdecydować się na jedną kobietę, przez co ranił obie. Elżbieta upodobniała się do matki Zenona, nie potrafiła z nim zerwać kontaktu raz na zawsze, tęskniła za nim, wracała do niego. Można powiedzieć, że w pewnym sensie tolerowała Justynę, gdyż chodziła i załatwiała dla niej pracę, kiedy tylko poprosił ją o to narzeczony.