Untitled

        ทั้งชีวิตของผม ผมไม่เคยได้สัมผัสกับความกลัวจากการถูกโจรผู้ร้ายจี้ปล้นเลยสักครั้งเดียว แต่ก็มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตผมเมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ที่ทำให้ผมต้องวอนขอโชคชะตาว่าขออย่าได้เจอเรื่องพรรค์นั้นเลย เหตุการณ์ที่ผมเจอคือ ผมเคยต้องวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตตอนที่ถูกโจร 2 คนวิ่งไล่ตาม ในวันนั้นผมเดินทางกลับหอดึกกว่าปกติเพราะต้องซ้อมวอลเลย์ ในขณะที่ผมกำลังเดินกลับหอพร้อมกลับฟังเพลงไปด้วยอย่างสบายใจ ปกติในช่วงเวลานี้มักจะไม่มีใครมาเดินอยู่ในซอยที่ผมกำลังเดินอยู่นี้ แต่ในวันนั้นจู่ๆ ก็มีชายสองคนที่ผมไม่รู้ว่าโผล่มาจากที่ไหนมาเดินตามหลังผมอยู่ ในช่วงเวลานั้นผมรู้สึกได้เลยว่าชายสองคนนั้นพยายามเร่งฝีเท้าและเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามคุมสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวและเร่งฝีเท้าของผมเพื่อทิ้งระยะห่างจากชายสองคนนั้น แต่ดูเหมือนว่าการควบคุมสติของผมจะทำได้ยากขึ้นเรื่อยๆ ความกลัวค่อยๆ กลืนกินพื้นที่ในใจของผมมากขึ้นทุกทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของชายสองคนนั้น และในที่สุดผมก็คุมสติของตัวเองไม่ได้ ขาของผมเริ่มก้าวเร็วขึ้นจนการเดินกลายเป็นการวิ่ง หลังจากที่เริ่มวิ่งผมหันกลับไปดูท่าทีของชายสองคนนั้น ภาพที่เห็นคือ