Zeus hatte sich in Europa, die Tochter des Königs von Phönizien, heftig verliebt. Als sich das Mädchen einmal mit ihren Freundinnen auf einer Wiese in der Nähe des Meeres aufhielt, erschien dort ein wunderschöner weißer Stier. Er war so sanft, dass die Mädchen friedlich mit ihm spielten und Europa sich sogar auf seinen Rücken setzte. Doch dann …
Europa clamat: „Quo me ducis, taure1? Cur a te ducor ad mare? Verte
cursum tuum!“ Sed frustra sperat; cursus a tauro non vertitur. Nunc
taurus in mare insilit2. Puella misera: „Vae3, perniciem mihi paras!
Terram non iam conspicio. Mari vasto circumdamur, undas maris
timeo!“ Et profecto ambo undique undis circumdantur. Infelix Europa
iterum clamat: „Cur a te rapior? Cur me a patria abducis, taure crudelis?
O pater, o mater, vos magno timore sollicitamini! Me non iam
reperietis.“
DumEuropa ea verba facit, taurus tacet. Capilli4 puellae ventomoventur,
dum a tauro per mare vastum portatur. Vestes aqua irrigantur5, cum
taurus corpus in undas demittit. Europa voce tristi clamat: „O me
miseram! A nullo homine audior, a nullo homine videor! In mari vitam
amittam.“ Animum demittit et de salute desperat; multas lacrimas
fundit. Tandem litus procul conspicit.
Postquam taurus terram tetigit, subito in deum convertitur. Ante
Europam Iuppiter stat! Conspectu dei Europa terretur. Iuppiter
autem dicit: „Aures mihi da! Te sollicitari necesse non est,
Europa. Nam a Iove, patre deorum, amaris. Magna erit gloria
tua, quia homines tertiae parti terrae nomen tuum dabunt.“
1 taurus Stier – 2 în-silîre hineinspringen – 3 vae ach – 4 capillâ Haare – 5 ir-rigâre bespülen