„Speisen wie Lukull“ ist noch heute eine bekannte Redensart. Über die be-
sondere Lebensart des Lukull waren immer schon zahlreiche Anekdoten im
Umlauf. Auf jeden Fall passen die hier ans Licht tretenden Charakterzüge gut
zu dem, was wir bisher über Lukull wissen:
Quo modo Lucullus vitam agebat? Certe illius viri erat non modo
multas voluptates capere, sed etiam miro modo vitam agere,
ut hae fabulae narrant:
Nonnullis Graecis Romam convenientibus Lucullus per multos dies
libenter cenam dedit. Postremo autem illi homines modesti1 –
ut sunt Graeci – ad cenam venire dubitaverunt, quia sumptus
domini eis non placuit. Tum Lucullus ridens dixit: „Certe, amici,
aliquid sumptus facimus vobis, sed maximam partem Lucullo!“
Quondam Lucullus solus cenans unam solam mensam et cibos
tantum modicos2 aspexit. Inde ira incensus servum, qui cenam
paraverat, vocavit. Is se defendit dicens: „Domine, veniam da! Non
tantum sumptus feci et cibos leves facilesque paravi, quia hospites
non exspectavisti.“ – „Quid?“, respondit Lucullus.
„Nonne sciebas Lucullum hodie apud Lucullum cenare?“
1 modestus bescheiden - 2 modicus (mittel)mäßig