Ot

Nogi wojowników wryły się w ziemię; marmurowa posadzka pękała pod ciężkimi stopami walczących. Powietrze wrzało; uderzające o siebie osłony wyrzucały w górę fontanny gorących płomieni wspaniale kontrastujące z czernią nocnego nieba. Na twarze walczących wystąpił pot. Długie, wibrujące sztylety kłuły powietrze i co rusz zbijane przez ostrza przeciwnika wydawały głośny, nieprzyjemny pisk; silne ciosy młodzieńca oraz dokładne – jednak równie szybkie – startca. Każde uderzenie powodowało feerię czerwonozłotych iskier gasnących na ziemi i ciałach wojowników. Pierwsza krew. Rosły młodzieniec zawył, naparł na wroga z ogromną siłą… przestrzeń między wojownikami kipiała tak od temperatury jak i emocji nimi targającymi. Starzec syknął, upuścił jedno z ostrzy i w nagłym spazmie chwycił się za nogę. Chcąc to wykorzystać, drugi z walczących wyprowadził szybkie, proste uderzenie i… osunął się na ziemię. ‘Głupiec’.
‘Tak… nada się doskonale. Mimo wieku.’ – powiedziawszy to, piękna, młoda dama, uniosła się z tronu i uśmiechnęła promiennie do pokrytego tytanowym pancerzem wojownika; ale oczy jej, mimo iż wspaniałe niczym tafla górskiego jeziora, pozostały zimne jak lód. Na wpół przezroczyste szaty koloru śniegu odbijały jasne promienie słońca przenikające do sali przez szklany dach i doskonale podkreślały piękną sylwetkę księżniczki tworząc na jej skórze fraktalne refleksy. Wkradający się ukradkiem do pomieszczenia wiatr lekko rozwiewał czarne włosy kobiety przywodzące na myśl niebo ponad nimi. Spojrzała wyczekująco na stojącego za tronem chudego staruszka w błękitnym płaszczu. Ten uniżenie skinął głową i opuścił salę lekko stękając; w odruchu spojrzał na stojącego na arenie wojownika. Jakże zazdrościł mu jego sprawności. A przecież byli w tym samym wieku! Gdy tylko znalazł się za drzwiami zapisał – „Siergiej Olegowicz”; jego pamięć także nie była już taka jak dawniej.
Była w tej bogato zdobionej sali jeszcze jedna osoba – wyglądający na niespełna trzynaście lat chłopiec zdawał się być zmieszany; wyraźnie widać było, że spodziewał się raczej porażki ponad siedemdziesięcioletniego starca. Nie widać było natomiast żadnej oznaki nawet lekkiego strachu jaki obecny przecież być powinien gdy przy dziecku morduje się człowieka. A przecież ciało przeszyte ostrzem sonicznym nie wyglądało ładnie…

***

‘Wstań.’ – rzekł, śmiejąc się mentor, pokrytego już siniakami, chłopca. Młodzik wstał, otrzepał się i stanął naprzeciwko plastikowego manekina. Pancerz, w który był przyobleczony, pokrywał czarny nalot. Wojownik spojrzał na niego z lekkim podziwem; chłopiec był naprawdę zdolny, łamał kąt w minimalnym stopniu. Pierwszy dzień i odchylenia na poziomie zaledwie pięciu do dziesięciu stopni! To się nazywa talent.
Chłopiec przymierzył się do ciosu. Na jego twarzy malowało się wyjątkowe skupienie. Migotliwe ostrze drgało lekko w dziecięcej ręce. Skupienie, cios i… ostrze, wchodząc w tarczę pod kątem innym niż prosty, wyrzuciło w stronę chłopca strumień gorącej plazmy. Dziecko krzyknęło gdy po raz wtóry upadło na popękaną już dość znacznie posadzkę. ‘Dobrze. Koniec na dziś.’ to powiedziawszy, pomógł chłopcu wstać. Złowił smutne spojrzenie chłopca, uśmiechnął się i rzekł – ‘Naprawdę dobrze. Jesteś bardzo zdolny. Nikomu nie udaje się od razu. Ale teraz nie byłbyś w stanie utrzymać ostrza. Do zobaczenia jutro, panie?’.
‘Możesz mi mówić Michał.’ – dziecko uśmiechnęło się. To był naprawdę gest; rzadko który arystokrata pozwalał do siebie mówić po imieniu. A do tego dziecko zauroczone tytułem… naprawdę może coś z niego być. Tego typu dystans do władzy nie jest częsty w dzisiejszych czasach.
‘Dobrze Michale. Do zobaczenia więc.’ – odprowadził chłopca wzrokiem i… kontynuować? ;-)