SHARE
TWEET

POZEGNANIE Z MARIA

a guest Feb 19th, 2019 80 Never
Not a member of Pastebin yet? Sign Up, it unlocks many cool features!
  1. „Pożegnanie z Marią” - geneza
  2. „Pożegnanie z Marią” zostało opublikowane po raz pierwszy w 1947 r. W opowiadaniu tym autor przedstawił ze sporą dozą autobiografizmu (wyraźne nawiązania do życia Borowskiego w czasie wojny) realia okupowanej Warszawy.
  3.  
  4. Po przetrwaniu oświęcimskiego piekła pragnieniem twórcy stało się opowiedzenie o tym, czego był świadkiem. Należy jednak pamiętać, iż wojna nie ograniczała się tylko do obozów koncentracyjnych – atakowała także inne sfery ludzkiego życia, silą wdzierała się w codzienność, niszcząc względny spokój egzystencji zwykłego człowieka. Dlatego utwór ten dotyka tematyki życia w warunkach ciągłego zagrożenia, kiedy piętrzące się niebezpieczeństwa paraliżowały wszystkie sfery ludzkiego funkcjonowania.
  5.  
  6. „Pożegnanie z Marią'” - czas i miejsce akcji
  7. Akcja „Pożegnania z Marią” toczy się w ogarniętej wojną Warszawie. Jej głównym miejscem jest skład materiałów budowlanych, w którym pracuje narrator. Chwilowo przenosi się ona na ulicę, by przedstawić na ulice stolicy, by podkreślić panujący tam w czasie łapanek chaos.
  8.  
  9. Opisywane wydarzenia rozgrywają się zimą, a czas ich trwania to niepełne dwa dni. Najprawdopodobniej jest to rok 1943 (w tym roku aresztowano Borowskiego i jego narzeczoną).
  10.  
  11. „Pożegnanie z Marią” - interpretacja
  12. W świecie przedstawionym w „Pożegnaniu z Marią”, w sylwetkach głównych bohaterów i w języku dzieła, wyraźnie zaznacza się pęknięcie. Oddziela ono dwie płaszczyzny: życie jako przeznaczenie każdego człowieka i wojenną egzystencję. Rozmowy o poezji i miłości, pełne czułości gesty i słowa, refleksje bohaterów na tematy uniwersalne – wszystko to toczy się w cieniu wojennej pożogi, pod ciężkimi i czarnymi chmurami.
  13.  
  14. Okrutne realia okupowanej Warszawy zmuszają wykreowane przez Borowskiego postaci do działania. Jeśli chcą przetrwać, muszą przyjąć wojenne zasady gry. Maria – studentka polonistyki, kobieta oczytana i kochająca sztukę – produkuje i sprzedaje bimber. Tadeusz, poeta, pracuje jednocześnie pracuje nad wydaniem swoich wierszy oraz na składzie budowlanym, gdzie jest magazynierem. Pomiędzy tymi dwoma rodzajami aktywności istnieje wyraźna przepaść. Życie – prywatna codzienność, intymność – jest pełne bliskości i czułości. Gwarantuje bohaterom bezpieczeństwo i spełnienie, pozwala zapomnieć o rozgrywającym się na zewnątrz dramacie. Funkcjonowanie „na zewnątrz” wiąże się z kolei z ciągłym strachem i niepewnością o życie własne i bliskich. To gorzka proza życia, tak odległa od poezji będącej tematem dyskusji Tadeusza i Marii.
  15.  
  16. Ciepła atmosfera kantorka oraz bezpieczeństwo placu wyraźnie zamkniętego bramą (kierownik przymyka ją w czasie łapanki), funkcjonujących w opowiadaniu jako rodzaj azylu, także znajdują w utworze swoją antytezę. Kiedy narrator wychodzi na ulicę, by kupić coś na kolację, uderza go panujący tam chaos, prędko zbliżają się do niego obcy ludzie i chcą rozmawiać. Każdy jest w pogoni za własnymi sprawami, starając się jak najwięcej uszczknąć dla siebie, dać sobie szansę na przeżycie następnego dnia. Z kolei wewnątrz panuje swojska i bezpieczna atmosfera. Przyznaje to nawet Żydówka – uciekinierka z getta.
  17.  
  18. Borowski w swoim opowiadaniu stosuje narrację behawioralną. Nie przedstawia opisów przeżyć kreowanych postaci, nie przybliża ich motywów ani przemyśleń. Powstałe w ten sposób wolne miejsce odbiorca może (i musi) zapełnić według własnego uznania, biorąc pod uwagę postawę, zachowanie danych bohaterów. To, co prezentują na zewnątrz.
  19.  
  20. Najważniejszym motywem „Pożegnania z Marią” jest miłość. Para głównych bohaterów darzy się wspaniałym uczuciem, jakby zupełnie zaprzeczającym wojennej rzeczywistości i trwającym wbrew wszystkim trudnościom. Jednak kiedy dochodzi do ich rozstania, narrator nie wpada w rozpacz – być może doświadczenia wojenne zdołały uodpornić go na dramaty, które w tym czasie działy się nieustannie. Widząc odjeżdżającą Marię, po prostu nie wie, co ma robić. Ona tylko unosi ręce w geście pożegnania i coś mamrocze. Na końcu narrator podaje jedynie suchy i rzeczowy opis dalszych losów ukochanej:
  21.  
  22. (…) Marię, jako aryjsko-semickiego mischlinga, wywieziono wraz z transportem żydowskim do osławionego obozu nad morzem, zagazowano w komorze krematoryjnej, a ciało jej zapewne przerobiono na mydło.
  23.  
  24. „Pożegnanie z Marią” jawi się jako opowieść nie tylko o utracie miłości, byciu jej z konieczności pozbawionym, ale także o porzuceniu dawnych wartości i zasad. Jak sugeruje tytuł, chodzi tu nie tylko o pożegnanie z kobietą, ale także ze swoim dawnym ja.
RAW Paste Data
We use cookies for various purposes including analytics. By continuing to use Pastebin, you agree to our use of cookies as described in the Cookies Policy. OK, I Understand
 
Top