Anstatt sich weiter um seine Gegner zu kümmern, hatte Cäsar, der Sieger
über Pompejus, nur noch Augen für Kleopatra, die schöne Königin der
Ägypter. In Rom begann man sich Sorgen zu machen.
Multos homines in forum convenire videmus; de Caesare atque
Cleopatra verba vehementia faciunt:
– Num Caesar, qui imperatoribus pristinis virtute praestitit, prop-
ter eam mulierem in Aegypto manere vult? Quid? Num id verum
est? Num id credere licet? Etsi alii potentem, alii pulchram eam
vocant, mulier est. Num mulier plus valet quam potentia imperatoris?
Victorem totius Galliae mulieri parere puto.
– Multi te, o Caesar, servum Cleopatrae vocant; nam cum apud
reginam1 es, ei placere studes eamque magnis donis delectas.
Aegyptum relinquere non vis, quamquam fratrem Cleopatrae2
vicisti pacemque iam paravisti.
– Num Caesar morte Pompei contentus est? Nonne consilia inimi-
corum perspicit? Nonne pericula novi belli et sanguinem patrum
filiorumque videt? Inimici magnas copias parare instituerunt, dum
Caesar cum Cleopatra nave iter per Nilum facit.
– Num monumenta Aegypti apud Caesarem plus valent quam
victoriae? Caesar, si patriam servare et imperium temperare vult,
Aegyptum statim relinquere debet.
– Cleopatra Caesarem et corpore pulchro et ingenti copia auri et
multis aliis illecebris3 sibi adiunxit. Eam timere debemus, quia non
solum regnum Aegypti, sed etiam Romam tenere studet. Multis e
nuntiis conicio: Ea mulier non Caesarem amat, sed eius potentiam.
1 regina Königin - 2 fratrem Cleopatrae: Ptolemaios XIII., der die Römer
in Alexandria angreifen ließ - 3 illecebra Verlockung