historyjka

Jak pozbyć się orzeszka w płucach

Wstęp

Siema. W sumie to cool story, ale też sytuacja kryzysowa.Co zrobić jak orzeszek ziemny i to w

dodatku kupiony w Biedronce wpadnie komuś do płuca? LOL Czekam na odpowiedzi bo kaszlenie nic

nie daje :D Hyhyhy

Część I

Jest już późno, a więc kładziesz się spać. Wstajesz o 6 rano, wędrujesz do przychodni i rejestrujesz

się na wizytę u swojego lekarza pierwszego kontaktu. Niestety przed Tobą było już pięćdziesięciu

emerytów w kolejce, a lekarz przyjmuje tylko dziesięć osób dziennie, bo takie są limity z NFZ.

Wracasz do domu. Następnego dnia wstajesz o 5 rano, wędrujesz do przychodni. Niestety przed Tobą

było już trzydziestu emerytów w kolejce, a lekarz przyjmuje tylko dziesięć osób dziennie, bo takie są limity z NFZ. Wracasz do domu. Wieczorem zabierasz śpiwór i około 22giej idziesz do przychodni,

żeby mieć pewność, że zostaniesz zarejestrowany na wizytę. Kładziesz się w śpiworze pod drzwiami i

starasz się czuwać, aby żaden emeryt nie odebrał Ci pierwszego miejsca w kolejce do rejestracji do

lekarza pierwszego kontaktu. Niestety człowiek nie jest maszyną i przysypiasz na pięć minut. W tym

czasie przychodzi dziewięciu emerytów i wciskają się na Twoje miejsce. Postanawiasz zwinąć śpiwór i

za wszelką cenę walczyć o utrzymanie ostatniej pozycji. O szóstej rano dzielnie stoisz w kolejce, a za

Tobą stoi pięćdziesięciu emerytów i dwudziestu rencistów z nadzieją, że uda im się wcisnąć. Z

odległości kliku metrów starasz się przeczytać informację na drzwiach. Na szczęście masz aparat z

zoomem, robisz zdjęcie i czytasz: "Lekarz pierwszego kontaktu przyjmuje: 1. osoby ubezpieczone w

NFZ, poniedziałek, godz 09:00-09:30, pokój 21. 2. Prywatnie: od poniedziałku do piątku w godz 09:30-

18:00". Patrzysz na komórkę. Dziś wtorek. Niestety nie zarabiasz średniej krajowej, więc nie stać Cię

na prywatną wizytę. Rejestrujesz się na najbliższy poniedziałek i idziesz do domu. W czwartek

orzeszek w płucu zaczyna Ci przeszkadzać, zaczyna się świstanie i trudności w oddychaniu.

Pożyczasz od rodziców sto złotych na prywatną wizytę u lekarza pierwszego kontaktu. Wchodzisz do

przychodni, pokazujesz pieniądze i wpuszczają Cię od razu do gabinetu. Lekarz zapisuje Twoje dane,

bada Cię i zleca trzy dodatkowe badania u kolegów specjalistów w prywatnych gabinetach. Każda z

tych wizyt kosztuje Cię 100 złotych, dlatego dzwonisz do rodziców, żeby szybko przyjechali do

przychodni z pieniędzmi. Wracasz do lekarza pierwszego kontaktu, który informuje Cię, że już raz

wyszedłeś z gabinetu, więc musisz zapłacić kolejne sto złotych za następną wizytę. Na szczęście

rodzice jeszcze nie wyszli. Lekarz po przeanalizowaniu wyników badań, stwierdza, że musi wypisać Ci

skierowanie do szpitala na operację. Niestety on, jako lekarz prywatny nie może wypisać Ci

skierowania do publicznego szpitala, bo nie ma takiego kontraktu z NFZ. Musisz przyjść do niego w

poniedziałek, gdy pracuje publicznie. Wracasz do domu, kładziesz się do łóżka i tak czekasz do

poniedziałku. Rano idziesz do tego samego lekarza, który po zebraniu dokładnego wywiadu i zleceniu

trzech dodatkowych badań. Na szczęście zabrałeś kopię wyników (kosztowały 25zł/stronę w ksero w

przychodni) ze sobą i lekarz na ich podstawie wystawia Ci skierowanie do szpitala na oddział

chirurgiczny. Zadowolony wsiadasz w autobus i jedziesz do wskazanego na skierowaniu szpitala.

Jesteś na miejscu o godz 11:05. Rejestracja szpitalna jest zamknięta, a napis na kartce mówi:

"Rejestracja czynna od 10:00 do 11:00". Wracasz do domu. Nauczony doświadczeniem z przychodni,

stawiasz się pod bramą szpitala wieczorem i czekasz do rana. Przychodzi godzina dziesiąta i

wręczasz "miłej" pani w okienku skierowanie od lekarza pierwszego kontaktu. Ona otwiera wielką

księgę, przewraca kartki, przewraca... Udało się! Jest wolne miejsce! Przyjmą Cię do szpitala w

sierpniu... 2016 roku, ponieważ wcześniej są już wykorzystane limity z NFZ. Do tego czasu, w trosce o

Twoje zdrowie, masz kategoryczny zakaz wykonywania pracy fizycznej. Masz siedzieć na kanapie

przed TV i nic nie robić. Postanawiasz udać się do ZUS i wypełnić wniosek o rentę inwalidzką.

Niestety nie mogą go przyjąć, bo zalecenie nie wykonywania pracy fizycznej jest wystawione przez

pielęgniarkę z recepcji, a nie lekarza. Wieczorem idziesz ustawić się w kolejce do rejestracji do

lekarza pierwszego kontaktu w Twojej przychodni, celem zdobycia zaleceń potrzebnych do

wypełnienia wniosku w ZUS.

Część II

Udało Ci się zarejestrować na wizytę w ramach ubezpieczenia z NFZ. Czekasz w łóżku do

poniedziałku. Przychodzisz do przychodni w dzień wizyty. Przed Tobą pięciu emerytów i czterech

rencistów, a więc jesteś dziesiąty. Spokojnie czekasz w kolejce. Przychodzi w końcu Twoja kolej, ale

pojawia się sąsiadka, pani Zosia emerytka i pyta, czy może wejść pierwsza i przez drzwi zapytać, czy

jeszcze ją dziś lekarz przyjmie ekstra. Zgadasz się nic nie podejrzewając. Emerytka wchodzi, zamyka drzwi. Wychodzi po piętnastu minutach i ładnie Ci dziękuje. Wchodzisz do gabinetu na umówioną

wizytę u lekarza pierwszego kontaktu, niestety ten informuje Cię, że już dzisiaj przyjął dziesięć osób, a

pani Zosia była ostatnia. Oczywiście lekarz oferuje Ci prywatną wizytę za sto złotych. Dzwonisz więc

do rodziców, żeby szybko przyjechali, bo w przychodni znów Cię zrobili w konia i musisz zapłacić za

wizytę. Rodzice przyjeżdżają, dostajesz pieniądze, wchodzisz do gabinetu. Lekarz zapisuje Twoje

dane, bada Cię i zleca trzy dodatkowe badania u kolegów specjalistów w prywatnych gabinetach.

Każda z tych wizyt kosztuje Cię 100 złotych, na szczęście rodzice czekają na korytarzu. Wracasz do

lekarza pierwszego kontaktu, który informuje Cię, że już raz wyszedłeś z gabinetu, więc musisz

zapłacić kolejne sto złotych za następną wizytę i dodatkowo trzysta złotych za wystawienie

zaświadczenia o całkowitej niezdolności do pracy. Nie martwisz się, bo rodzice zapewnili, że mają

więcej pieniędzy na ewentualne "dodatkowe koszty leczenia". Z kompletem dokumentów jedziesz do

ZUS. Pobierasz wniosek o rentę inwalidzką, wypełniasz i razem z plikiem papierów od lekarzy

(nauczony doświadczeniem zrobiłeś ksero wszystkich wyników badań 25zł/szt w przychodni) oddajesz

"miłej" pani w okienku. Niestety okazuje się, że wniosek można pobrać na miejscu, ale złożyć trzeba

osobiście w wojewódzkim oddziale NFZ, który znajduje się w centrum miasta. Jedziesz więc do

nowego pałacu NFZ, wybudowanego za niebagatelną kwotę 2mld złotych (z pieniędzy podatników). W

rejestracji opisujesz swoją sprawę, że chcesz złożyć wniosek o rentę inwalidzką i masz cały komplet

dokumentów. Zostajesz skierowany na XI piętro, pokój 1173. Niestety winda jest tylko dla

pracowników, więc musisz iść schodami, pomimo tego, że lekarz zabronił. W końcu docierasz pod

wskazany pokój. Czekasz w kolejce tylko trzy godziny i rozmyślasz jak to wszystko jest dobrze tutaj

zorganizowane w porównaniu do przychodni na Twoim osiedlu. W końcu przychodzi Twoja kolej,

wchodzisz do pokoju i zadowolony kładziesz teczkę z dokumentami i wypełnionym wnioskiem.

Niestety okazuje się, że w tym pokoju przyjmują tylko osoby powyżej 35 r. życia, a ty masz dopiero

dwadzieścia z hakiem. Na pytanie gdzie przyjmą Twój wniosek, "miła" pani odpowiada, że nie wie i

musisz zapytać się w informacji na parterze. Schodzisz z XI piętra na parter, gdzie dowiadujesz się, że

wniosku o rentę inwalidzką dla osób poniżej 35 r. życia przyjmowane są na XI piętrze w pokoju nr

1179. Kierujesz się w stronę schodów i zdyszany rozpoczynasz wspinaczkę do góry. Robisz częste

przerwy, ponieważ orzeszek w płucu mocno daje się we znaki. Na X piętrze zatrzymuje Cię ochroniarz

i mówi, że ten oddział NFZ zamykają o 16:00, a jest 15:45 i od pół godziny żaden urzędnik już nie

pracuje. Poganiany przez ochroniarza schodzisz na dół. Wracasz do domu i kładziesz się do łóżka.

Wstajesz następnego dnia rano i jeszcze raz jedziesz do centrum miasta do wojewódzkiego oddziału

NFZ. Idąc w kierunku schodów przechodzisz obok windy dla pracowników. Ktoś Cię do niej wciąga.

Okazuje się, że to Twój kumpel ze studiów, mgr filologii polskiej. Udało mu się dostać pracę w NFZ

jako pracownik fizyczny (przynieś, podaj, pozamiataj i napraw) na ćwierć etatu. Dzięki czemu stał się

szanowanym człowiekiem wśród bezrobotnych magistrów, którzy ukończyli z Wami uniwerek. Kumpel

wyświadcza Ci przysługę i wiezie Cię na XI piętro windą. Uradowany wchodzisz do pokoju 1179 i

podajesz "miłej" pani przy biurku komplet swoich dokumentów razem z wnioskiem o rentę inwalidzką.

Niestety okazuje się, że dla NFZ sam dowód osobisty nie jest wystarczającym dokumentem do

potwierdzenia tożsamości, dlatego do wniosku musisz załączyć także odpis skrócony aktu urodzenia,

który można otrzymać w Urzędzie Stanu Cywilnego w miejscu Twojego urodzenia.

Część III

Niestety pech chciał, że urodziłeś się w małym miasteczku "X" 100km od obecnego miejsca

zamieszkania. Idziesz więc do rodziców i prosisz o kilkadziesiąt złotych na podróż do X. Sprawdzasz

rozkład jazdy pociągów w internecie i wynajdujesz jedyne bezpośrednie połączenie o godz 05:49.

Pakujesz się, na wszelki wypadek wkładasz do plecaka teczkę ze wszystkimi dokumentami i idziesz

spać. Rano wstajesz i wyruszasz w podróż. Na dworcu PKP kupujesz bilet do miejscowości "X".

Niestety już się nie uczysz i nie masz jeszcze renty inwalidzkiej, więc nie możesz kupić biletu z ulgą

49%, musisz zapłacić pełną kwotę. Składasz bilet i chowasz do wewnętrznej zapinanej kieszeni kurtki,

żeby go nie zgubić. Sprawdzasz rozkład jazdy pociągów i udajesz się na peron 7, skąd powinien zaraz

odjechać Twój pociąg. Czekasz 5 minut... Czekasz 10minut... Czekasz godzinę... Z powodu remontu

torów (trzeba je przystosować do "nowych" składów Pendolino zakupionych przez PKP) Twój pociąg jest opóźniony o 120 minut. Dwie godziny to dla Ciebie nic w porównaniu z oczekiwaniem w kolejce w

przychodni. Czas szybko mija na liczeniu wagonów składów towarowych. Gdy wybija godzina odjazdu

Twojego pociągu, z głośników podają komunikat:Opóźniony pociąg Przewozy Regionalne do "X"

wjedzie wyjątkowo na tor drugi przy peronie pierwszym. Szybko chwytasz swój plecak i biegniesz

(choć lekarz zabronił biegać) do tunelu, żeby dostać się na pierwszy peron. Niestety tam zablokowali

Cię emeryci - właśnie pędzili na opóźniony pociąg, który wyjątkowo wjeżdżał na peron siódmy.

Wpadasz zdyszany na peron, niestety pociąg właśnie ruszył i nie możesz wsiąść. Postanawiasz

odzyskać pieniądze za bilet w kasie dworca. Przy okienku okazuje się, że zwroty wydaje się tylko w

kasie nr 2, która w tej chwili jest nieczynna, ponieważ kasjerka ma przerwę. Nauczony

doświadczeniem stajesz przy kasie i czekasz aż pojawi się pracownik. W ciągu kilku minut za Tobą

ustawia się kolejka zdenerwowanych podróżnych, którzy też próbują odzyskać stracone pieniądze.

Kasjerka pojawia się po pół godzinie i informuje Cię, że nie przysługuje Ci zwrot pieniędzy za bilet.

Bilet można zwrócić, gdy pociąg jest opóźniony, a pasażer z tego powodu musi zrezygnować z

podróży. Wg kasjerki chcesz oddać bilet pod odjeździe pociągu, więc bardzo możliwe, że zwyczajnie

się spóźniłeś i próbujesz wyłudzić zwrot pieniędzy. Wyrzucasz nic nie warty bilet do kosza na śmieci i

wychodzisz z dworca. W drzwiach zatrzymuje Cię patrol Straży Ochrony Kolei. Niestety zwinięty

papierek, który rzuciłeś do kosza, odbił się od krawędzi i spadł obok, w związku z czym

funkcjonariusze wystawiają Ci mandat za "zaśmiecanie przestrzeni publicznej" na kwotę 150zł. Z dużo

lżejszym portfelem wychodzisz z dworca i wracasz do domu. Kładziesz się do łóżka. Następnego dnia

wstajesz rano, jesz śniadanie, myjesz zęby i znowu jedziesz na dworzec PKP. Kupujesz bilet do

miejscowości "X" i zajmujesz strategiczną pozycję na środku tunelu, który prowadzi do różnych

peronów. Po dwóch godzinach pada komunikat, że Twój pociąg wjeżdża na peron czwarty. Szybko

biegniesz na górę i wskakujesz do pociągu. Yeah! Udało się! Porannym pociągiem jadą robotnicy do

pracy, nie ma miejsc siedzących i wszyscy tłoczą się w korytarzu. Na szczęście stukilometrowa

podróż PKP, to tylko cztery i pół godziny, więc możesz postać tę chwilę. Pociąg rusza i natychmiast

przychodzi konduktor sprawdzać bilety. Wyciągasz swój starannie złożony bilet z wewnętrznej,

zapinanej kieszeni kurtki i podajesz do sprawdzenia. Twój bilet jest nieważny! Zapłaciłeś za podróż

pociągiem przewoźnika TLK, a to jest kurs Przewozów Regionalnych! Mogłeś przyswoić wiedzę z

Wykopu o pociągach w Polsce i nie dać się nabrać, niestety jest już za późno i pokornie przyjmujesz

"bilet kredytowy" o wartości 250zł. Dalsza podróż mija bezproblemowo, pomijając kilku pijanych

facetów, którzy palą papierosy w pociągu. Od dymu kaszlesz, a orzeszek przemieszcza się w płucu

powodując nieznośne swędzenie. Twoja podróż dobiega końca, pociąg nabrał jedynie 90 minut

dodatkowego opóźnienia. Wysiadasz w miejscowości "X".

Część IV

Gdyby nie bilet kredytowy w pociągu, byłoby Cię stać na drugie śniadanie w barze mlecznym.

Nauczony doświadczeniem z przychodni wolisz nie wydawać za dużo pieniędzy. Opuszczasz dworzec

PKP i kierujesz się w stronę Urzędu Stanu Cywilnego. Na miejscu pytasz w rejestracji, gdzie można

dostać odpis skrócony aktu urodzenia. "Miła" pani kieruje Cię do pokoju nr 8. Tam pobierasz wniosek

do wypełnienia. Niestety nie możesz go wypełnić przy okienku w pokoju nr 8, bo "dużo ludzi czeka w

kolejce, a pan blokuje!". Wychodzisz na korytarz, siadasz na ławeczce i szukasz czegoś do pisania.

Lipa. Zabrałeś 10kg dokumentów, ale o długopisie zapomniałeś. Pytasz się "miłej" pani w rejestracji,

czy mogłaby pożyczyć długopis. "Chyba pan upadł na głowę?! Z jakiej racji ja mam panu dać

długopis?! Pan sobie idzie do kiosku naprzeciwko i sobie kupi jeden!". Uprzejmie dziękujesz za

wskazówki i kierujesz się w stronę kiosku. Koszt jednego długopisu, to 10zł, ponieważ "Wszyscy

zapominają długopisów idąc do USC, więc te sprzedają się jak świeże bułeczki. Czemu na nich nie

zarobić?". Wracasz do urzędu, siadasz potulnie na ławeczce i wypełniasz wniosek. Ustawiasz się w

kolejce do pokoju nr 8. Po 15 minutach wchodzisz do pokoju i podajesz wypełniony wniosek "miłej"

pani. "Panie, co pan?! Ja tu tylko wydaję puste wnioski! Przyjmuje kto inny w pokoju nr 21, na drugim

piętrze! Idź mnie pan w cholerę!". Maszerujesz więc pokornie na drugie piętro. Nie ma kolejki, więc od

razu wchodzisz i kładziesz dokument na biurku. Kolejna "miła" pani sprawdza dokładnie, i pyta: "czy

ma pan dowód wpłaty 23zł za wydanie odpisu?". Dziwi Cię to, bo myślałeś, że zapłacisz gdy dostaniesz gotowy dokument. Okazuje się, że z powodu (głośnych w mediach i na Wykopie) cięć w

sektorze publicznym, USC nie posiada już własnej kasy, ponieważ zwolnili kasjerkę i księgową.

Musisz iść do kasy Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta "X". Wychodzisz z USC i kierujesz się do

UM, który znajduje się tylko 3km dalej. Bez problemów odnajdujesz odpowiedni wydział, niestety kasa

jest zamknięta, a na drzwiach wisi kartka "wracam za 5min". Po godzinie przychodzi urzędnik z kawą i

mówi "jeszcze tylko skoczę na papieroska". W końcu udaje Ci się zapłacić w kasie 23zł. Jako

pokwitowanie dostajesz oderwany świstek kartki z zeszytu z wpisaną odręcznie kwotą i pieczątką

urzędnika, "bo wie pan, cięcia w sektorze są". Z pokwitowaniem i wypełnionym wnioskiem wracasz do

USC, do pokoju nr 21 na drugim piętrze. "Miła" pani urzędniczka przyjmuje wniosek, bierze

pokwitowanie i krzyczy: "Do odebrania w pokoju 8a na parterze! Następny proszę! Następny

powiedziałam!!!". Schodzisz na parter, jak urzędniczka nakazała i czekasz w kolejce do okienka w

pokoju nr 8a. Niestety w drukarce do dokumentów skończył się tusz. Ponieważ urzędnik nie jest

informatykiem, na pomoc wezwano serwis komputerowy. Z powodu przerwy serwisowej urzędnicy

kończą wcześniej pracę, a zaległe dokumenty będą gotowe do odbioru na następny dzień. Nie opłaca

Ci się wracać do domu, na szczęście znasz jednego Wykopowicza z tego miasta, który pozwala Ci

zostać na noc. Wykopowicz mieszka z dzieckiem, żoną i jej rodzicami w dwupokojowym małym

mieszkanku, więc rozkładają Ci materac w kuchni. Myślisz sobie "lepszy rydz niż nic" i kładziesz się

spać. Następnego dnia wędrujesz do USC w celu odebrania wymarzonego odpisu skróconego aktu

urodzenia. Czekasz tylko trzy godziny, aż nadrobią zaległości z poprzedniego dnia. Przy okazji

przypadkiem podsłuchujesz rozmowę kierownika USC z zastępcą i dowiadujesz się, że serwis

drukarki był bardzo tani, tj. 19,99zł za tusz i 500zł robocizny. Odbierasz dokument i szybko udajesz się

na dworzec. Nauczony doświadczeniem prosisz w kasie o bilet do Twojego rodzinnego miasta z

zastrzeżeniem, że ma to być bilet na Przewozy Regionalne. Podajesz "miłej" kasjerce banknot

stuzłotowy. "Panie! Ja nie mam wydać z takich grubych! Co pan oszalał?! Idźże pan zmienić to na

drobniejsze w kiosku!". Pociąg za pięć minut, biegniesz więc do kiosku, szybko rozmieniasz i wracasz

do kasy. Kupujesz bilet, pani oczywiście nie ma drobnych, więc "będę panu winna grosika.". Pędzisz

do tunelu, orzeszek lata Ci w płucach jakby ożył, krztusisz się. Po drodze sprawdzasz peron, ale

nauczony doświadczeniem zatrzymujesz się na środku tunelu i nasłuchujesz komunikatów. Nic się nie

zmieniło, pociąg czeka na tym samym peronie. Zdyszany wskakujesz do pociągu. W przedziale

jeszcze dyszysz i się krztusisz. "Pani patrz! Narkoman jakiś! Pewnie biletu nie ma!", kilka osób

opuszcza przedział, bo nie chcą przebywać w jednym pomieszczeniu z "narkomanem". Dzięki temu

znajdujesz miejsce siedzące. Pociąg odjeżdża. Jesteś zadowolony. Udało Ci się zdobyć odpis

skrócony aktu urodzenia i zajęło Ci to tylko dwa dni. Z powodu remontu torowiska, pociąg staje w

szczerym polu i nabiera 180 minut opóźnienia. Zamykasz na chwilę oczy. Budzi Cię starsza kobieta z

miotłą: "Panie! Pobudka! Koniec trasy! Wynoś się pan, bo posprzątać muszę"

Część V

Z dworca PKP docierasz zmęczony do domu i kładziesz się spać. Następnego dnia wyruszasz na

ponowne spotkanie z ZUSem. Uzbrojony w dziesięć kilogramów dokumentów docierasz do "pałacu".

W rejestracji upewniasz się, czy wnioski o rentę inwalidzką dla osób poniżej 35 roku życia nadal

przyjmowane są w pokoju 1179. Wszystko tak samo. Patrzysz na schody i nagle do głowy wpada Ci

cudowny pomysł wydedukowany z ostatnich doświadczeń w ZUS i USC. Zajmujesz strategiczne

miejscówkę w pobliżu windy. W pewnym momencie przechodzi obok Ciebie urzędnik i wsiada do

windy. Wskakujesz za nim i mówisz: "Dzień dobry, ja z serwisu komputerowego do drukarek na XI

piętrze, podobno tuszu nie macie.". Urzędnik nic nie przeczuwając wpuszcza Cię do windy. Winda

staje, wysiadasz i wędrujesz zadowolony do pokoju nr 1179. Wchodzisz do środka, wyciągasz

dokumenty i kładziesz na stole. "Witam pana. Mam tutaj wniosek o przyznanie renty inwalidzkiej. Do

tego załączniki: odpis skrócony aktu urodzenia; kserokopia dowodu osobistego potwierdzona przez

prawnika; kserokopia kserokopii dowodu osobistego; zaświadczenie o oczekiwaniu w kolejce na

przyjęcie do szpitala; kserokopia zaświadczenia o oczekiwaniu w kolejce na przyjęcie do szpitala;

wyniki badań krwi; kserokopia wyników badań krwi; zdjęcie RTG klatki piersiowej; kserokopia zdjęcia

RTG klatki piersiowej; zalecenie lekarskie od lekarza pierwszego kontaktu odnośnie niezdolności do pracy i kserokopia tegoż". Urzędnik mocno podirytowany przyjmuje Twój wniosek, przybija pieczątkę i

podpisuje. Jest! Udało się!!! Pytasz kiedy dostaniesz rentę. Okazuje się, że najpierw musi zbadać Cię

lekarz-orzecznik pracujący dla Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i to on dopiero wyda ostateczną

decyzję co do Twojego stanu zdrowia. Otrzymujesz od urzędnika skierowanie "za trzy miesiące".

Wychodzisz, wracasz załamany do domu. Na miejscy widzisz rodziców przy stole. Są mocno

przygnębieni. Pytasz co się stało. Okazuje się, że oprócz opłacania przymusowych składek na

publiczną służbę zdrowia, musieli pożyczyć pieniądze z Providenta na Twoje wizyty u lekarza i

wyjazdy w poszukiwaniu dokumentów. Po tygodniu przyszło trzech osiłków i zażądali natychmiastowej

spłaty zadłużenia wobec firmy Provident. Ponieważ rodzice nie mieli takiej kwoty przy sobie, musieli

oddać sprzęt AGD i RTV. Rozglądasz się dookoła. Nie ma telewizora. Nie ma wieży. Zniknęła

mikrofalówka i nowy piekarnik. Pamiętasz jak mama była z siebie dumna, że udało jej się

zaoszczędzić na sprzęt, który będzie służył dziesiątki lat. Wchodzisz do swojego pokoju. Na biurku

gdzie stał komputer, kupiony za pieniądze zarobione na zbieraniu truskawek w Niemczech, widać

tylko kłęby dawno nie sprzątanego kurzu. PlayStation też nie ma. Wracasz do rodziców, przytulasz ich

i zapewniasz, że nie puścisz tego płazem i odzyskasz wszystko co zabrał Wam Provident. Zmęczony i

załamany idziesz spać.

Część VI

Następnego ranka idziesz do znajomego, siadasz przy komputerze i opisujesz historię z Providentem

na Wykopie i szukasz pomocy wśród wykopowej społeczności. W zamian otrzymujesz kilkanaście

komentarzy w stylu "znowu gorzkie żale; trzeba było nie brać pieniędzy od oszustów; frajer jesteś,

dałeś się zrobić w konia", a Twoje znalezisko zostaje natychmiastowo zakopane. Wyłączasz komputer

i wracasz do siebie do domu. Chwytasz za książkę telefoniczną i szukasz swojego lekarza-orzecznika,

wszak nie możesz czekać trzech miesięcy, trzeba działać. W książce telefonicznej znajdujesz adres i

telefon. Dzwonisz i pytasz, czy jest jakaś możliwość przyspieszenia procedury orzecznictwa. W

zamian dostajesz długą historię jak to lekarz był na urlopie w Szkocji i jaką tam przepyszną whisky pił.

Szybko pojmujesz, że jest to umiejętne wymuszenie wręczenia korzyści majątkowej. Otwierasz barek

rodziców, wybierasz najlepszy alkohol jaki mają i pakujesz do papierowej torby. Wychodzisz z domu i

wsiadasz w autobus miejski, który wiezie Cię do gabinetu lekarza-orzecznika. Wchodzisz do

poczekalni dla pacjentów, gdzie siedzi kilka osób i każdy ściska w dłoniach papierową torbę z

oczywistą zawartością. W końcu przychodzi Twoja kolej i wchodzisz do gabinetu. Pokazujesz

skierowanie i stawiasz na stole flaszkę. Lekarz rozpakowuje papier, ogląda, czyta. Patrzy na Ciebie

spod okularów, bierze skierowanie i mówi: "Tutaj chyba z trójki można zrobić ósemkę, a tutaj z jedynki

czwórkę. Proszę bardzo, teraz ma pan skierowanie na jutro rano i proszę się nie spóźnić." Uradowany

wracasz do domu i kładziesz się spać. Następnego dnia, tak jak lekarz nakazał stawiasz się na

badanie. Za namową rodziców zabrałeś ostatnie zaskórniaki w kopercie, tak "na wszelki wypadek".

Lekarz bada Cię, osłuchuje, każe kaszleć. W końcu wyciąga arkusz papieru i zaczyna pisać:

"Orzeczenie lekarskie w sprawie przyznania renty inwalidzkiej..." Wyciągasz kopertę i powoli

podsuwasz ją lekarzowi. Ten otwiera, patrzy do środka i liczy. "Powinno być tysiąc, a jest pięćset" -

mamrocze do siebie i chowa kopertę do szuflady i kończy pisać: "W wyniku przeprowadzonych badań

stwierdza się, że pacjent jest zdolny do wykonywania pracy." Wybiegasz z gabinetu na ulicę...

Część VII

…wpadasz prosto pod przejeżdżający ulicą ambulans, który właśnie wyjeżdżał ze szpitala! Leżysz bez

ruchu... Czujesz ból... Na ulicy tworzy się korek. Kierowcy trąbią, niektórzy wysiadają i patrzą na

Ciebie. Jeden z nich wyciąga komórkę i zaczyna nagrywać. "Ale będzie fajny filmik na YouTube. Koleś

wpadł pod ambulans, ale jaja" - słyszysz jak przez szybę. Nikt nie kwapi się, żeby sprawdzić czy coś

Ci się nie stało. Po kilku minutach z ambulansu wysiada ratownik medyczny. Podchodzi do Ciebie,

ogląda, bada. Odzyskujesz pełną świadomość. Ratownik pyta czy wszystko w porządku, próbuje ułożyć Cię w pozycji bocznej ustalonej, ale tłum gapiów gromadzi się tak blisko, że nic z tego nie

wychodzi. W końcu udaje Ci się wstać. Ratownik bardzo Cię przeprasza i mówi, że nie może Cię

zabrać do szpitala, bo nie dostał zgłoszenia. Procedury nakazują, aby dyspozytor przyjął zgłoszenie i

wysłał ambulans na miejsce wypadku, a nikt ze świadków wypadku i gapiów nie wpadł na pomysł,

żeby zadzwonić po pogotowie. Ambulans wyjeżdżał ze szpitala, więc postanawiasz, że dokuśtykasz

sam do SORu (Szpitalny Oddział Ratunkowy). Powoli dochodzisz do drzwi szpitala. Czujesz, że masz

skręcone kolano, więc mówisz to pierwszej spotkanej pielęgniarce. "Panie! Jak masz pan skręcone

kolano, to na Izbę Przyjęć! Tutaj jest SOR i przyjmujemy tylko pacjentów z wypadku!". Ale Ty właśnie

miałeś wypadek i informujesz o tym fakcie pielęgniarkę. "Ja jakoś nie widziałam, żeby ambulans tu

pana przywiózł, proszę opuścić teren oddziału!". Teraz jesteś wkurwiony! Wracasz na ulicę, kładziesz

się i wyciągasz telefon, żeby zadzwonić na pogotowie. Wykręcasz 112: "Proszę czekać na zgłoszenie

się operatora. Proszę czekać na zgłoszenie się operatora". Mija piętnaście minut. "Dzień dobry,

komisariat policji, w czym mogę pomóc?". Grzecznie się przedstawiasz i podajesz wszystkie

potrzebne informacje: nr telefonu, adres, datę urodzenia, pesel, nip, regon sąsiada, pin do karty

płatniczej, numer buta, obwód kołnierzyka, legalny CD-key do Windowsa, numer IMEI telefonu. W

końcu opowiadasz o wypadku. "Panie, jak potrącił Cię ambulans, trzeba było do niego wsiąść od razu.

A tak w ogóle, to nie zawracaj mi pan głowy, tylko zadzwoń na pogotowie. Do widzenia.". W takim

razie dzwonisz na 999, opisujesz dokładnie cały wypadek i zapewniasz, że nie możesz chodzić.

Dyspozytor obiecuje wysłać ambulans, rozłączasz się. Leżysz tak sobie i patrzysz co się dzieje na

terenie SOR, gdzie stoją karetki. Jesteś tak blisko, że słyszysz rozmowę dwóch ratowników:

"Skręcone kolano? Nie umrze, zdążymy zajarać po papierosku na świeżym powietrzu.". Mija

piętnaście minut. W końcu karetka rusza, wyjeżdża przez bramę i skręca w przeciwną stronę. "Co

jest?!" - myślisz sobie. Po kolejnych dwudziestu minutach przyjeżdża w końcu ambulans. Pytasz

dlaczego nie zatrzymali się zaraz za bramą, tylko pojechali dalej. "Bo wie pan, dostaliśmy taki nowy

zintegrowany system naprowadzania oparty na GPS. Wybiera optymalną trasę biorąc pod uwagę

kierunek, porę dnia, korki na drodze, itp. A dyrektor zabronił jeździć na pamięć, tylko wg wskazań

urządzenia.". Pakują Cię do na ambulansu i z piskiem opon ruszają na sygnale, aby przejechać te 50

metrów do wejścia na SOR. Ratownicy zostawiają Cię lekarzowi dyżurnemu i życzą powodzenia.

Lekarz najpierw pyta o nr PESEL potrzebny do ubezpieczenia (jeśli go nie znasz, to szpital wystawi Ci

rachunek), a dopiero po tym sprawdza czy wszystkie funkcje życiowe masz w normie. Mówisz mu, że

masz skręcone kolano, na co on odpowiada, "Co za bezczelność! To ja tu jestem lekarzem i to ja

stawiam diagnozę, a nie pacjent! Ma pan skręcone kolano. Trzeba zrobić RTG". Wydaje polecenie

pielęgniarkom i odchodzi. Leżysz na łóżku w korytarzu i czekasz... Czekasz... Czekasz...

"Przepraszam, kiedy pojedziemy zrobić to zdjęcie?" - pytasz pielęgniarki - "Daj pan w spokoju kawę

wypić! Od kolana nikt jeszcze nie umarł, może se pan poczekać.". Po około trzydziestu minutach litują

się nad Tobą i zabierają do pracowni RTG. Czekacie chwilę na wyniki, po czym wracacie na SOR.

Podchodzi do Ciebie lekarz dyżurny, tym razem inny. Okazuje się, że właśnie była zmiana i lekarz,

który Cię przyjął już poszedł do domu. Pielęgniarka podaje nowemu doktorowi zdjęcie. Ten rzuca na

nie okiem, a Ty w tym momencie widzisz na fartuchu: "Adam Kozłowski - Ginekolog". Zastanawiasz

się dlaczego zdjęcia skręconego kolana nie ogląda ortopeda, ale wolisz nie pytać, bo zapewne

dowiesz się, że takie są procedury. Lekarz nakazuje pielęgniarkom założenie szyny ortopedycznej. Te

wykonują zadanie i wyrzucają Cię za drzwi szpitala mówiąc: "Może pan iść do domu". Na zewnątrz

jest już ciemno...

Część VIII

Wychodząc ze szpitala mijasz drzewo. Na szczęście pracownicy miejscy, którzy przycinali gałęzie, nie

posprzątali po sobie dokładnie. Zabierasz z ziemi dwa leżące patyki i przy ich pomocy kuśtykasz do

domu. Postanawiasz zostać w łóżku przez te sześć tygodni, w tym czasie obmyślasz plan na dalszą

walkę. Po trzech tygodniach nadchodzi dzień wizyty kontrolnej. Nauczony doświadczeniem z

przychodni, idziesz o północy do szpitala. Lekarz ortopeda przyjmuje tylko 10 osób dziennie, bo takie są limity z NFZ. Na szczęście zajmujesz pierwsze miejsce w kolejce do rejestracji. Pielęgniarka

przychodzi o szóstej rano. Za Tobą już kolejka emerytów i rencistów. Rejestrujesz się i sprawdzasz na

planie, gdzie znajduje się gabinet ortopedyczny - budynek D2, piętro VI, pokój 618. Pierwszy emeryt

chyba zna dokładną drogę, ponieważ bez patrzenia na plan pędzi zająć miejsce w kolejce do

gabinetu. Kuśtykasz za nim. Idziesz schodami na czwarte piętro, ponieważ winda jest zepsuta.

Przechodzisz cały budynek aż do zachodniego skrzydła, gdzie nowo dobudowanym łącznikiem

przechodzisz do budynku B. Schodzisz na drugie piętro i skręcasz w kierunku pracowni RTG. Tam

doganiasz emeryta i wskakujesz za nim do windy. Zjeżdżacie na poziom -1, czyli do piwnicy. Mijacie

kostnicę, a następnie archiwum. Przez dobrych kilkanaście metrów korytarza nie ma światła. Masz

wrażenie, że coś otarło się o Twoją nogę. Emeryt z przodu odwraca się nie przerywając marszobiegu i

mówi: "uważaj pan na te szczury, bo ostro sukinsyny gryzą". W końcu docierasz do schodów, którymi

wchodzisz na parter południowego skrzydła budynku C. Do gabinetu już tylko kilka kroków.

Przechodzisz cały budynek aż do północnego skrzydła. Następnie wychodzisz drzwiami wejściowymi i

przecinasz wielki plac, na którym znajduje się lądowisko dla śmigłowców. Po drugiej stronie wchodzisz

do budynku D2, w którym przyjmują lekarze różnych specjalizacji. Gdyby nie emeryt, pewnie

wszedłbyś do budynku D1, gdzie znajduje się porodówka. Odwracasz się i widzisz tłum rencistów,

którzy wyprzedzili emerytów i teraz próbują dogonić Ciebie. Emeryt pojechał windą. Nie czekasz aż

zjedzie ona na dół, ponieważ stado rencistów może Cię w każdej chwili dogonić. Wbiegasz na schody

przeciwpożarowe i za pomocą kul skaczesz co czwarty schodek aż na szóste piętro. Widzisz emeryta,

który zajął pierwsze miejsce. Siadasz zaraz za nim. Do otwarcia gabinetu zostały tylko cztery godziny.

Nauczony doświadczeniem zaopatrzyłeś się w kilka gazet, krzyżówki i sudoku. Masz nawet długopis,

który kupiłeś za 10zł w kiosku obok USC. Cztery godziny mijają jak z bicza strzelił. W tym czasie

zebrało się ponad stu pacjentów. Co druga osoba pyta się Ciebie, czy może wejść przed Tobą tylko

się o coś zapytać. Kategorycznie wszystkim odmawiasz, ponieważ pamiętasz jaki numer wywinęła Ci

sąsiadka w przychodni. W odpowiedzi słyszysz komentarze: "zobaczy pani jaki ten gówniarz jest

bezczelny, szacunku dla starszych ludzi nie ma". Masz to jednak daleko i głęboko, spokojnie czekasz

na swoją kolej. W końcu wchodzisz do gabinetu, gdzie okazuje się, że kolano ma się bardzo dobrze i

można zdjąć szynę przed czasem. Od lekarza dostajesz skierowanie na rehabilitację. Uradowany

wychodzisz i zastanawiasz się dlaczego wszystko dzisiaj tak dobrze Ci idzie? Wracasz schodami na

parter, przecinasz lądowisko, przemierzasz budynek C i schodzisz do piwnicy. Mijasz archiwum i

kostnicę i wschodzisz do budynku B. Stamtąd już tylko dwa kroki i jesteś w budynku A, gdzie w

rejestracji pokazujesz skierowanie na rehabilitację. Najbliższy wolny termin w 2017 roku.

Postanawiasz przeprowadzić rehabilitację we własnym zakresie. Bierzesz swoje skierowanie,

zgniatasz i wyrzucasz do kosza. Wychodzisz ze szpitala i idziesz na przystanek autobusowy.

Przyjeżdżają po kolei trzy autobusy, każdy marki Solaris. W obawie przed samozapłonem autobusu

na trasie, postanawiasz przespacerować się do domu, a w głowie majaczy Ci zarys perfekcyjnego

planu odzyskania sprzętu RTV i AGD, który zabrali "przedstawiciele" Providentu...

Część IX

Wracasz do domu. Szybko zjadasz kolację i zapewniasz rodziców, że chyba znalazłeś rozwiązanie

problemu bezprawnie odebranego sprzętu. Dostrzegasz, że w ciągu tych kilku dni ojciec zyskał więcej

siwych włosów niż przez ostatnie pięć lat. Mocno przytulasz mamę, która od tamtego feralnego dnia

nieustannie płacze. Wychodzisz do znajomego. Tam siadasz przed komputerem, podłączasz się do sieci TOR i rozpoczynasz anonimowe poszukiwanie informacji. Udaje Ci się odnaleźć informację o

aukcji sprzętu firmy Provident. Zakładasz konto mailowe jako komis-agd-rtv i wysyłasz do firmy

zapytanie o datę i miejsce najbliższej aukcji. W oczekiwaniu na odpowiedź wysyłasz informację do

najbliższych zaufanych znajomych, że szukasz silnych facetów z "ciekawą" przeszłością na

spektakularną akcję wymierzoną przeciw złodziejskiej firmie pożyczkowej. W odpowiedzi dostajesz

numery telefonów do kilku osiedlowych karków, którzy charakteryzują się uczciwością wobec

mieszkańców swojej "dzielni". Pamiętasz, że na Wykopie pojawił się jakiś czas temu plik z bazy

danych kont Allegro. Wyszukujesz rzadko używane konto i sprawdzasz czy podane hasło jest jeszcze

aktualne. Po dwudziestu próbach zdobywasz w końcu dostęp do konta niejakiej Genowefy S., która

pięć lat temu kupiła na Allegro depilator i od tamtego czasu nic. Szybko wybiegasz trzy bloki dalej,

gdzie bez prądu i gazu mieszka osiedlowy pijak. Dobijasz z nim targu, że w zamian za flaszkę

odbierze Twoją przesyłkę i nie piśnie nikomu ani słowa. W rozmowie okazuje się, że takich paczek, to

on odbiera kilkanaście w miesiącu, a stawka to 3/4 litra Starogardzkiej. Wracasz do znajomego i na

Allegro kupujesz pięć kominiarek i tablice rejestracyjne z napisem "Młoda Para". Sprawdzasz maila.

Właśnie przyszła odpowiedź z Providenta. Otrzymujesz datę i miejsce najbliższej aukcji, które

zapisujesz na kartce, a także regulamin i komplet dokumentów, które trzeba wypełnić i odesłać do

firmy przed przystąpieniem do aukcji. Aby zatrzeć ewentualny trop piszesz ze swojego prywatnego

maila do Providenta, że chciałbyś wziąć udział w aukcji i odkupić swój sprzęt. Wypełniasz dokładnie

dokumenty i wysyłasz. Zadowolony z postępów wprowadzania w życie Twojego perfekcyjnego planu

idziesz spać.

Część X

Następnego dnia idziesz na spotykanie z osiedlowymi "karkami". Po drodze odbierasz paczkę od

pijaczka i wręczasz mu obiecaną flaszkę. Na spotkaniu z karkami dokładnie tłumaczysz im, że na kilka

dni musicie porzucić różnice zdań odnośnie ulubionych klubów piłkarskich i zrobić coś dobrego dla

dzielnicy. Okazuje się, że każdy z karków zna co najmniej dwie osoby, które Provident okradł w

podobny sposób. Rozdzielasz zadania: jeden organizuje furgonetkę, drugi zbiera informacje od

znajomych jaki dokładnie sprzęt stracili, model, nr seryjny, etc. Razem z pozostałą dwójką jedziecie na

miejsce, gdzie będzie odbywać się aukcja. Zgodnie z Twoimi przewidywaniami znajduje się tam

magazyn, w którym przechowywany jest cały towar. Nie rzucając niczyich podejrzeń zapisujecie jak

najwięcej detali i robicie zdjęcia komórkami. Przydadzą się podczas akcji. Umawiacie się na następny

wieczór. Wracasz do domu i od razu idziesz spać. Następnego dnia zapewniasz rodziców, że

cokolwiek się stanie, bardzo ich kochasz i zrobisz wszystko, żeby odzyskać honor rodziny. Matka jest

przerażona i nie chce Cię wypuścić z domu. Powstrzymuje ją ojciec i mówi: "Idź synu i rób co do

ciebie należy. Cokolwiek się stanie, wiedz, że jestem z ciebie dumny.". Wieczorem spotykasz się ze

swoją ekipą. Idziecie do baru, żeby odstresować się dwoma piwkami. Po północy wychodzicie z baru,

wsiadacie do furgonetki i jedziecie do magazynu. Kilkadziesiąt metrów przed bramą zmieniacie tablice

rejestracyjne i zakładacie kominiarki. Podjeżdżacie do stróżówki, w której dorabia sobie do emerytury

starszy jegomość. Kojarzysz go z kolejek w przychodni lekarskiej. Emeryt nie broni się i zapewnia, że

bardzo chętnie będzie z Wami współpracował, aby tylko odgryźć się na tej złodziejskiej firmie, która

płaci mu 4zł/h nocnej pracy. Wręcza Wam pęk kluczy i pokazuje dokładnie, który jest do jakich drzwi.

Żeby odsunąć od siebie wszelkie podejrzenia proponuje jednemu karkowi, aby po związaniu strzelić

go jeszcze lekko w głowę kijem baseballowym. Będzie wyglądało, że otrzymał cios zaskoczenia i

stracił przytomność. Podjeżdżacie furgonetką pod drzwi magazynu i wchodzicie do środka.

Rozdzielacie się i wyszukujecie cały sprzęt ze sporządzonej listy. Kategorycznie zabraniasz zabierać

więcej, żeby nie robić sobie dodatkowych problemów w razie wpadki. Ładujecie sprzęt do furgonetki i

odjeżdżacie, po drodze dziękujecie emerytowi za pomoc, a ten życzy Wam powodzenia. Kierujecie się

do lasu, gdzie przykręcacie tablice rejestracyjne. Zamierzasz zawieźć od razu sprzęt poszkodowanym

z listy i swoim rodzicom, ponieważ nie możesz doczekać się radości na ich twarzach. Jeden z

"karków" twierdzi, że to zły pomysł i proponuje podrzucić sprzęt do zaprzyjaźnionej meliny na innym

osiedlu. Gdy sprawa przycichnie i się rozejdzie, wtedy oddacie sprzęt właścicielom. Zgadzasz się od

razu i cieszysz, że dobrałeś dobrą ekipę. Przez tak drobny błąd mógłbyś od razu wpaść. Po rozładowaniu furgonetki wracacie do domów. Kompletnie wycieńczony kładziesz się do łóżka. Jest

trzecia w nocy, zasypiasz od razu. O szóstej rano budzi Cię łomotanie do drzwi. Za trzecim razem

drzwi zostają wyważone, a do środka wpada...

Część XI

Grupa uzbrojonych i zamaskowanych antyterrorystów! Wrzucają granat dymny, nic nie widzisz. Ktoś

szarpie Cię za ręce i słyszysz: "Policja ****! Na podłogę **** ty **** **** jak ci zaraz **** to ci, ****

,żaden **** sąd nie będzie, ****, potrzebny, tylko **** **** kostnica ty **** ****, jakbym mógł, to bym

****** w ****** twoją matkę ty ****** *****!" Opada dym. Widzisz swoich rodziców w piżamach skutych

kajdankami. Czujesz, że jeden z policjantów trzyma nogę na Twojej głowie. Próbujesz coś powiedzieć,

zapytać o nazwisko, stopień służbowy i cel tej jakże kulturalnej wizyty. W odpowiedzi dostajesz

mocnego kopniaka w żebra. Grozisz, że zrobisz obdukcję i ich zaskarżysz, na co dostajesz kilka

uderzeń tonfą w nerki. Ktoś podnosi Cię z ziemi i wyprowadza z mieszkania. Masz wrażenie, że

osoba, która Cię prowadzi celowo uderza Tobą o każdą ścianę tak mocno, że orzeszek w płucu

skacze Ci raz na lewo, raz na prawo. Oddalając się od mieszkania słyszysz ostatnie zdanie

wypowiedziane przez śledczych: "Co jest ****?! Tutaj **** nie ma żadnego **** towaru, który **** z tego

**** magazynu, **** w **** jego mać!". Zastanawiasz się jakim cudem tak szybko wpadli na Twój trop.

Pakują Cię do jednej furgonetki, rodziców do drugiej. Radiowóz rusza z piskiem opon, a zamaskowany

policjant zaczyna Cię okładać pałką. "Jeszcze jesteś, ****, taki mądry?! Ty, ****, **** **** ty! Na

przyszłość odechce Ci się, ****, pytać o stopień, ****, służbowy! Roman! Nie zapomnij, ****, zanotować

w ***** raporcie, że ten śmierdzący, ****, pajac stawiał czynny opór przy wsiadaniu do radiowozu!".

Czujesz, że kręci Ci się w głowie, a do ust napływa krew. Tracisz przytomność i odzyskujesz ją, gdy

funkcjonariusze wyciągają Cię z auta. W tym samym czasie podjechały inne radiowozy - najwidoczniej

była łapanka i przywieźli Twoją ekipę Robin Hood'ów - myślisz. Jakże wielkie jest Twoje zdumienie,

gdy wśród zatrzymanych widzisz kilku emerytów, paru pijaczków i tylko jednego z "karków", którzy Ci

pomagali. Gdy wszystkich Was prowadzą przez drzwi, dresiarz mruga do Ciebie okiem i szepcze, że

nic na Was nie mają. Na komisariacie rozdzielają Was i każdy trafia do osobnego pokoju przesłuchań.

Przykuwają Cię do krzesła i wychodzą. Po chwili pojawia się śledczy: "I co kwiatuszku? Mów gdzie

jest towar, bo nie mam czasu dyskutować." Starasz się nie dać nic po sobie poznać (opłacało się

oglądać seriale kryminalne) i odpowiadasz, że nie wiesz o jakim towarze mówisz, że to jakaś

paranoja. Uczciwego człowieka wyciągać na siłę z łóżka, okładać pałami i oskarżać o kradzież

jakiegoś towaru "Zaraz tam uczciwy! Ukradłeś towar z magazynu Providenta! Wiemy, że to Ty, bo

zginęły wszystkie rzeczy, które należały wcześniej do Ciebie.". "Niemożliwe! I tylko mój sprzęt

zaginął? Przecież już się zapisałem na aukcję, żeby go wykupić" - pytasz. Śledczy wygląda na lekko

zmieszanego, bierze telefon i przez chwilę dyskutuje. Słyszysz, że podaje Twoje nazwisko i wspomina

o aukcji. "Macie go zapisanego, tak? No to po co miałby kraść towar dzień przed tym jak chciał go

wykupić? Coś tu nie pasuje." Śledczy wzywa funkcjonariusza, który zabiera Cię do aresztu. Zamykają

się za Tobą kraty. W celi naprzeciw widzisz rodziców, matka chce coś powiedzieć, ale ojciec ją

powstrzymuje i tłumaczy jej coś szeptem do ucha. W celi po Twojej prawej stronie widzisz parę

przerażonych i lekko poobijanych emerytów. Po lewej Twój kompan z nocnej akcji. Przysuwasz się

więc do lewej strony i po cichu wymieniacie spostrzeżeniami. Gratulujesz mu pomysłu z meliną,

inaczej już byście stali przed obliczem sędziego. Wychodzi na to, że śledczy nie mają żadnych

dowodów i postanowili zapuszkować wszystkich, do których należał skradziony sprzęt. Dresiarz mówi,

że mogą Was trzymać tylko 48 godzin, więc wystarczy nie wygadać się i na pewno puszczą wolno. Po

cichu "przypominasz" rodzicom, że wróciłeś wczoraj pijany z baru parę minut po północy. Zaraz po

tym zostajesz wezwany na przesłuchanie. Wracasz do celi. Znowu na przesłuchanie i znowu do celi.

Jest noc, próbujesz zasnąć. Gdy tylko zamykasz oczy, funkcjonariusze wyciągają Cię na kolejne

przesłuchanie. "Koniec tej zabawy. Twój kumpel Cię sypnął, żeby dostać mniejszy wyrok. Opowiadaj

jak to było!". Uprzejmie informujesz śledczego, że nie znasz nikogo spośród zatrzymanych, oprócz

rodziców. "Yyy... No właśnie! Twoi rodzice Cię sypnęli! Powiedzieli gdzie byłeś wczorajszej nocy!".

Grzecznie odpowiadasz, że byłeś w barze, piłeś z kumplami i wróciłeś do domu dwadzieścia po

północy. Czerwony ze złości śledczy każe odesłać Cię do celi. Patrzysz na zegarek, jeszcze tylko parę godzin i będziesz wolny. Czas się dłuży i nie możesz się doczekać zwolnienia. Wymieniasz spojrzenia

z ojcem i widzisz, że się uśmiecha. Zapewne też zrozumiał, że śledczy nie mają żadnych dowodów. W

końcu przychodzi funkcjonariusz, otwiera wszystkie cele i mówi: "Wolni! Proszę opuścić teren

aresztu". Patrzysz na zegarek - dokładnie 47 godzin i 58 minut w celi. Na zewnątrz powoli wstaje

dzień...

Część XII

Wracasz do domu i śpisz cały dzień. Budzisz się następnego dnia i sprawdzasz czy u rodziców

wszystko w porządku. Obiecujesz, że jak tylko policja przestanie węszyć, to sprzęt wróci do domu z

bezpiecznego miejsca. Wychodzisz do osiedlowego sklepu po coś na obiad, ponieważ matka nadal

nie może się pozbierać po takiej dawce emocji. Mijasz klatki bloków, w których zawsze gromadziły się

ciemne typy. Teraz też się gromadzą, ale zamiast rzucać w Twoim kierunku obelgami i kamieniami,

wszyscy się do Ciebie uśmiechają i gratulują. Nie dość, że okradłeś złodziejskiego Providenta, to

jeszcze nie sypnąłeś kumpli na komisariacie. Karki mówią, że jesteś większy twardziel od nich,

pomimo tego, że masz dużo mniejsze mięśnie. W życiu nie spodziewałbyś się po tępym troglodycie

takiego poczucia humoru. Wracasz do domu i przyrządzasz rodzicom obiad. Po obiedzie leżysz na

łóżku i patrzysz w sufit. Czy aby o czymś nie zapomniałeś? Niby wszystko załatwione. Sprzęt

oczekuje w melinie na sprzyjające czasy, nie postawiono Ci żadnych zarzutów i jeszcze zyskałeś

szacun na dzielni. Z nudów postanawiasz pojechać na działkę i trochę poprzycinać gałęzie jabłonek.

Pakujesz siekierę do plecaka i wychodzisz z domu. W drodze na działkę odbierasz telefon od

rodziców. "Listonosz przyniósł list polecony do Ciebie." Prosisz mamę, żeby otworzyła i przeczytała,

przecież nie masz przed nią żadnych tajemnic, prawda? Ona więc czyta: "Obywatel Z Wchłoniętym

Do Płuca Orzeszkiem wzywany jest do natychmiastowego stawiennictwa w Sądzie Rejonowym (...)

pod zarzutem stawiania czynnego oporu podczas prowadzenia czynności śledczych i naruszenia

nietykalności cielesnej funkcjonariusza policji na służbie. Rozprawa odbędzie się w trybie

ekspresowym, 24-godzinnym.". No to klops. Nie dość, że Cię sprali na kwaśne jabłko, to teraz

oskarżają o pobicie. Wyskakujesz z autobusu i przesiadasz się na kurs w stronę sądu. Zajmujesz

miejsce na końcu, drzwi się zamykają i autobus rusza. Rozglądasz się po pojeździe. Twoją uwagę

przykuwa logo marki maszyny. Z daleka próbujesz przeczytać: So.... la.... r... Oż w mordę!

Wyskakujesz na najbliższym przystanku. Uff. Było blisko, przecież w każdej chwili przecież mógł się

zapalić! Czekasz na następny autobus. Podjeżdżają dwa Solarisy pod rząd. Nadal czekasz. W końcu

pojawia się stary dobry Ikarus. Wskakujesz do środka i zajmujesz miejsce na przegubie. Uwielbiałeś

tą miejscówkę w autobusie, gdy byłeś dzieckiem. Jedziesz jeszcze chwilę i wysiadasz pod Sądem

Rejonowym.

Część XIII

Wchodzisz do środka. Zaraz za drzwiami znajduje się stanowisko kontroli osobistej. Kładziesz plecak

na taśmie i oglądasz jak znika w maszynie do prześwietlania. Operator ziewa i przeciąga się w fotelu.

Drugi strażnik woła Cię, żebyś w końcu przeszedł i przystępuje do kontroli osobistej. Zawsze

zastanawiałeś się jak taki facet musi się czuć, gdy maca innych w pobliżu genitaliów. Odbierasz

plecak i maszerujesz do sekretariatu. Chwila, chwila! Czy Ty aby nie masz siekiery w plecaku?! A

może jej nie zabierałeś. Ostrożnie otwierasz torbę. Jest siekiera. Patrzysz na stanowisko kontroli i

strażników. Patrzysz znowu do torby. Na pewno jest tam siekiera. No cóż, ich strata. Dzwonisz do

matki i prosisz o przesłanie SMS'em sygnatury akt, która widnieje na wezwaniu. Wiadomość

przychodzi od razu, pokazujesz telefon sekretarzowi. On chwilę narzeka, że nie ma oryginału

wezwania, ale w końcu numer to numer. Grzebie w archiwum, wyciąga cienką teczkę z kilkoma

kartkami, otwiera i mówi: "Przykro mi spóźnił się pan, wyrok już został wydany w trybie zaocznym."

Jak to?! Prosisz o podanie wyroku. "Aby uzyskać wyrok proszę napisać wniosek o wydanie kopii

wyroku i dołączyć znaczek skarbowy o wartości 50zł, który można dostać w kasie na czwartym

piętrze." Maszerujesz do kasy i prosisz o znaczek skarbowy. Wyciągasz długopis, który kupiłeś w

kiosku naprzeciwko USC. Tyle kosztował, więc wszędzie go ze sobą nosisz. Grzecznie prosisz kasjerkę o jedną kartkę z drukarki. Ona podaje Ci kartkę i mówi: "Znaczek 50zł, kartka papieru 5zł.

Razem 55zł!". Zaskakujące jak każdy potrafi sobie dorobić na zapominalstwie szarego obywatela,

prawda? Bierzesz kartkę i na szybko na kolanie skrobiesz wniosek o wydanie kopii wyroku. Zbiegasz

na parter i podajesz dokument sekretarzowi. Ten wyciąga z teczki kartkę papieru, kseruje ją, podbija

pieczątkę i podaje Ci. Czytasz: "Komisja Sędziowska w składzie (ble ble ble), na mocy ustawy (ble ble

ble) na podstawie przeprowadzonego postępowania w sprawie (ble ble ble) uznaje co następuje:"

Koniec kartki, odwracasz na drugą stronę... Pusto. Co jest?! Patrzysz na sekretarza i pytasz, czy nie

ma drugiej kartki przypadkiem, bo chyba zapomniał ją skserować. "Oczywiście, że jest, ale Pan

przykleił tylko jeden znaczek za 50zł, czyli za jedną stronę." Wracasz do kasy na czwartym piętrze,

kupujesz kolejny znaczek skarbowy o wartości 50zł i zbiegasz na dół. Podajesz tę osobliwą walutę

sądową sekretarzowi. "Teraz się zgadza?" - pytasz. "Znaczek się zgadza, ale nie ma pan wniosku o

wydanie drugiej strony wyroku". Kompletnie wyprowadzony z równowagi biegniesz do kasy, wyrywasz

kasjerce kartkę z drukarki, rzucasz pięć złotych i wracasz na dół. Na kolanie piszesz wniosek i

podajesz sekretarzowi. Ten kseruje drugą kartkę, przybija pieczątkę i wręcza Ci do rąk. Czytasz dalej:

"Uznaje Obywatela Z Wchłoniętym Do Płuca Orzeszkiem winnym zarzucanych mu czynów i nakłada

karę grzywny w wysokości 1500zł.". Dobrze wiesz, że od każdego wyroku można się odwołać, więc

lecisz do kasy na czwartym piętrze, wyrywasz kolejną kartkę, rzucasz kolejne 5 złotych i wychodzisz...

Stop! Wracasz do kasy i prosisz o pięćdziesiąt znaczków skarbowych, każdy o wartości 1zł. Na

kolanie piszesz odwołanie od wyroku i oklejasz dookoła znaczkami o łącznej wartości 50zł. Podajesz

sekretarzowi. "A co to? obrazek w ramce? Panie ja tutaj poważne dokumenty przyjmuję! Co pan

wyprawiasz?!". Grzecznie informujesz go, że w kasie skończyły się znaczki o nominale 50zł, bo

wszyscy je kupują do uzyskania kopii wielostronicowych wyroków. Oburzony sekretarz przyjmuje w

końcu wniosek, przybija pieczątkę i wrzuca do teczki. "Proszę czekać na odpowiedź, która przyjdzie

na podany adres korespondencyjny. Do widzenia!". Wychodzisz z budynku sądu. Otwierasz plecak i

patrzysz do środka... Siekiera nadal tam jest....

Część XIV

Przez kilka dni oczekujesz listu z decyzją sądu w sprawie odwołania od wyroku. Któregoś ranka

postanawiasz rzucić okiem do skrzynki, bo może list polecony nieopatrznie został wrzucony do

skrzynki. Otwierasz, a w środku pusto. Nie! Jest jakaś mała zielona karteczka. Wyciągasz ją i czytasz:

"Niestety listonosz nie zastał państwa w dniu (blablabla) o godzinie (blablabla) w domu. Przesyłkę

można odebrać w najbliższym urzędzie pocztowym." Co za leniwy śmierdzący gnój! Byłeś cały czas w

domu i dobrze o tym wiesz. Nie chciało mu się wchodzić na drugie piętro i bezczelnie wrzucił awizo do

skrzynki! Biegniesz na pocztę i ustawiasz się w kolejce do jedynego czynnego okienka. Przed Tobą

ogromne stado emerytów i rencistów. Pokornie czekasz na swoją kolej i obserwujesz co robią kolejni

klienci. Po godzinie obserwacji dochodzisz do wniosku, że Poczta Polska służy do wszystkiego...

Oprócz wysyłania listów! Klienci płacą rachunki, kupują rajstopy, znicze, segregatory, witaminy, a

także część leków na receptę. Można nawet zmierzyć sobie ciśnienie! Co druga starsza osoba wysyła

połowę swojej emerytury do Radia Maryja i przy okazji narzeka kasjerce, że Tusk jej tak mało płaci, że

ledwo co na życie starcza. "Przez całe życie tyle pieniędzy mu oddałam, że teraz byłabym milionerką!

I co za to mam? Marny tysiąc złotych!". Wysokość emerytur i rent jest najpopularniejszym tematem

rozmów klientów oczekujących w kolejce. Stoisz tak jeszcze dwie godziny i słuchasz narzekania, aż w

końcu docierasz do okienka. Podajesz Pani awizo. Ona chwilę patrzy, idzie na zaplecze. Mija 5

minut... 10... 15 minut. Wraca i trzyma w dłoniach list. "Poproszę o dokument tożsamości". Podajesz

jej dowód osobisty. Ona chwilę go ogląda, patrzy na kopertę, znowu na dowód. "Ale to nie jest list do

pana!". "Jak to nie do mnie?! Przecież przed chwilą, znaczy się kilka godzin temu wyciągnąłem awizo

z mojej własnej skrzynki pocztowej!". "Pan mi tu kitu nie wkręca! Przecież dobrze widzę. Na dowodzie

ma pan (tu Twoje imię i nazwisko), a adresatem jest Obywatel Z Wchłoniętym Do Płuca Orzeszkiem!

Jak mi pan to wytłumaczy?! Poza tym na kopercie jest mieszkanie numer 8, a w dowodzie ma pan

mieszkanie 8a! Nie zgadza się adresat, ani adres!". Ale to przecież Ty właśnie wchłonąłeś tego

cholernego orzeszka! "Nie czytała pani historii o orzeszku na Wykopie?! Niech pani zobaczy",

wyciągasz pamiątkowy długopis: "to jest długopis kupiony w kiosku obok USC w miejscowości X.". Pokazujesz siniaki na twarzy: "A tak mnie załatwiła policja, gdy wtargnęli bladym świtem do mojego

mieszkania! Czy to naprawdę Pani nic nie mówi?! To ja przykleiłem sekretarzowi w sądzie na złość

pięćdziesiąt znaczków skarbowych na jednym wniosku!". Kasjerka przybiera złowrogą minę i krzyczy:

"Jakie znowu wykopki?! O czym pan tu do mnie mówi? O ziemniakach?! Wariat jakiś!". Wyciągasz

laptopa z plecaka, szybko uruchamiasz Wykop.pl i próbujesz jej pokazać całą historię. "Pan schowa

ten komputer i się wynosi, bo ochronę wezwę! Następny proszę!" Nie możesz pojąć, jak można być

tak nieobeznanym w świecie człowiekiem, żeby nie znać historii o orzeszku, a tym bardziej nie

wiedzieć co to jest Wykop. Wyrywasz jej z rąk awizo i kompletnie zdenerwowany wychodzisz. W

drzwiach spotykasz dresiarza ze swojej dawnej ekipy. Opowiadasz mu jak Cię właśnie potraktowała

kasjerka-ignorantka. On bierze od Ciebie awizo i mówi, że spróbuje coś wymyślić. Przedziera się

przez tłum emerytów i rencistów, podchodzi do kasy i podaje awizo: "Pani mi pomoże, bo sąsiad mnie

prosił, żebym to odebrał za niego. Zaniemógł biedak jak zobaczył Tuska w telewizji i podwyżkę

podatku VAT. Obiecuję, że przyniosę Pani dobrą kawę później." Kasjerka podekscytowana, bo kawa

w pomieszczeniu służbowym (w którym spędza 3/4 czasu pracy) już się kończy, odnajduje list po

numerze i nawet nie patrzy na adresata. Nie sprawdza też żadnych danych Twojego kompana, tylko

podaje mu i życzy miłego dnia... Wychodzicie z budynku, a tam...

Część XV

Przechodzi właśnie grupa strajkowa dowódców policji. Jest to głośna manifestacja mundurowych z

gwizdkami i transparentami: "Chcemy godnie żyć! Żądamy skrócenia czasu pracy o połowę i

dwukrotnego wzrostu zarobków!", "Za 12 tysięcy złotych miesięcznie nie da się wyżywić rodziny!",

"Emerytura po pięciu latach, a nie piętnastu!", "Żądamy 10% procent od wystawionych mandatów!".

Pochód się kończy, ale zaraz za nim idzie następny. To strajkują sędziowie i adwokaci. "Żądamy

wcześniejszej emerytury! skrócenia czasu pracy o połowę i dwukrotnego wzrostu zarobków!", "Za 16

tysięcy złotych miesięcznie nie da się wyżywić rodziny!". Manifestacja się kończy. Nikt z przechodniów

nie jest zainteresowany strajkami. Ale co to? Idzie następny pochód! Oto lekarze w fartuchach, ze

stetoskopami na szyjach. "Żądamy prywatnej służby zdrowia!", "Wysadzić NFZ!", "Lekarz w Polsce

zarabia 3 tysiące złotych (i 30 tysięcy w prywatnym gabinecie)! To skandal!", "Chcemy wcześniejszej

emerytury!". W końcu kończy się lekarski pochód. Stoicie i patrzycie w dal, czy może nie wyjdzie

następna niezadowolona grupa społeczna. Nikt się nie pojawia. Po pochodach na ulicy została masa

śmieci. Papierki od hot-dogów, puszki i butelki po napojach. Na horyzoncie wyłania się pojazd.

Kompan Cię szturcha i mówi: "Patrz, śmieciarka jedzie sprzątać po skurwysynach.". Oglądacie jak

ekipa sprzątająca szybko i zgrabnie zbiera śmieci pozostałe po strajkach niezadowolonych

pracowników budżetówki. Kompan chwilę się zastanawia i mówi:"_ Popatrz, oni zarabiają dwa tysiące

miesięcznie za grzebanie się całymi dniami w śmierdzących śmiechach. I co? Są szczęśliwi. Nie

narzekają, nie strajkują. Tym co przeszli tutaj przed chwilą chyba w dupach się poprzewracało od

pieniędzy. Ponoć apetyt rośnie w miarę jedzenia. Ja zapieprzam w fabryce na magazynie. Za etat i 20

nadgodzin wyciągam 1400 zł i nie narzekam. Czasem człowiek się zastanawia co do gara włożyć, ale

ogólnie jest szczęśliwy. W dzisiejszych czasach każda robota jest dobra. A ty gdzie pracujesz

przyjacielu?". To pytanie zbiło Cię z tropu. Przecież Ty nie pracujesz. Jesteś tylko nędznym magistrem

filologii polskiej, jakich miliony w Polsce. Bez przerwy siedzisz na utrzymaniu rodziców i tak naprawdę

nigdy nie zastanawiałeś się nawet, jak to jest liczyć pieniądze, planować budżet i codzienne zakupy. A

na domiar wszystkiego masz tego cholernego orzeszka w płucu. Nie możesz pracować i nie

dostaniesz też renty, bo dałeś zbyt małą łapówkę ZUSowskiemu konowałowi. Bodaj by go szlag trafił!

Kompan patrzy się na Ciebie i chyba oczekuje odpowiedzi, więc mówisz: "Wiesz co, ja nie pracuję.

Właśnie skończyłem jedne studia i chyba pójdę na drugie." Dresiarz ogląda Cię z ciekawością i mówi:

"Wytłumacz mi jak to jest. Ty skończyłeś studia, masz tytuł naukowy i nie masz pracy. Ja ledwo

skończyłem podstawówkę, ale jakąś tam pracę mam. O co w tym chodzi? Po co poszedłeś na

studia?". Zaczynasz się zastanawiać. Przecież to było takie naturalne. Po zdanej maturze, wszyscy

szli na studia, więc Ty też. Poza tym rodzice prosili, żebyś dalej się uczył, bo "w dzisiejszych czasach

bez wyższego wykształcenia jest się nikim." Przypominasz sobie jak kilka osób otwarcie powiedziało,

że nie idzie na studia. Od razu ich wykluczyliście i wyzywaliście od debili i nieuków. Co oni teraz porabiają? Próbujesz sobie przypomnieć z informacji na facebooku. Jeden ma własną firmę. Drugi...

Też ma własną firmę. Trzeci, ten co nawet matury nie zdał... Rozkręcił biznes do tego stopnia, że nie

musi go pilnować, a ogromna kasa spływa mu co tydzień na konto. Chyba coś przegapiłeś w życiu. W

pogoni za wiedzą zapomniałeś o pogoni za szczęściem. Nie masz żadnego doświadczenia. W Twoim

CV jedyną pozycją jest zbiór truskawek za zachodnią granicą. Masz mało prawdziwych znajomych,

nie masz nawet dziewczyny. Twoimi jedynymi partnerkami są te, które oglądasz wieczorami na

redtube. Jedyne pieniądze jakie miałeś przez cały okres studiów, to kieszonkowe i stypendium

naukowe. Tfu! Zasrane stypendium! Nawet na jedną porządną imprezę nie wystarczało... Tak

rozmyślasz o tym stypendium i masz wrażenie, że o czymś zapomniałeś. Nie daje Ci to spokoju do

tego stopnia, że dzwonisz do matki i pytasz czy nie zapomniałeś czegoś zrobić w związku z tym. "A

rozliczyłeś się już z Urzędem Skarbowym?_". Cholera jasna!!! Przecież niedługo termin składania

zeznań podatkowych. Żegnasz się kompanem i jedziesz do domu, żeby odnaleźć wszystkie

dokumenty. Nigdy ich nie zbierałeś, na szczęście ojciec zbierał i segregował wszystkie dokumenty,

które rzucałeś na biurko. Ech, gdyby nie rodzice, to byłbyś kompletnym zerem. A czy Ty może nim nie

jesteś? Nic w życiu nie osiągnąłeś. No może oprócz możliwości wpisania sobie trzech literek przed

nazwiskiem. Dobra, koniec gorzkich żalów, może kiedyś napiszesz je na Wykopie, a teraz musisz

jechać do skarbówki. Bierzesz dokumenty, długopis kupiony za 10 złotych w kiosku naprzeciwko USC

i idziesz na przystanek autobusowy...

Część XVI

Na przystanek podjeżdża autobus. Niestety nie możesz do niego wsiąść, bo jest to pojazd marki

"samozapalająca się maszyna potępiona przez Wykop". Czekasz na następny... Znowu Solaris... I

znowu.. Co jest?! Czy oni już nie mają normalnych autobusów w tym mieście?! W końcu przyjeżdża

stary Jelcz. Wskakujesz do środka. Bardzo lubisz jeździć starymi autobusami. Przypominają Ci

beztroskie dzieciństwo i fascynację wielkimi pojazdami. Poza tym zapach tych spalin. Ech, żaden

nowy autobus nie wydaje tak cudownego zapachu. Dojeżdżasz do Urzędu Skarbowego. Przed

wejściem kilometrowa kolejka. Jak widać, nie tylko Ty chcesz się rozliczać w ostatniej chwili. Stajesz w

kolejce i czekasz. Widzisz kilka osób, które najwyraźniej chcą być kolejkowymi liderami i jako "Komitet

Kolejkowy" tworzą listę - kto za kim stoi, przed kim, jaki ma numerek. Tłumaczą to faktem, że jest tu

wielu przedsiębiorców, którzy zamiast stania w kolejce, mogliby przez ten czas załatwiać inne sprawy

biznesowe. "Taa, sranie w banie!" - myślisz sobie - "Staruchy przypominają sobie lata młodości w PRL

i zwyczajnie tęsknią za tym co było kiedyś.". Lista dochodzi do Ciebie i chwilę się wahasz, czy brać

udział w tej farsie. Niestety zauważasz złowrogie spojrzenia innych oczekujących i pokornie

dopisujesz się do listy. Stoisz sobie spokojnie. Mija godzina, dwie... Podchodzi do Ciebie jakiś

jegomość i pyta czy już dopisałeś się do listy. Mówisz mu, że oczywiście, na co on prosi o nazwisko,

żeby się upewnić. "Obywatel z Wchłoniętym Do Płuca Orzeszkiem? Przykro mi, ale nie ma pana na

liście". Co jest? Przecież sam się osobiście wpisywałeś. Okazuje się, że powstał drugi komitet

kolejkowy powołany przez osoby niezadowolone z działania poprzedniego komitetu. "Co za farsa!" -

myślisz i pytasz: "Czyli ta pierwsza lista już nie obowiązuje, tak?" Jegomość odpowiada: "No wie pan

jak to jest, my jej nie tolerujemy, ale ona jednak gdzieś tam jest." Dopisujesz się do nowej listy dla

świętego spokoju. Stoisz sobie spokojnie. Mija trochę czasu... Podchodzi do Ciebie kolejny jegomość.

"Pan pewnie z Komitetu Kolejkowego?" - pytasz. "A skąd pan wie?". "Szkoda gadać" - odpowiadasz,

bierzesz od niego listę i dopisujesz się długopisem kupionym za 10zł w kiosku obok USC. Ech, ludzie

nawet nie potrafią wpisać się na listę bez kłótni. Zaczyna padać deszcz. Oczekujący rozkładają

parasolki, niestety Ty takowej nie posiadasz, więc po cichutku "przytulasz się" do osoby przed Tobą.

Pod jej wielkim parasolem zmieściłby się pułk wojska. "Co pan mi tutaj podchodzi?! Proszę się

odsunąć!". No tak, oto Polska właśnie. Jeszcze przed chwilą baba narzekała, że kolejka taka

rozciągnięta, ale jak teraz ktoś mógłby skorzystać z jej parasola, to zaraz wielka obraza majestatu i jej

ciasno jest. Mokniesz jeszcze trochę czasu, aż w końcu docierasz do drzwi wejściowych Urzędu

Skarbowego. Teraz już nie obowiązuje komitet kolejkowy. Porządku pilnuje ochrona złożona z kilku

emerytów. Zapewne nie byliby przeszkodą, gdybyś chciał podłożyć bombę pod ten przybytek szatana. Część XVII

W końcu przychodzi na Ciebie pora i podchodzisz do okienka nr 1. "Dzień dobry miłej pani, jak dzisiaj

dzień mija?" - starasz się być miły i kulturalny - "chciałbym rozliczyć się z uzyskanych dochodów". "A

co pana obchodzi jak mi dzień mija?! Okropnie mija, bo muszę tu siedzieć i słuchać takich wariatów

jak pan! Formularze PIT dostępne w okienku nr 8! Następny!". Wędrujesz do okienka nr 8 i ustawiasz

się w kolejce. Rozglądasz się dokoła. Do wszystkich okienek prowadzą osobne wężyki. Skręcają raz

w prawo, raz w lewo, krzyżują się z innymi i tylko wprawne oko potrafi rozpoznać dokąd prowadzi

dana kolejka. Mija 10 minut, podchodzisz do okienka i prosisz o formularz PIT. "Jaki numer

formularza?". Skąd możesz wiedzieć? To jest więcej niż jeden? "Po co pan przychodzisz tu jak nie

wiesz jaki chcesz pan formularz?! Informacja w okienku nr 23! Następny!". Ustawiasz się w kolejce do

informacji. Mija 10 minut, podchodzisz do okienka i pytasz jaki formularz potrzebujesz, żeby rozliczyć

się z dochodów, a dokładnie stypendium naukowego. "Formularz PIT-37. Formularze wydawane w

okienkach 8, 8a i 8b! Następny!". Wracasz do kolejki do okienka nr 8. Mija 10 minut, podchodzisz i

prosisz o formularz PIT-37. "Panie! Ja tu mam formularze tylko i wyłącznie dla płatników VAT! Proszę

do okienka obok!". Patrzysz w bok - sterta Twoich formularzy jest metr obok. Niestety kolejka ma

metrów kilkanaście. "A nie może pani sięgnąć ten metr i mi podać PIT-37? Widzę, o tam leżą" -

wskazujesz palcem kierunek. "Jeszcze czego! Ja się z miejsca ruszam tylko na przerwę, następny!"

Ustawiasz się w kolejce do okienka 8a. Mija 10 minut, podchodzisz i prosisz o formularz PIT-37.

Kobieta podaje Ci formularz. Odchodzisz do stolików, zajmujesz ostatnie wolne miejsce, wyciągasz

długopis i zaczynasz wypełniać. Patrzysz na ogrom kratek na formularzu: "Przychód, koszt uzyskania

przychodu, dochód, strata, zaliczka pobrana przez płatnika". Po co to wszystko? Patrzysz na

dokumenty z uczelni, a tam: "Informacja o uzyskanym stypendium", a niżej krateczki: "Przychód, koszt

uzyskania przychodu, dochód, strata, zaliczka pobrana przez płatnika". Jaki jest tego sens? Czy nie

można po prostu oddać tego dokumentu zamiast przepisywać wszystko? Kolejnego sensu nie możesz

się doszukać w tym, że stypendium nie jest opodatkowane, więc marnujesz swój czas, żeby dać im

formularz z zerową kwotą podatku. Jaki jest sens rozliczania się z niczego? Ale nie Ty stworzyłeś ten

system, więc wypełniasz formularz i idziesz go oddać. Tylko gdzie go teraz oddać? Ustawiasz się w

kolejce do informacji. Mija 10 minut, podchodzisz do okienka i pytasz, gdzie można oddać wypełniony

formularz. "Przyjmowanie formularzy w okienku nr 41c, następny!". Wędrujesz do 41c i ustawiasz się

w kolejce. Mija 10 minut, podchodzisz do okienka i zadowolony z siebie oddajesz gotowy formularz

PIT-37. "Panie! Coś pan tu narobił?! Formularz można wypełniać tylko czarnym atramentem, a pan

masz niebieski. Ja nie mogę tego przyjąć! Następny!". Cholera jasna! Wracasz do 8a po nowy czysty

arkusz. Ustawiasz się w kolejce. Mija 10 minut, podchodzisz do okienka i prosisz o kolejny formularz.

"Przez takich jak pan, to my tutaj podwyżek nie dostajemy! Wszystkie pieniądze idą na dodruk

formularzy! Następny!". Wracasz do stolika i prosisz pierwszą z brzegu osobę o pożyczenie czarnego

dłupoisu. "Panie! Co pan?! Kup pan sobie! Ochroniarze w swojej kanciapie sprzedają!". No tak,

mogłeś się tego spodziewać. Ustawiasz się w kolejce do ochroniarza. Mija 10 minut, podchodzisz do

emeryta i prosisz o czarny długopis. Emeryt podaje Ci go i mówi: "Należy się...", wtrącasz mu się w

słowo: "niech zgadnę. 10zł, tak?". Emeryt zaskoczony: "A skąd pan wie?". To nie było trudne do

przewidzenia. Bierzesz długopis i wędrujesz do stolików, Niestety nie ma wolnych miejsc, więc

wypełniasz formularz na kolanie. Sprawdzasz czy wszystko się zgadza. Ustawiasz się w kolejce do

okienka 41c. Mija 10 minut, podchodzisz i oddajesz wypełniony formularz. "Ależ panie! Kwotę podatku

trzeba zaokrąglić do dziesięciu groszy! Następny!". "Ale przecież to jest zero! Zero, czyli nic. Jak mam

nic zaokrąglić do dziesięciu groszy?!". Na co urzędniczka odpowiada: "To jak masz pan zero podatku,

to do okienka nr 41d/II/bis! Co mi pan tu głowę zawracasz?! Następny". Czujesz ulgę, równie dobrze

mogła Ci kazać zaokrąglić nic do jednego miejsca po przecinku, a informację o innym okienku

przekazać, jak znowu odstoisz swoje. Ustawiasz się w kolejce do 41d/II/bis. Mija 10 minut w tym

czasie poprawiasz kwotę podatku, dzięki czemu nie płacisz 0,0zł, zamiast zwykłego 0zł. Podchodzisz

do okienka, a w tym momencie urzędniczka stawia przed Tobą tabliczkę "Nieczynne, przerwa".

Czekasz 10minut, 20 minut.. W końcu nie wytrzymujesz, wciskasz się w okienko, odkładasz swój formularz na stertę wypełnionych PIT-37 i wychodzisz z Urzędu Skarbowego. Właśnie spędziłeś 8

godzin i 53 minuty, aby poinformować państwo, że w tym roku płacisz 0,0zł podatku dochodowego...

Część XVII

Od tamtego czasu mija kilka miesięcy. Każdego dnia sprawdzasz skrzynkę pocztową w oczekiwaniu

na odpowiedź z Sądu Rejonowego odnośnie kary grzywny. Dziś właśnie chyba nadszedł ten dzień i

opieszałość urzędnicza się skończyła - w skrzynce jest awizo! Nie musisz na nie patrzeć - wiesz, że to

list urzędowy, ponieważ jedyne listy jakie listonosz wrzuca do skrzynki to ulotki reklamowe i

ewentualnie bożonarodzeniowe kartki, ale to tylko w styczniu i w lutym. Na awizo widnieje informacja

"do odbioru dn. 28.11.11". Planujesz odbiór na jutro, a teraz idziesz po zakupy, bo w lodówce pustki.

W sklepie kupujesz chleb, masło i prosisz o ćwierć kilo żółtego sera. Kobieta chwilę się zastanawia i

wychodzi na zaplecze. Wraca z kierowniczką i o czymś żywo dyskutują. Słyszysz tylko część

rozmowy: "ja ci mówię Hanka, że ćwierć to jest połowa połowy", "no tak, ale ile to będzie w

dekagramach?", "A ja wiem? Zrób tak, że zważysz mu 40dkg i asekuracyjnie powiedz, że za dużo Ci

się ukroiło, czy może tyle być ile jest.". Ekspedientka kroi kawałek sera i podchodzi do Ciebie: "Ojej,

za dużo mi się ukroiło. Może być 40dkg?". Grzecznie odpowiadasz: "Gdybym chciał 45dkg, to bym o

tyle poprosił! A teraz zmieniłem zdanie i poproszę 26,65dkg tego sera, dokładnie co do jednej setnej!".

Kobieta stoi jak głupia i widzisz, że zaraz się popłacze. Na ratunek przychodzi jej kierowniczka. Stawia

wagę obok krajalnicy, kroi po jednym plasterku i kładzie na wadze. Gdy dochodzi do dwudziestego

plasterka, waga wskazuje 27dkg. Teraz z ostatniego plasterka kierowniczka odrywa po malutkim

kawałku, aż w końcu na wadze pojawia się 26,65dkg. Wbija wszystko na kasę i wychodzi 14,98.

Podajesz banknot dwudziestozłotowy, na co ona wydaje Ci okrągłe 5zł reszty i mówi: "będę panu

winna dwa grosiki, dobrze?", na co uprzejmie odpowiadasz: "Gdybym chciał, żeby ludzie byli mi winni

pieniądze, to sprzedawałbym kredyty! Czy ja wyglądam na przedstawiciela providentu?! Jeśli brakuje

pani monet, to niech pani wyśle Hankę do banku i niech rozmieni, ja tutaj poczekam!". Kierowniczka

jest cała czerwona ze złości i zapewne chciałaby coś odpyskować, ale za Tobą już rośnie powoli

kolejka zniecierpliwionych klientów, którzy obserwują całą sytuację. Hanka szybko wybiega ze sklepu i

wraca po chwili z woreczkiem jednogroszówek. Dostajesz swoje brakujące dwa grosze, wychodzisz

zadowolony na zewnątrz - Twoje ostatnie przygody nauczyły Cię jak być wrednym bezczelnym

chamem, który zawsze dostaje, to czego chce. Powoli spacerujesz w stronę domu. Starasz się nie

przemęczać, bo zimową porą orzeszek lubi dać o sobie znać. Niestety nie jest łatwo, ponieważ miasto

podpisało umowę z Firmą, Której Nazwy Wymieniać Nie Wolno i wymienili cały tabor na nowe

autobusy. Teraz, z wiadomych przyczyn musisz chodzić pieszo. Wracasz do domu, chwytasz swoje

odzyskane PlayStation, ponieważ widziałeś w drodze powrotnej nowo otwarty serwis, a coś tam

trzeszczy w środku konsoli, wszak lepiej dmuchać na zimne. Dochodzisz powoli do firmy, wchodzisz

do środka, a tam wita Cię wielkie logo firmy z napisem: "NEXT-GEN KONSOLE NAPRAWA I

SERWIS"... Gdzieś już słyszałeś tę nazwę, tylko gdzie? Pracownik pyta, czy może w czymś pomóc,

ale Ty się wahasz. Ściskasz mocno konsolę i próbujesz sobie przypomnieć o co chodzi. Wydaje Ci

się, że stoisz tam wieki, choć mija zaledwie kilkanaście sekund. Pracownik ponownie pyta, czy może

pomóc. W tym momencie doznajesz olśnienia! Wykop! Szybko wybiegasz z pomieszczenia i wracasz

do domu. Z konsolą pod pachą wchodzisz do salonu, gdzie widzisz rodziców w towarzystwie

nieznanego urzędnika. Ten widząc Cię przedstawia się jako komornik i informuje, że przyszedł

zarekwirować Twój sprzęt na poczet niezapłaconej grzywny. Kolejne kilka sekund, które wydają się

wiecznością. "Eeeee... tego... yyyy... bo ja jestem kolegą Orzeszka i tylko przyszedłem z tą konsolą,

bo może mógłby mi pomóc ją naprawić, ale jak go nie ma, to ja przyjdę później. Do widzenia!"

Odwracasz się i wychodzisz szybko z domu. Uff, mało brakowało. Wyciągasz telefon i piszesz do

matki, żeby go jakoś spławili, wtedy wrócisz do domu. Po godzinie dostajesz odpowiedź: "poszedł już,

możesz wracać". Ech, a przez tyle miesięcy było cicho i spokojnie. Czujesz w kościach i w płucu, że

znowu zaczyna się kolejna walka z idiotami.