SHARE
TWEET

Untitled

a guest Sep 16th, 2019 96 Never
Not a member of Pastebin yet? Sign Up, it unlocks many cool features!
  1. Νομίζω η πρώτη φορά που το παρατήρησα ήταν στην αλάνα έξω από το σπίτι μου. Τότε μου φάνηκε αστείο, μια μικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητας που σβήστηκε από το μυαλό μου. Ένα μικρο παιδί, ένα αγοράκι πέντε - το πολύ έξι ετών με τη μητέρα του. Το αγοράκι να σκάβει με τα χέρια του το ξερό χώμα της αλάνας. Όχι με κάποιο από αυτά τα πλαστικά παιδικά φτυαράκια ή κάποιο ξύλο, αλλά με τα χέρια του. Η μητέρα του μίλαγε έντονα στο κινητό της και περπατούσε αμήχανα κάνοντας κύκλους τριγύρω του. Για μια στιγμή σταμάτησε και πρόσεξε τα γεμάτα χώμα χέρια του παιδιού. Τα ρούχα του που είχαν λερωθεί. Τα γόνατά του. Δεν το είχε πάρει χαμπάρι; Του φώναξε να τελειώνει με το σκάψιμο και τις χαζομάρες και το τράβηξε από το μπλουζάκι. Αλλά για μια στιγμή, μόνο για μια στιγμή κοντοστάθηκε και ακούμπησε το χώμα, τη μικρή τρύπα που είχε ανοίξει το παιδί. Σαν ένα διερευνητικό άγγιγμα. Και μετά πήρε το παιδί της έφυγε.
  2.  
  3. Τριάντα επτά. Χωρισμένος εδώ και πέντε χρόνια, ανεργος εδώ και τρία, κατάθλιψη εδώ και δύο. Φωτορεπόρτερ σε εφημερίδα. Πρώην φωτορεπόρτερ σε εφημερίδα. Ο συνδιασμός ανεργίας και κατάθλιψης είναι εξαιρετικός. Ιδιαίτερα όταν η μοναδική πηγή εσόδων σου είναι η ευτυχία των άλλων. Μια αρπαχτή σε κάνα γάμο, σε βαφτίσια, κάτι χαζές φωτογραφίσεις για βιογραφικά. Τι κάνω τώρα; Που ακριβώς βρίσκομαι; Έχεις αρκετό χρόνο να το σκεφτείς. Μετά από ένα σημείο μαθαίνεις στην ανεργία, μαθαίνεις στην απραξία. Κάθεσαι και χαζεύεις την τηλεόραση. Δεν ακούς και δεν προσέχεις. Χαζεύεις. Δεν υπάρχει καλύτερη λέξη να το περιγράψεις. Απλά βρίσκεται εκεί και εσύ απέναντί της, το εκτελεστικό απόσπασμα. Και βλέπεις τις εικόνες να περνάνε απέναντί σου, καθρεπτίσματα μιας ζωής που δεν μπορείς να αγγίξεις επειδή είσαι ή αισθάνεσαι άχρηστος. Δεν έχω καταλήξει ακόμα για το αν είμαι ή αισθάνομαι άχρηστος.
  4.  
  5. Ηθοποιοί, τραγουδιστές, διάσημοι, μοντέλα, πολιτικοί. Τα top trends. Τι είναι ιν και τι όχι. Εκεί ήταν η δεύτερη φορά που το πρόσεξα. Μια μικρή λεπτομέρεια. Το μάτι του φωτογράφου ή η παράνοια μου;
  6.  
  7. Η νέα γυμναστική μόδα που έχει συνεπάρει τον κόσμο. Μια χαζή είδηση σε ένα πρωινάδικο. Ένα βίντεο με μερικούς πιτσιρικάδες να έχουν πάρει φτυάρια και να σκάβουν. “Συνδιάζεις τη γυμναστική με το σκάψιμο” είπε ο ένας και όλοι γέλασαν. Δεν ήταν καν αστείο. Αλλά μάλλον αυτό πρέπει να κάνεις όταν είσαι στην τιβί. Να γελάς. Οι πιτσιρικάδες συνέχισαν το σκάψιμο ενώ η παρουσιάστρια σχολίαζε την είδηση. Τα λόγια της ήταν ήδη θόρυβος μέσα στο μυαλό μου. Είχα αποσπαστεί εντελώς στις σκέψεις μου και αδιαφορούσα για τα υπόλοιπα. Η νέα μόδα που έχει συνεπάρει τον κόσμο. Δεν έβγαζε νόημα. Ήταν σαν να έβλεπα μια παρωδία της πραγματικότητας, όπως όταν κοιτάς κάτι γνώριμο και ξαφνικά σου φαίνεται ξένο, στρεβλό. Πως γίνεται να είναι μόδα; Ποιοί και γιατί κάθονται και σκάβουν αντί να κάνουν γυμναστική; Και γιατί να είναι κάτι που αξίζει την προβολή στην τηλεόραση;
  8.  
  9. Μέσα σε λίγες εβδομάδες είχα απάντηση για τα ερωτήματά μου. Αυτή η χαζομάρα γιγαντώθηκε. Έγινε μόδα. Τουλάχιστον για την τηλεόραση και το διαδίκτυο. Μουδιασμένος μέσα στις σκέεις μου έβλεπα διάσημους και άσημους να φτυαρίζουν κήπους, χωράφια, παραλίες. Βλόγκερς και γιουτιούμπερς να ανεβάζουν ακατάπαυστα βίντεο με συμβουλές. Παρωδίες, τραγούδια, άρθρα, διαφημίσεις. Και εγώ να απορώ. Τίποτα από αυτά δε μου έκανε καμμία εντύπωση. Άλλο ένα τρεντ που θα περάσει. Άλλη μια εφήμερη χαζομάρα. Έκανα λάθος.
  10.  
  11. Δεν ήταν τρεντ. Ήταν viral. Επιδημία. Πολύ γρήγορα το φαινόμενο γιγαντώθηκε. Και δεν μπορείς να ρίξεις το φταίξιμο στα μέσα. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι ανησυχητικό. Το έβλεπες παντού γύρω σου. Χώματα, λακουβίτσες. Ο γείτονάς μου με την οικογένειά του να σκάβουν κάθε απόγευμα μέχρι εξαντλήσεως να έχουν μετατρέψει την μικρή αυλή τους σε εργοτάξιο. Υπήρχαν αναφορές για ανθρώπους που παράτησαν τη δουλειά τους για να σκάβουν. Folie à deux. Μαζική υστερία. Τρέλα. Ένα ιός. Μήπως υπερέβαλλα; Μήπως η δική μου απάθεια με έκανε υπερευαίσθητο και αρνητικό σε όλα; Και τι να κάνω; Να ακολουθήσω το ρεύμα και να αρχίσω να σκάβω; Ήταν παρανοικό. Δεν έβγαζε νόημα. Τότε θυμήθηκα το παιδάκι. Τη μητέρα του. Την αντίδρασή της.
  12.  
  13. Μέσα σε μια εβδομάδα ο κόσμος κατέρευσε. Όχι από πόλεμο. Ούτε από φωτιές πλυμμήρες ή καταστροφές. Αλλά από μια ιδέα που καρφώθηκε στο μυαλό μας. Όπου και να κοιτάξεις τριγύρω σου άνθρωποι να σκάβουν. Με χέρια, με εργαλεία. Υπήρξαν μια δυο αναφορές στις ειδήσεις για επιστήμονες, ψυχολόγους, γιατρούς, να προσπαθούν να το εξηγήσουν αλλά ήταν ήδη αργά. Τους έβλεπες ιδρωμένους, παγωμένους α προσπαθούν να αντισταθούν στην ιδέα. Την ίδια μέρα σταμάτησε η τηλεόραση. Το ίδιο βράδυ ο ηλεκτρισμός. Έπρεπε να φύγω. Έπρεπε να πάω κάπου αλλού, μακριά από όλους. Να πάρω το αυτοκίνητο και να εξαφανιστώ. Οι γείτονές μου χτύπαγαν συνέχεια την πόρτα ουρλιάζοντας να τους βοηθήσω. Δεν έτρωγαν, δεν έπιναν, μόνο έσκαβαν. Λερωμένοι, ματωμένα χέρια. Δε θύμιζαν σε τίποτα τους ανθρώπους που ήταν μέχρι πριν από μερικές μέρες.
  14.  
  15. Το επόμενο πρωί πήρα μερικά μπουκάλια νερό, ότι τρόφιμα βρήκα στο σπίτι και έφυγα. Οι δρόμοι άδειοι. Έρημοι. Μερικά αυτοκίνητα παρατημένα αριστερά και δεξιά. Και δίπλα τους άνθρωποι να σκάβουν. Πάτησα γκάζι. Ήθελα να ξεφύγω. Να εξαφανιστώ. Να αποφύγω τη μόλυνση. Την ίδια ιδέα φαίνεται ότι είχαν και άλλοι. Μόνο που ίσως να ήταν η λάθος ιδέα.
  16.  
  17. Είδα ανθρώπινα καραβάνια, λερωμένα σώματα από χώμα και ιδρώτα να περπατάνε άβουλα. Χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας. Όποια στροφή, όποιο δρόμο και να έπαιρνα δεν μπορούσα να τους αποφύγω. Ήταν παντού. Ο καθένας τους είχε όνειρα, ελπίδες σκέψη, οικογένεια και φίλους, τώρα όλα είχαν εξαφανιστεί, διαγραφεί από μια ιδέα. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να σκάβουν. Αδιαφορούσαν για το σώμα τους, αδιαφορούσαν για εμένα. Κάθε λίγο και λιγάκι έπεφταν στα τέσσερα και έσκαβαν. Με ματωμένα χέρια. Να ουρλιάζουν από πόνο και να συνεχίζουν.
  18.  
  19. Συνέχισα τον δρόμο. Τσιγάρα. Είχαν μείνει μόνο δύο τσιγάρα στο πακέτο. Αν αυτό ήταν το τέλος του κόσμου θα έμενα χωρίς τσιγάρα. Αποφάσισα να καπνίσω το ένα. Παρατήρησα τον καπνό του τσιγάρου καθώς έπαιζε με τον ήλιο  Οχι. Λάθος  Στο βάθος της εθνικής οδού ο ήλιος έδυε μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης. Ένιωσα το αίμα να φεύγει από το κεφάλι μου, χέρια και πόδια να μουδιάζουν. Τότε το κατάλαβα.
  20.  
  21. Δεν έφευγα μακριά από τον κίνδυνο. Δεν ήταν επιλογή μου. Κάτι με πίεζε, με έσπρωχνε προς αυτόν. Προς το τέλος. Τη δύση. Και τότε, πλησιάζοντας αργά με το αμάξι είδα την αιτία της σκόνης.
  22.  
  23. Μια τεράστια τρύπα στο έδαφος, πάνω από πέντε χιλιόμετρα διάμετρος. Σαν αντίστροφο βουνό. Εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι να σκάβουν. Σκόνη και μια μυρωδιά θανάτου. Άνδρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι. Να σκάβουν με τα χέρια. Όσοι αντέχουν ακόμα. Όσοι δεν άντεξαν, όσοι δεν τα κατάφεραν είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Σαν μυρμήγκια, μια αφύσικη μηχανή καταστροφής, μια πληγή στην επιφάνεια του πλανήτη.
  24.  
  25. Το ένιωσα. Έπρεπε να μπω μέσα. Έπρεπε να φτάσω στο τέλος. Άρχισα την κατάβαση. Κανένας δε μου έδινε σημασία. Όλοι ήθελαν να πλατύνουν και να βαθύνουν την τρύπα. Λίγο βαθύτερα κάποιοι είχαν ανάψει φωτιές. Ανθρώπινα σώματα στην πυρά να φωτίζουν το έκτρωμα. Εγώ όμως δεν ένιωθα τίποτα. Όλα τα συναισθήματα μου όλες οι σκέψεις μου είχαν εξαφανιστεί. Το μόνο που έμενε ήταν η περιέργεια. Τι υπάρχει στο τέλος.
  26.  
  27. Καθώς πλησίαζα όλο και πιο βαθειά οι άνθρωποι λιγόστευαν. Το σκοτάδι μεγάλωνε. Τι φως από τις φωτιές ήταν ισχνό. Το μόνο που έμενε ήταν ο λυσαλλεος θόρυβος των ουρλιαχτών και του σκαψίματος.
  28.  
  29. Έφτασα στο τέλος. Ήταν η είσοδος μιας μικρής σπηλιάς. Βουλωμένη με χώμα και πέτρες. Αυτό ήταν; Αυτό είναι το τέλος; Άναψα το τελευταίο τσιγάρο και άρχισα το σκάψιμο. Οτιδήποτε είναι κρυμμένο μέσα στη σπηλιά, θεός η δαίμονας, είχε αρκετή δύναμη να μας επηρεάσει όλους. Να βάλει μια ιδέα μέσα στο μυαλό μας. Να μας κάνει να αυτοκαταστραφούμε κανοντας το πιο απλό και χαζό πράγμα στον κόσμο: σκάβοντας. Η περιέργεια σκότωσε τον άνθρωπο. Και είμαι περίεργος να δω τι θα συναντήσω.
RAW Paste Data
We use cookies for various purposes including analytics. By continuing to use Pastebin, you agree to our use of cookies as described in the Cookies Policy. OK, I Understand
 
Top